<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<xPart xPublisherFullName="Joanna Jachurska" xPublisher="jjachurska" xEditorFullName="Joanna Jachurska" xEditor="jjachurska" xVersion="1.0" xLang="PL" xFromPg="1" xToPage="16" xFlag="published" xVolType="15/101515/0000503/C" xYear="2023" xVolNmbr="000701" xDocType="Uz" xml:space="preserve">
  <xName>Wyrok+Uzasadnienie</xName>
  <xBlock>
    <xText><xBx>Sygn. akt: I C 701/23</xBx></xText>
    <xUnit xIsTitle="true" xType="part" xBold="true">
      <xName>WYROK</xName>
      <xTitle>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</xTitle>
      <xText xALIGNx="right">      Dnia 11 lipca 2025 r.</xText>
      <xText>Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny</xText>
      <xText>w składzie następującym:</xText>
      <xText>Przewodniczący: sędzia Joanna Jank</xText>
      <xText>po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2025 r. w <xAnon>G.</xAnon></xText>
      <xText>sprawy <xBx>z powództwa <xAnon> Kancelarii (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</xAnon> z siedzibą w <xAnon>R.</xAnon></xBx></xText>
      <xText><xBx>przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej im. F. <xAnon>S.</xAnon> z siedzibą w <xAnon>G.</xAnon></xBx></xText>
      <xText><xBx>o zapłatę</xBx></xText>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=".">I</xName>
        <xText>oddala powództwo</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=".">II</xName>
        <xText>zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty</xText>
      </xUnit>
      <xText>Sygn. akt <xBx>I C 701/23</xBx></xText>
    </xUnit>
    <xUnit xIsTitle="true" xType="part" xBold="true">
      <xName>UZASADNIENIE</xName>
      <xText xALIGNx="center">
        <xBx>(wyroku z dnia 11 lipca 2025 roku – k. 207)</xBx></xText>
      <xText>Powód <xAnon> Kancelaria (...) sp. z o.o.</xAnon> z siedzibą w <xAnon>R.</xAnon> wniósł pozew przeciwko pozwanej Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej im. <xAnon>F. S.</xAnon> z siedzibą w <xAnon>G.</xAnon> o zapłatę kwoty 23.915,63 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 4 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.</xText>
      <xText>W uzasadnieniu wskazano, że konsument <xAnon>M. F.</xAnon> dnia 23 czerwca 2017 roku zawarła z pozwaną <xAnon>umowę pożyczki o numerze (...)</xAnon>.</xText>
      <xText>Zdaniem powoda w umowie tej doszło do szeregu naruszeń stanowiących podstawę do skorzystania z tzw. sankcji kredytu darmowego.</xText>
      <xText>Dnia 17 lipca 2023 roku konsument złożył oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego odnośnie ww. umowy. Tego samego dnia konsument zawarł z powodem umowę sprzedaży cesji wierzytelności.</xText>
      <xText><xIx>(pozew – k. 3-21v.)</xIx></xText>
      <xText>Pozwana w odpowiedzi na pozew domagała się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.</xText>
      <xText>Zdaniem pozwanej umowa cesji jest bezwzględnie nieważna. Ze stanowiska pozwanej wynikało również, że umowa nie zawiera jakichkolwiek braków w warstwie informacyjnej. Sankcja kredyt darmowego powinna być stosowana proporcjonalnie do wagi naruszenia.</xText>
      <xText><xIx> (odpowiedź na pozew – k. 59-82)</xIx></xText>
      <xText xALIGNx="center">
        <xBx>Stan faktyczny:</xBx></xText>
      <xText>Dnia 23 czerwca 2017 roku doszło do zawarcia <xAnon>umowy pożyczki nr (...)</xAnon> pomiędzy pozwaną Spółdzielczą Kasą Oszczędnościowo-Kredytową im. <xAnon>F. S.</xAnon> w <xAnon>G.</xAnon> a <xAnon>M. F.</xAnon>. Umowa została zawarta na okres od dnia jej zawarcia do dnia 5 czerwca 2017 roku. Całkowita kwota kredytu wynosiła 26.720,26 zł i nie obejmowała kredytowanych kosztów pożyczki. Tzw. kwota pożyczki z uwzględnieniem kredytowanych kosztów: prowizji z tytułu udzielenia pożyczki oraz kosztów, o których mowa w pkt 19 lit. b)-d) tj. kosztów związanych z ustanowieniem zabezpieczeń, kosztów usług dodatkowych i innych kosztów wynosiła 38.000,00 zł. Oprocentowanie pożyczki było zmienne i w dniu zawarcia umowy wynosiło 10,00 % w skali roku.</xText>
      <xText>W pkt 12. umowy określono rzeczywistą roczną stopę oprocentowania kredytu na 20,93 % oraz całkowitą kwotę do spłaty w dniu zawarcia umowy na 60.273,60 zł wraz z podaniem założeń, w oparciu o które ją wyliczono:</xText>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">a</xName>
        <xText>wyliczenie <xAnon> (...)</xAnon> zostało dokonane przy uwzględnieniu terminu trwania umowy wskazanego w pkt 4. umowy oraz całkowitego kosztu kredytu (pożyczki), o jakim mowa w pkt 17. umowy,</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">b</xName>
        <xText>umowa pożyczki będzie obowiązywać przez czas, na jaki została zawarta, oraz że kasa oraz pożyczkobiorca wypełnią zobowiązania wynikające z niniejszej umowy w terminach określonych w umowie,</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">c</xName>
        <xText>pożyczka wypłacona została w sposób, o jakim mowa w pkt 6 umowy, a kwoty spłat będą zgodne z harmonogramem stanowiącym załącznik nr 2 do umowy,</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">d</xName>
        <xText>datą początkową będzie data wypłaty pożyczki,</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">e</xName>
        <xText>odstępy czasu pomiędzy datami używanymi w obliczeniach przyjęto według rzeczywistych terminów płatności rat, uwzględniając różną liczbę dni pomiędzy spłatami wynikającą z różnej liczby dni miesiąca,</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">f</xName>
        <xText>wynik podaje się z dokładnością do co najmniej jednego miejsca po przecinku (…).</xText>
      </xUnit>
      <xText>W pkt 6. z kolei podano, że pożyczka zostanie wypłacona przelewem na wskazany rachunek w całości w dniu podpisania umowy.</xText>
      <xText>Szacunkowy całkowity koszt kredytu (pożyczki) określono na kwotę 33.553,34 zł. Szacunkowa wartość odsetek wyniosła 22.273,60 zł. Prowizja za udzielenie pożyczki wynosiła 6.460,00 zł, składka ubezpieczeniowa z tytułu umowy ubezpieczenia indywidualnego 4.754,24 zł, opłata za przelew pożyczki na konto zewnętrzne 49,23 zł, opłata za przelew składki ubezpieczeniowej 14,27 zł, a wpisowe w <xAnon> (...)</xAnon> 2,00 zł.</xText>
      <xText>Integralną część umowy stanowiły: regulamin, harmonogram spłaty pożyczki, tabela prowizji i opłat dla pożyczek i kredytów, wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy, wzór dyspozycji spłaty pożyczki oraz wzór umowy przelewu wierzytelności (załączniki nr 1-6).</xText>
      <xText><xIx> (dowód: umowa – k. 32-34v., k. 88-90v., regulamin – k. 35-37, harmonogram – k. 41-42, 94-95v., tabela prowizji i opłat – k. 91-93, oświadczenie dotyczące zobowiązań do spłaty – k. 98, formularz informacyjny – k. 99-104)</xIx></xText>
      <xText>Zawierając umowę konsument zwracał uwagę na <xAnon> (...)</xAnon>. Porównywał je z ofertą banku, ale u pozwanej było niższe. Konsument nie przeczytał umowy w całości przed jej podpisaniem. Konsument nie posiadał środków na zapłatę prowizji.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: zeznania świadka <xAnon>M. F.</xAnon> – k. 158-159v., płyta – k. 161)</xIx></xText>
      <xText>Przy zawarciu umowy konsument podpisał przygotowaną przez pozwaną na formularzu według wzoru R/F/<xAnon>D.</xAnon>-<xAnon>G.</xAnon>-<xAnon>P.</xAnon>/1.4 dyspozycję wypłaty przelewem kwoty 6.460,00 zł tytułem „Prowizja dot. Zobowiązania nr <xAnon> (...)</xAnon>”.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: dyspozycja – k. 96)</xIx></xText>
      <xText>Pozwana dnia 29 listopada 2018 roku wypłaciła konsumentowi kwotę 38.000,00 zł pobierając jednocześnie koszty pożyczki.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: zestawienie operacji – k. 97)</xIx></xText>
      <xText>Dnia 5 czerwca 2023 roku konsument zgłosił się do powoda. W efekcie rozmowy telefonicznej przedstawił powodowi dokumenty związane z ww. umową celem weryfikacji i ewentualnego wytoczenia powództwa w razie stwierdzenia naruszeń. Wstępnie ustalono, że konsument uzyska od 10 do 30 % środków odzyskanych od pozwanej. Cena sprzedaży wierzytelności, w stosunku do zaproponowanej konsumentowi, została podniesiona o koszt uzyskania zaświadczenia o spłacie pożyczki od pozwanej. Zgodził się na zaproponowaną kwotę i akceptuje ją. Konsumenta nie poinformowano, jaka jest potencjalna wartość wierzytelności, którą miałby zbyć na rzecz powoda. Następnie powód przesłał konsumentowi dokumenty do podpisania i zapoznania.</xText>
      <xText><xIx>(dowód: zeznania świadka <xAnon>M. F.</xAnon> – k. 158-159v., płyta – k. 161)</xIx></xText>
      <xText>Na dzień 26 czerwca 2023 roku na poczet spłaty ww. pożyczki konsument wpłacił łącznie kwotę 35.597,45 zł, z czego:</xText>
      <xEnum>
        <xBullet></xBullet>
        <xEnumElem>
          <xText>18.124,45 zł zaliczono na kapitał,</xText>
        </xEnumElem>
        <xEnumElem>
          <xText>17.455,63 zł zaliczono na odsetki umowne,</xText>
        </xEnumElem>
        <xEnumElem>
          <xText>17,37 zł zaliczono na odsetki karne.</xText>
        </xEnumElem>
      </xEnum>
      <xText><xIx> (dowód: rozliczenie – k. 38)</xIx></xText>
      <xText>W konsekwencji dnia 17 lipca 2023 roku konsument <xAnon>M. F.</xAnon> podpisał oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego odnośnie ww. umowy.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: oświadczenie z dnia 17.07.2023r. – k. 22)</xIx></xText>
      <xText>Dnia 17 lipca 2023 roku konsument <xAnon>M. F.</xAnon> zawarł z <xAnon> Kancelarią (...) sp. z o.o.</xAnon> z siedzibą w <xAnon>R.</xAnon> umowę sprzedaży wierzytelności przysługującej konsumentowi wobec pozwanej (oraz ewentualnych jego następców prawnych), a obejmującej niezapłacone dotychczas wierzytelności pieniężne zarówno obecne jak i przyszłe, obejmujące roszczenia o zwrot wszelkich kosztów, opłat, prowizji i odsetek pobranych przez kredytodawcę (lub jego poprzednika prawnego) w okresie do dnia zawarcia niniejszej umowy z tytułu zawarcia ww. umowy kredytu, w tym w szczególności wierzytelności przyszłe mogące wynikać z zastosowania przepisu <xLexLink xArt="art. 45 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 u.k.k.</xLexLink> przewidującego tzw. sankcję kredytu darmowego lub uznania postanowień umownych za nieważne lub niedozwolone lub mogące wynikać z faktu całkowitej, wcześniejszej spłaty kredytu konsumenckiego wraz ze wszystkimi związanymi z tymi wierzytelnościami prawami, w tym należnościami ubocznymi. Cena sprzedaży wierzytelności została ustalona na 2.386 brutto (2.100 zł netto).</xText>
      <xText><xIx>(dowód: umowa cesji – k. 17-18, wraz z załącznikami – k. 19-20, porozumienie, k. 21)</xIx></xText>
      <xText>Pismami z dnia 24 lipca 2023 roku powód przesłał pozwanej oświadczenie konsumenta o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, poinformował o cesji oraz wezwał do zapłaty kwoty 23.915,63 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia upływu terminu określonego w niniejszym wezwaniu do dnia zapłaty, tytułem zwrotu uiszczonych odsetek od kredytu oraz pozostałych kosztów kredytu m.in. prowizji za jego udzielenie, które to poprzednik prawny spółki (cedent) wpłacił, a które z uwagi na zastosowanie sankcji kredytu darmowego z <xLexLink xArt="art. 45 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 u.k.k.</xLexLink> podlegają zwrotowi – nie później niż w terminie 7 dni licząc od daty otrzymania niniejszego wezwania. Pisma doręczono dnia 27 lipca 2023 roku.</xText>
      <xText><xIx>(dowód: pisma z dnia 24.07.2023r., k. 23-23v., k. 26-26v., oświadczenie – k. 24, pełnomocnictwo – k. 25, k. 27-27v., umowa cesji – k. 28-28v., książka nadawcza – k. 30, potwierdzenie odbioru – k. 31-31v.)</xIx></xText>
      <xText>Pismami z dnia 1 sierpnia 2023 roku oraz 3 sierpnia 2023 roku pozwana oświadczyła, że nie podziela stanowiska konsumenta i nie uznaje za skuteczne oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: pismo z dnia 01.08.2023r. – k. 39, pismo z dnia 03.08.2023r. – k. 40)</xIx></xText>
      <xText xALIGNx="center">
        <xBx>Sąd zważył, co następuje:</xBx></xText>
      <xText>Powyższy stan faktyczny zasadniczo był bezsporny pomiędzy stronami, zaś rozstrzygnięcie sprawy zależało głównie od prawnej oceny ustalonych wyżej okoliczności faktycznych.</xText>
      <xText>Oceniając zebrany materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować autentyczność przedstawionych przez strony dokumentów czy też ich kopii. Zważyć bowiem należało, że żadna ze stron nie podniosła w toku niniejszego postępowania zarzutów co do ich autentyczności, a nadto zostały podpisane i nie noszą żadnych znamion podrobienia czy przerobienia. Dodatkowo, Sąd miał na uwadze, że żadna ze stron nie zaprzeczyła, że osoby podpisane pod wyżej wskazanymi dokumentami nie złożyły oświadczeń w nich zawartych, co obejmuje również dokumenty złożone w kopiach.</xText>
      <xText>Zeznania świadków: konsumenta oraz pracownika powoda, w ocenie sądu w znacznej mierze ocenić należało za wiarygodne i spójne. Jedyne rozbieżności dotyczyły możliwości negocjowania umowy cesji oraz poinformowania powoda co do potencjalnej wartości zbywanych wierzytelności. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało, aby pracownik powoda poinformował konsumenta o konkretnej wartości zbywanych wierzytelności. Fakt ten nie znajduje potwierdzenia w braku jakiejkolwiek pisemnej informacji w tym zakresie – zarówno w dokumentacji przekazanej konsumentowi, jak i w treści samej umowy cesji. Gdyby taka informacja została udzielona, należałoby oczekiwać jej utrwalenia w formie pisemnej, zwłaszcza mając na uwadze profesjonalny charakter działalności powoda. Wreszcie na kanwie analogicznych spraw i analogicznych spółek oferujących zapłatę za zbywane wierzytelności na podobnych poziomie wynika, że w interesie powoda nie leżało, aby szczegółowo wyjaśnić powodowi, jaka jest dysproporcja wzajemnych świadczeń. Nie mniej w świetle deklaracji powoda o akceptacji takiego stanu rzeczy, nie miało to znaczenia. Deklarował on co prawda głębsze zastanowienie przy ponownym zawieraniu umowy cesji, nie mniej wyraźnie podkreślił, że byłby zadowolony nawet z kilkuset złotych za zbytą wierzytelność. W zakresie możliwości negocjowania ceny cesji, zeznania pracownika powoda oraz przedstawiona przez niego procedura wskazują, że istniały określone widełki cenowe, w ramach których możliwe było ustalenie ostatecznej kwoty. Nie mniej w kontekście opisanych wyżej deklaracji konsumenta, fakt podwyższenia ceny sprzedaży wierzytelności o koszt wydania zaświadczenia przez pozwaną nie miało znaczenia dla oceny ważności umowy. W odniesieniu do pozostałych okoliczności dotyczących przebiegu współpracy stron relacja świadków okazała się wzajemnie niesprzeczna. Sąd nie zauważył także, aby konsument w sposób oderwany od realiów obrotu konsumenckiego opisywał okoliczności związane z zawartą umową. Przyznał, że nie przeczytał jej w całości przed podpisanie, a także że porównywał ofertę pozwanej z ofertą banku.</xText>
      <xText>Za nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy należało ocenić wydruki z kalkulatorów z <xAnon> serwisu (...)</xAnon>.pl. O ile możliwość weryfikacji harmonogramu przedstawionego na k. 45-46 nie jest skomplikowana, to już w przypadku kalkulatora obejmującego obliczenie <xAnon> (...)</xAnon> (vide: k. 47) nie wskazano, jaka metodologia została zastosowana do uzyskania wskazanej tam wartości. Taki wydruk pozbawiony jest jakiejkolwiek mocy dowodowej, a podmiot masowo skupujący wierzytelność winien samodzielnie przedstawić sposób obliczenia <xAnon> (...)</xAnon> przy przyjętych przez siebie założeniach, skoro twierdzi, że zostało wskazane wadliwie. Jeżeli powód nie jest w stanie wykonać tego samodzielnie należy uznać, że twierdzenia w tym zakresie są gołosłowne.</xText>
      <xText>Podstawę prawną powództwa stanowił <xLexLink xArt="art. 410;art. 410 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 410 § 1 k.c.</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 405" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 405 k.c.</xLexLink> Jak stanowi ten ostatni, kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Na mocy <xLexLink xArt="art. 410;art. 410 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 410 § 1 k.c.</xLexLink> przepis ten stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego.</xText>
      <xText>W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.</xText>
      <xText>Chybiony okazał się sformułowany przez pozwaną zarzut nieważności umowy przelewu wierzytelności.</xText>
      <xText>Wskazać należało, że legitymacja czynna powódki wynikać miała z niekwestionowanej co do formy umowy cesji wierzytelności regulowanej w <xLexLink xArt="art. 509;art. 509 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 509 § 1 k.c.</xLexLink>, zgodnie z którą wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.</xText>
      <xText>Konsument, powierzając profesjonalnemu podmiotowi ściągnięcie wierzytelności mającej swe źródło w klauzuli abuzywnej, ma większe szanse na jej wyegzekwowanie, niż gdyby działał samodzielnie w stosunku do przedsiębiorcy, który stosował wobec niego niedozwolone praktyki. Cesja nie zagraża interesom dłużnika, dla którego bez znaczenia jest, na czyją rzecz zwróci ewentualnie nienależnie pobrane środki pieniężne (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2018 r., III CZP 114/17, OSNC 2019, nr 3, poz. 26, z dnia 7 maja 2004 r., III CSK 563/02, OSNC 2005, z. 5, poz. 88, i z dnia 24 maja 2007 r., V CSK 23/07, OSNC 2008, nr 7-8, poz. 89).</xText>
      <xText>Sąd nie widział również podstaw do uznania, że umowa cesji określała wynagrodzenie cesjonariusza w sposób nieekwiwalentny do jej charakteru. Rzeczą pożyczkobiorcy był wybór podmiotu, który w jego imieniu uzyska przysługującą mu potencjalnie wierzytelność. Z tego tytułu nie poniósł żadnych kosztów wstępnych, a zgodnie ze swoją wolą otrzymał część potencjalnie przysługującego mu roszczenia. Nawet jeżeli konsument po uzyskaniu pełnych informacji co do przedmiotu umowy cesji dokonał głębszej analizy opłacalności oferty, o tyle wyraźnie przyznał, że nie czuje się pokrzywdzony. Zaakceptował skutki wynikające z zawartej umowy.</xText>
      <xText>Analiza jurydyczna treści umowy przelewu wierzytelności wskazuje, m.in. na to, kto jest cedentem i cesjonariuszem, jaka jest cena sprzedaży wierzytelności, a także określono źródło przelewu wierzytelności. Strony jasno określiły cenę sprzedaży wierzytelności, co wynika z poczynionych ustaleń faktycznych.</xText>
      <xText>Jak wyjaśniono w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2011 roku w sprawie o sygn. akt IV CSK 299/10 (LEX nr 784969) kontrola przez wymiar sprawiedliwości czynności prawnych między obywatelami na tak szerokiej płaszczyźnie, z możliwością stwierdzenia ich nieważności z powodu braku <xIx>causa</xIx>, podważałaby pewność obrotu prawnego i zasadę autonomii woli stron (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24.05.2021 r., VII AGa 822/20, LEX nr 3218691).</xText>
      <xText>Nie można jednak tracić z pola widzenia faktu, w razie skutecznego zrealizowania tzw. sankcji kredytu darmowego pożyczkobiorca zyska korzyść majątkową polegającą na braku obowiązku dalszego świadczenia rat pożyczki w części odsetkowej, a także części prowizji proporcjonalnie do czasu trwania umowy (jest oczywistym, że prowizja w pełnej wysokości nie została uiszczona, a jest spłacana proporcjonalnie z każdą kolejną ratą pożyczki). Pozostała część to wiele tysięcy złotych, zakładając, że w toku procesu pożyczkobiorczyni dokonuje regularnych wpłat (umowa przewidziana została do dnia 5 czerwca 2027 roku).</xText>
      <xText>Innymi słowy, w wyniku zawarcia umowy cesji nie powstał stan sprzeczny z prawem lub zasadami współżycia społecznego. Konsumenci w obrocie konsumenckim podejmują wiele decyzji. Nawet pomimo porównywania ofert z różnych powodów decydują się na wybór droższej oferty. Nie jest to powód do unieważniania takiej umowy. Podobnie w niniejszym przypadku – konsument wyjaśnił motywy swojej decyzji o sprzedaży wierzytelności przy pełnej wiedzy, że uzyskuje jedynie część potencjalnie przysługującej jej wierzytelności. Pojęcie sprawiedliwości jest pojęciem szerokim. Nie można twierdzić w niniejszej sytuacji, że konsument został pokrzywdzony umową cesji, skoro dokonał ekonomicznej analizy zawartego kontraktu i w żadnym razie nie czuje się pokrzywdzony przez powoda, a jeśli już – przez pozwaną. Konsument miała swobodę przy zawarciu umowy cesji. Jednocześnie w kontekście wyniku procesu można wręcz stwierdzić, że umowa była dla konsumenta korzystna, skoro uzyskał z niej kwotę 2.100 zł, a powód przegrał proces w I. instancji.</xText>
      <xText>Nie mniej Sąd uznał, że złożone oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego nie mogło odnieść zamierzonego skutku wobec braku stwierdzenia w umowie uchybień, o których mowa w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink></xText>
      <xText>Stosownie bowiem do brzmienia <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> w przypadku naruszenia przez kredytodawcę <xLexLink xArt="art. 29;art. 29 ust. 1;art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 2;art. 30 ust. 1 pkt. 3;art. 30 ust. 1 pkt. 4;art. 30 ust. 1 pkt. 5;art. 30 ust. 1 pkt. 6;art. 30 ust. 1 pkt. 7;art. 30 ust. 1 pkt. 8;art. 30 ust. 1 pkt. 10;art. 30 ust. 1 pkt. 11;art. 30 ust. 1 pkt. 14;art. 30 ust. 1 pkt. 15;art. 30 ust. 1 pkt. 16;art. 30 ust. 1 pkt. 17;art. 31;art. 32;art. 33;art. 33 a;art. 36 a;art. 36 c" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c</xLexLink> konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Sankcja kredytu darmowego polega zatem na uprawnieniu konsumenta do spłaty kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy.</xText>
      <xText>Przechodząc do oceny zarzutów co do warstwy informacyjnej umowy Sąd zważył, że <xLexLink xArt="art. 45 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 u.k.k.</xLexLink> stanowi transpozycję do polskiego porządku prawnego art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 roku w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającą dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U.UE L z dnia 22 maja 2008 r., dalej również jako: dyrektywa 2008/48/WE), który nakazuje stosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z tą dyrektywą. Przepis prawa krajowego nie wynika więc bezpośrednio z ww. dyrektywy w tym sensie, że nie jest tłumaczeniem zawartego w niej przepisu. Instytucja sankcji kredytu darmowego, o której mowa w <xLexLink xArt="art. 45 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 u.k.k.</xLexLink> została ustanowiona w polskim porządku prawnym w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 23 dyrektywy 2008/48/WE.</xText>
      <xText>Z uwagi na fakt, że przepis ten jest wyrazem realizacji obowiązków nałożonych na Polskę przez nadrzędne w stosunku do krajowego porządku prawnego prawo Unii Europejskiej, musi być on interpretowany zgodnie z duchem i celem dyrektywy.</xText>
      <xText>Wynikający z dyrektywy obowiązek państw członkowskich do osiągnięcia przewidzianego w niej celu oraz wynikający z art. 5 [10] TWE obowiązek podjęcia wszelkich środków, zarówno ogólnych jak i szczególnych, do zapewnienia realizacji tego obowiązku, wiąże wszystkie organy państwa członkowskiego, w tym sądy, w sprawach należących do ich jurysdykcji. Wynika stąd, że stosując prawo krajowe, bez względu na to czy przepisy te zostały wydane przed czy po przyjęciu dyrektywy, sąd krajowy powinien zinterpretować je tak dalece, jak jest to możliwe, w świetle treści i celu dyrektywy, by osiągnąć przewidziany w niej cel i w ten sposób zachować się w sposób zgodny z art. 189 ust. 3 [249] TWE. (vide: wyrok ETS z dna 13 listopada 1990 r., C-106/89, <xAnon>M.</xAnon>, <xAnon>L.</xAnon> również uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2019 roku, sygn. akt III CZP 45/19, OSNC 2020/10/83). Obowiązek wykładni przepisów prawa krajowego w celu efektywnej transpozycji dyrektywy wynika również z wyroku ETS z dnia 10 kwietnia 1984 r. w sprawie C-14/83, von <xAnon>C.</xAnon> i <xAnon>K.</xAnon>.</xText>
      <xText>Dokonując wykładni przepisów normujących instytucję sankcji kredytu darmowego, należy w pierwszej kolejności mieć na względzie treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: <xAnon> (...)</xAnon>) z dnia 13 lutego 2025 roku w sprawie o sygn. C-472/23 (Legalis nr 3181142; dalej również jako wyrok <xAnon> (...)</xAnon>, C-472/23), w którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł w przedmiocie pytań prejudycjalnych przedstawionych przez Sąd Rejonowy dla m.st <xAnon>W.</xAnon> w <xAnon>W.</xAnon> postanowieniem z dnia 21 czerwca 2023 roku.</xText>
      <xText>Przedmiotowy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odnosi się bezpośrednio do instytucji sankcji kredytu darmowego obowiązującej w polskim porządku prawnym. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zważył co następuje:</xText>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">1</xName>
        <xText>Artykuł 10 ust. 2 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że: okoliczność, iż w umowie o kredyt wskazano rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, która okazuje się zawyżona ze względu na to, że niektóre warunki tej umowy zostały następnie uznane za nieuczciwe w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a tym samym za niewiążące dla konsumenta, nie stanowi sama w sobie naruszenia obowiązku informacyjnego ustanowionego w tym przepisie dyrektywy <xAnon> (...)</xAnon>.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">2</xName>
        <xText>Artykuł 10 ust. 2 lit. k) dyrektywy <xAnon> (...)</xAnon> należy interpretować w ten sposób, że: fakt, iż umowa o kredyt wymienia pewną liczbę okoliczności uzasadniających zwiększenie opłat związanych z wykonaniem umowy, przy czym właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny konsument nie jest w stanie zweryfikować ich wystąpienia ani ich wpływu na te opłaty, stanowi naruszenie obowiązku informacyjnego ustanowionego w tym przepisie, o ile wskazanie to może podważyć możliwość dokonania przez tego konsumenta oceny zakresu jego zobowiązania.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">3</xName>
        <xText>Artykuł 23 dyrektywy <xAnon> (...)</xAnon> w związku z jej motywem 47 należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje – w przypadku naruszenia obowiązku informacyjnego nałożonego na kredytodawcę zgodnie z art. 10 ust. 2 tej dyrektywy – jednolitą sankcję polegającą na pozbawieniu kredytodawcy prawa do odsetek i opłat, niezależnie od indywidualnego stopnia wagi takiego naruszenia, o ile naruszenie to może podważyć możliwość oceny przez konsumenta zakresu jego zobowiązania.</xText>
      </xUnit>
      <xText>Należy zauważyć, że zgodnie z treścią przedmiotowego wyroku instytucja sankcji kredytu darmowego nie jest sprzeczna z prawem Unii Europejskiej, przy czym skuteczność oświadczenia konsumenta w przedmiocie skorzystania z sankcji kredytu darmowego podlega każdoczesnej ocenie Sądu. Jak zważył, <xAnon> (...)</xAnon> w pkt 56 i 57 przedmiotowego wyroku: „z utrwalonego orzecznictwa wynika, że konsekwencje naruszenia obowiązków informacyjnych związanych z umową o kredyt mogą się znacznie różnić w zależności od tego, o jaki konkretnie obowiązek chodzi, przy czym waga tego naruszenia zależy ponadto w praktyce od liczby i wagi elementów, których nie zamieszczono w danej umowie o kredyt. Takie naruszenia mogą w szczególności utrudniać konsumentowi korzystanie z praw wynikających z umowy o kredyt (zob. podobnie wyrok z dnia 24 października 2024 r., Horyzont,C-339/23,EU:C:2024:918, pkt34). W związku z tym, <xBx><xUx>z zastrzeżeniem weryfikacji, których powinien dokonać sąd odsyłający</xUx></xBx>, zasada proporcjonalności nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie postanowiło przewidzieć jednolitą sankcję polegającą na pozbawieniu kredytodawcy prawa do odsetek i kosztów za naruszenie różnych obowiązków informacyjnych przewidzianych w art. 10 ust. 2 dyrektywy <xAnon> (...)</xAnon>, <xBx><xUx>mimo że indywidualna waga naruszenia każdego z tych obowiązków oraz konsekwencje, jakie z tego wynikają dla konsumenta, mogą różnić się w zależności od przypadku</xUx></xBx>.”</xText>
      <xText>Skoro sankcja tzw. kredytu darmowego ma być konsekwencją niedochowania przez kredytodawcę obowiązków informacyjnych, należy na wstępie wskazać, jakim celom mają one służyć zgodnie z zamysłem prawodawcy unijnego.</xText>
      <xText>W dalszej kolejności należy odpowiedzieć na pytanie, czy w rozpoznawanej sprawie pozwana rzeczywiście ten obowiązek naruszyła, wprowadzając konsumenta w błąd co do zakresu jego zobowiązania i czy skala tego ewentualnego naruszenia uzasadnia sankcję w postaci pozbawienia jej wszelkiego zysku z zawartej umowy pożyczki.</xText>
      <xText>Motyw 18 dyrektywy 2008/48/WE stanowi, że konsumentom powinno zapewnić się ochronę przed nieuczciwymi lub wprowadzającymi w błąd praktykami, w szczególności w odniesieniu do ujawnianych przez kredytodawcę informacji, zgodnie z dyrektywą 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 roku dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych). Niniejsza dyrektywa powinna zawierać szczegółowe przepisy dotyczące zarówno reklam odnoszących się do umów o kredyt, jak i pewnych standardowych informacji, które konsumenci powinni otrzymywać, by mieć w szczególności możliwość porównania różnych ofert. W motywie 19 dyrektywy mowa z kolei o tym, że w celu umożliwienia konsumentom podejmowania decyzji przy pełnej znajomości faktów powinni oni przed zawarciem umowy o kredyt otrzymać odpowiednie informacje na temat warunków i kosztów kredytu oraz swoich zobowiązań, które konsument może zabrać ze sobą i je rozważyć. W celu zapewnienia możliwie największej przejrzystości i porównywalności ofert takie informacje powinny w szczególności zawierać rzeczywistą roczną stopę oprocentowania mającą zastosowanie do danego kredytu, określaną w całej Wspólnocie w taki sam sposób.</xText>
      <xText>Z analizy przytoczonych wyżej motywów dyrektywy 2008/48/WE wprost wynika, że jednym z podstawowych celów nałożenia na kredytodawców określonych obowiązków informacyjnych względem konsumentów, w tym w szczególności obowiązku wskazywania w umowach rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, jest zapewnienie konsumentom możliwości porównania różnych ofert i wyboru najkorzystniejszej z nich.</xText>
      <xText>W konsekwencji, mając na uwadze cel dyrektywy w zakresie instytucji sankcji kredytu darmowego obejmujący ustanowienie sankcji skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających, Sąd zważył, że naruszenie przez kredytodawcę przepisu ustawy wskazanego w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> nie skutkuje automatycznym powstaniem po stronie kredytobiorcy uprawnienia kształtującego do zastosowania sankcji kredytu darmowego.</xText>
      <xText>W ocenie Sądu, dopuszczalność i skuteczność wykonania uprawnienia kształtującego, o którym mowa w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> wymaga zbadania rodzaju i stopnia naruszenia ustawy przez kredytodawcę przez pryzmat proporcjonalności skutków zastosowania sankcji kredytu darmowego, tj. przekształcenia stosunku prawnego łączącego strony umowy kredytu na skutek odpadnięcia obowiązku zapłaty odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy. W każdym przypadku Sąd jest obowiązany zbadać wagę i skutki naruszenia przepisu ustawy przez kredytobiorcę i rozważyć, czy w konkretnym przypadku kredytobiorcy służy wskazane uprawnienie, mając na względzie daleko idące skutki wykonania tego uprawnienia kształtującego. Innymi słowy, naruszenie przepisu ustawy przez kredytodawcę nie rodzi automatycznie po stronie kredytobiorcy uprawnienia do zastosowania sankcji kredytu darmowego bez względu na rodzaj i stopień naruszenia przepisu ustawy, cel naruszonego przepisu i skutki naruszenia.</xText>
      <xText>Taka wykładnia przedmiotowych przepisów jest zgodna z wykładnią dyrektywy 2008/48/WE przyjętej przez <xAnon> (...)</xAnon> w przytoczonym wyroku z dnia 13 lutego 2025 roku w sprawie o sygn. C-472/23 (pkt 56 i 57).</xText>
      <xText>Sąd doszedł do przekonania, że stwierdzenie naruszenia przepisu ustawy stanowi jedynie punkt wyjścia do dalszej oceny, czy waga tego naruszenia oceniana z pespektywy ochronnych celów dyrektywy uzasadnia zastosowanie tak daleko idącej sankcji, co znajduje odzwierciedlenie w wyroku <xAnon> (...)</xAnon> z dnia 13 lutego 2025 roku w sprawie C-472/23.</xText>
      <xText>Wynika stąd, że skonkretyzowane zarzuty przeciwko umowie pożyczki nie mogą być oderwane od ich ciężaru. Sąd odrzuca pogląd, że każde naruszenie obowiązków szczegółowo opisanych w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> (niezależne od rodzaju i wagi tego obowiązku) stanowi przesłankę stosowania tej instytucji. Nie należy tracić z pola widzenia, że sankcja ta ma być wprawdzie odstraszająca i skuteczna, ale również proporcjonalna.</xText>
      <xText>Chodzi o to, że o ile obowiązki informacyjne wymienione w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> same w sobie są bezwzględne, to jednak na gruncie rozpatrywania przez sąd skutków ich naruszenia należy brać pod uwagę <xIx>in casu</xIx> ich istotność i doniosłość, aby sankcja kredytu darmowego nie była mechanizmem automatycznym, pomijającym istotne uwarunkowania danego przypadku. Instytucja sankcji kredytu darmowego stanowi wyraz implementacji obowiązku zawartego w <xLexLink xArt="art. 23" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 23</xLexLink> powołanej dyrektywy (tj. nie ma żadnego umocowania konstrukcyjnego w prawie unijnym – państwa mają swobodę w zakresie ukształtowania sposobu sankcjonowania naruszenia obowiązków informacyjnych przez kredytodawców). Nie oznacza to bynajmniej, że w polskim porządku prawnym nie istnieją odpowiednie instrumenty prawne, które nawet tak rygorystycznie ujętą sankcję oplatają pewnymi ograniczeniami. Takim przepisem niewątpliwie jest m.in. <xLexLink xArt="art. 5" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 5 k.c.</xLexLink>, w tym w szczególności kwestia sprzeczności skorzystania z uprawnienia ze społeczno-gospodarczym celem prawa.</xText>
      <xText>Zdaniem Sądu, nie ma żadnych podstaw, aby pozbawiać sąd cywilny możliwości właściwej oceny skutków sankcji z <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> pod kątem treści <xLexLink xArt="art. 5" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 5 k.c.</xLexLink> Co więcej, tylko taka formuła całej tej sankcji może być uznana za spełniającą wymóg proporcjonalności w rozumieniu prawa unijnego. Naruszenie prawa unijnego może bowiem polegać też na tym, że państwo członkowskie przez stanowienie prawa krajowego realizuje normy prawa unijnego zbyt intensywnie, w sposób naruszający zasadę proporcjonalności. W danym wypadku tylko wykładnia <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> przez pryzmat celów dyrektywy przy ewentualnym zastosowaniu w razie potrzeby <xLexLink xArt="art. 5" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 5 k.c.</xLexLink> może konstytuować tę sankcję jako proporcjonalną w rozumieniu art. 23 dyrektywy 2008/48/WE.</xText>
      <xText>Taka wykładnia <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> nie narusza zasadniczego wymogu efektywności i jednocześnie proporcjonalności środków zmierzających do ochrony praw konsumenta w świetle ustawodawstwa unijnego. Dotkliwość i nieuchronność sankcji kredytu darmowego nie może być absolutyzowana, gdyż byłaby całkowicie pozbawiona wymogu proporcjonalności.</xText>
      <xText>Należy również zauważyć, że na obszarze Unii Europejskiej problematyka stawiania zarzutów przeciwko treści konsumenckich umów kredytu/pożyczek nie jest nowa i spotkała się z reakcją polegającą na zmianach w prawie francuskim uniemożliwiających w ogóle skuteczne kwestionowanie <xAnon> (...)</xAnon> bez wykazania rzeczywistej szkody majątkowej po stronie konsumenta (Artykuł <xAnon> (...)</xAnon>-1 <xIx><xAnon>C.</xAnon> de la consommation </xIx>[Kodeks konsumencki], wersja obowiązująca od 19 lipca 2019 r., https://www.legifrance.gouv.fr/codes/id<xAnon> (...)</xAnon>2019-07-19), co było odpowiedzią ustawodawcy francuskiego na spory cywilne powstałe na tym tle. Choć należy podkreślić, że jeszcze przed tą zmianą legislacyjna wydane zostało orzeczenie idące w tym właśnie kierunku, w którym sąd francuski zauważył – podobnie jak w niniejszej sprawie – że wskaźnik <xAnon> (...)</xAnon> (fr. <xAnon> (...)</xAnon>) w danej sprawie nie działał na niekorzyść pożyczkobiorców, bo był błędnie zawyżony (wyrok francuskiego Sądu Kasacyjnego z dnia 12 października 2016 r., numer skargi: 15-<xAnon> (...)</xAnon>, Pierwsza Izba Cywilna, https://juricaf.org/arret/FRANCE<xAnon> - (...) (...)- (...)</xAnon>).</xText>
      <xText>Powyższe uwagi na tle prawnoporównawczym zdaniem Sądu są niezbędne, skoro sporna sankcja jako taka jest wymagana przez przepisy prawa unijnego, a szerszy ogląd tej problematyki w ustawodawstwie innego państwa członkowskiego może korzystnie wpłynąć na wykładnię przepisów ustawy o kredycie konsumenckim.</xText>
      <xText>Należy ponownie zwięźle podkreślić, że stosowanie <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> winno być uzależnione od stwierdzania w umowie ewidentnych braków, a nie roztrząsaniu w procesach sądowych wątpliwości interpretacyjnych przy jej wykładni bądź konsekwencji zmian tekstu ustawy.</xText>
      <xText>W niniejszym przypadku zasadnicza oś sporu zasadzała się na kwestii zakazu pobierania przez kredytodawcę odsetek od skredytowanych kosztów kredytu i niewłaściwego oznaczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (dalej jako <xAnon> (...)</xAnon>).</xText>
      <xText>Błędne oznaczenie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania miało stanowić naruszenie <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.</xLexLink> i wynikać z faktu naliczania odsetek również od skredytowanych kosztów kredytu. Jak twierdziła strona powodowa – skoro uznać za abuzywne lub nieważne postanowienia umowne w tym zakresie, to błędnie określono kwotę do zapłaty przez konsumentkę i błędnie obliczono <xAnon> (...)</xAnon>.</xText>
      <xText>Jak wynika z przytoczonego wyroku <xAnon> (...)</xAnon> z dnia 13 lutego 2025 roku w sprawie C-472/23, przewidziany w art. 10 ust. 2 lit. g) tej dyrektywy obowiązek podania <xAnon> (...)</xAnon> jest spełniony, jeżeli <xAnon> (...)</xAnon> wskazane w danej umowie odpowiada <xAnon> (...)</xAnon> obliczonemu zgodnie ze wzorem matematycznym zawartym w części I załącznika I do wspomnianej dyrektywy na podstawie „całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta” w rozumieniu art. 3 lit. g) tej dyrektywy, <xBx>który to koszt obejmuje koszty, jakie konsument jest zobowiązany ponieść na podstawie warunków tej umowy, w tym warunków, które następnie okażą się nieuczciwe i niewiążące dla konsumenta </xBx>(wyrok <xAnon> (...)</xAnon>, C-472/23, pkt 35 i 36).</xText>
      <xText>W wyroku z dnia 13 lutego 2025 roku w sprawie C-472/23 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zważył w pkt 30 i 31, że mając w szczególności na względzie zasadnicze znaczenie <xAnon> (...)</xAnon> dla konsumenta, wskazanie <xAnon> (...)</xAnon>, które nie odzwierciedla wiernie wszystkich kosztów wymienionych w art. 3 lit. g) dyrektywy <xAnon> (...)</xAnon>, pozbawia konsumenta możliwości określenia zakresu jego zobowiązania w taki sam sposób jak brak wskazania tej stopy [zob. podobnie wyrok z dnia 21 marca 2024 r., <xAnon> (...)</xAnon> Bulgaria (Usługi dodatkowe do umowy o kredyt),C-714/22,EU:C:2024:263, pkt 55]. Art. 10 ust. 2 lit. g) dyrektywy <xAnon> (...)</xAnon> należy interpretować w ten sposób, iż obowiązek wskazania <xAnon> (...)</xAnon> w umowie o kredyt w sposób jasny i zwięzły nie ogranicza się do zakazu zaniżania go, ponieważ błędne wskazanie <xAnon> (...)</xAnon> może również zasadniczo polegać na zawyżeniu jego wartości.</xText>
      <xText>W umowie wskazano wszystkie założenia do obliczenia <xAnon> (...)</xAnon>. Należy jednak z urzędu zauważyć, że założenia przedstawione w pkt 12. umowy pożyczki nie pomijają żadnego założenia wymienionego w załączniku numer 4 do ustawy o kredycie konsumenckim (por. pkt 3 ppk 1-4). Umowa nie miała cech nietypowych, wymagających przyjmowania dodatkowych założeń (pkt 4. ww. załącznika do tej ustawy), a same wzory matematyczne stanowią sposób obliczenia <xAnon> (...)</xAnon>, a nie założenie do obliczeń. Nie ma więc obowiązku przedstawiania w umowie wzoru matematycznego do obliczenia <xAnon> (...)</xAnon>. Należy zauważyć, że już na pierwszej stronie umowy pożyczki (pkt 5.) wyraźnie wskazano całkowitą kwotę kredytu, a więc – co jest oczywiste – kwotę wliczoną do sumy podlegającej oprocentowaniu. Prościej – przy zachowaniu niezbędnej zwięzłości – nie da się tego ująć. Jasnym jest, że konsument zawierając umowę został w tym zakresie należycie poinformowany.</xText>
      <xText>W ocenie Sądu przeciętny konsument z pewnością w niniejszym przypadku bez problemu zidentyfikuje w umowie parametryczne dane z założeń niezbędnych do samodzielnego obliczenia <xAnon> (...)</xAnon>: czas trwania umowy jest wskazany zwięźle (dwie daty) i łatwy do odnalezienia (pkt 4. umowy), całkowity koszt pożyczki został wskazany przez odwołanie się do pkt 17. umowy (jest tam jedna kwota), harmonogram pożyczki został wydany konsumentowi – bezcelowe byłoby przepisywanie go do postanowień umowy określających założenia do wyliczenia <xAnon> (...)</xAnon>, data wypłaty pożyczki jest znana konsumentowi (pkt 6.). Niczego więcej – poza odpowiednią wiedzą matematyczną – konsumentowi nie potrzeba do samodzielnego obliczenia <xAnon> (...)</xAnon>.</xText>
      <xText>Przyjęcie poglądu, że wykonanie obowiązku informacyjnego w zakresie oznaczenia <xAnon> (...)</xAnon> wymaga uwzględnienia wyłącznie świadczeń należnych na gruncie prawa materialnego, a nie wszystkich świadczeń określonych w umowie skutkowałoby tym, że jakakolwiek sprzeczność umowy z rzeczywistym zakresem obowiązku świadczenia przez kredytobiorcę automatycznie uzasadniałaby zastosowanie sankcji kredytu darmowego. Jakakolwiek zmiana założeń przyjętych do obliczenia <xAnon> (...)</xAnon> skutkuje bowiem jego zmianą. Należy również podkreślić, że w przypadku bezskuteczności któregokolwiek postanowienia umownego przewidującego obowiązek świadczenia przez konsumenta na rzecz przedsiębiorcy (w szczególności postanowienia przewidującego prowizję, por: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt III CZP 43/20, LEX nr 3246823), <xAnon> (...)</xAnon> wskazana w umowie nie odpowiadałaby rzeczywistemu zakresowi obowiązku świadczenia ciążącego na konsumencie. Uznanie w takim przypadku skuteczności sankcji kredytu darmowego prowadziłoby w rezultacie do wniosku, że jakiekolwiek naruszenie dokonane przez przedsiębiorcę mogłoby skutkować odpadnięciem obowiązku zapłaty kosztów kredytu przez konsumenta po złożeniu oświadczenia, o którym mowa w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> W ocenie Sądu treść i cel dyrektywy 2008/48/WE (w szczególności wymóg proporcjonalności sankcji) stoi na przeszkodzie takiej wykładni powyższych przepisów. Pozbawienie podmiotu prawa prywatnego wszelkich korzyści wynikających z zawartej umowy z uwagi na zastrzeżenie w umowie nienależnego świadczenia byłoby niesprawiedliwe i w istocie miałoby na celu wyeliminowanie z obrotu przedsiębiorcy działającego w celach zarobkowych. Jeżeli strony zastrzegły w umowie świadczenie nienależne, zasadne jest żądanie zwrotu tego świadczenia, nie zaś brak obowiązku zapłaty kosztów kredytu przez konsumenta.</xText>
      <xText>Należy podkreślić przy tym przejrzystość przyjętych założeń – gdyby nawet dyskutować, czy są one poprawne (orzecznictwo w zakresie dopuszczalności pobierania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu nie jest jednolite – por: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15.06.2023 r. I CSK 4175/22, LEX nr 3569756), to niespornym jest, że w umowie ujawniono wszelkie obciążenia faktycznie ponoszone przez konsumenta. Wyraźnie zaznaczono, że <xAnon> (...)</xAnon> przedstawiono przy uwzględnieniu (doliczeniu) do podstawy wyliczenia także kosztów udzielonej pożyczki.</xText>
      <xText>Istotne jest, że <xAnon> (...)</xAnon> jest wskaźnikiem, który ma służyć konsumentowi wyłącznie jako środek do porównywania różnych ofert rynkowych. Nawet jeżeli w danej umowie został on wskazany niepoprawnie z powodu błędu rachunkowego, to i tak nie zmienia to konkretnych praw i obowiązków finansowych wynikających z umowy kredytu. Jest więc tylko wskaźnikiem ujętym (w formie wyrażenia procentowego) mającym zbiorczo określać opłacalność oferty. Ma więc zupełnie inną cechę niż pozostałe wymogi ustawowe dotyczące umów kredytowych w ustawie o kredycie konsumenckim (np. wskaźnik oprocentowania pożyczki). Nie zmienia to oczywiście faktu, że ta jego specyficzna rola jest istotna rynkowo, bo w jednym parametrze odzwierciedla cechę oferty, która pozwala na jej porównanie z innymi ofertami kredytu dostępnymi na rynku.</xText>
      <xText>Tu z kolei należy wrócić do kwestii skutków sankcji kredytu darmowego, która niewątpliwie jest dotkliwa dla kredytodawcy, gdyż w razie jej ziszczenia pozbawiony zostaje jakiegokolwiek dochodu z umowy. Należy więc uznać, że oceniając zarzuty, które mogą skutkować skutecznością sankcji kredytu darmowego, należy badać ich doniosłość.</xText>
      <xText><xAnon> (...)</xAnon> samo w sobie nie tworzy i nie zmienia zobowiązań konsumenta (jest w czystej postaci parametrem finansowym) – ma tylko walor informacyjny umożliwiający porównanie ofert, o ile wszyscy uczestnicy rynku stosują dokładnie takie same założenia wyjściowe. W ujęciu założonego horyzontu czasowego ma cechy wskaźników antycypacyjnych (<xIx>ex ante</xIx>), bo opiera się na założeniu zrealizowania umowy w określonym czasie i niezmienionym oprocentowaniu oraz ma charakter czysto analityczny (tj. nie rodzi konkretnych zobowiązań stron). W danym wypadku – w kontekście twierdzeń powoda można wręcz stwierdzić, że <xAnon> (...)</xAnon> zaprezentowane przez pozwaną było zawyżone, a więc niekorzystne dla pożyczkodawcy w kontekście porównawczym, co oznacza, że pozwana pogorszyła swoją pozycję rynkową.</xText>
      <xText>Pobieranie odsetek od skredytowanych kosztów kredytu powoduje zwiększenie kosztów kredytu w porównaniu z ofertami, w których odsetek nie nalicza się od tych kosztów, co wynika wprost z legalnej definicji tego wskaźnika: „całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym” (<xLexLink xArt="art. 5;art. 5 pkt. 12 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 5 pkt 12 u.k.k.</xLexLink>).</xText>
      <xText>Tym samym, nie można uznać za proporcjonalną sankcji, o której mowa w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> w sytuacji, gdy kredytodawca podał w umowie <xAnon> (...)</xAnon> wyższą niż w rzeczywistości, ponieważ w ten sposób nie doszło do wprowadzenia konsumenta w błąd na jego niekorzyść. Zdaniem powoda <xAnon> (...)</xAnon> powinno wynieść 18,53 % a wyniosło 20,93 %.</xText>
      <xText>Na marginesie, należy zauważyć, że w wyroku z dnia 13 lutego 2025 roku w sprawie C-472/23 <xAnon> (...)</xAnon> przyjął, że błędne wskazanie <xAnon> (...)</xAnon> może polegać również na zawyżeniu jego wartości (pkt 30 i 31). W ocenie Sądu podanie zawyżonego <xAnon> (...)</xAnon> nie jest równoważne jednak ze skutecznością oświadczenia o zastosowaniu sankcji kredytu darmowego. Nie można apriorycznie uznać za proporcjonalną sankcji, o której mowa w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> w sytuacji, gdy kredytodawca podał w umowie <xAnon> (...)</xAnon> wyższą niż w rzeczywistości. Tego typu ocena wymaga analizy okoliczności danego przypadku, a w szczególności stopnia naruszenia tego obowiązku informacyjnego (w tym różnicy między prawidłowo obliczonym <xAnon> (...)</xAnon> a <xAnon> (...)</xAnon> podanym w umowie).</xText>
      <xText>Nawet w przypadku przyjęcia, że prawidłowe wykonanie obowiązku wskazania w umowie <xAnon> (...)</xAnon> wymaga bezwzględnego ujęcia wszelkich kosztów należnych od kredytobiorcy na gruncie prawa materialnego, zaś kredytodawca nie jest uprawniony do pobierania odsetek od skredytowanych kosztów, to należy zauważyć, że zastosowanie w takim przypadku sankcji kredytu darmowego byłoby rażąco nieproporcjonalne w stosunku do wagi naruszonego obowiązku.</xText>
      <xText>Jak wcześniej wspomniano, z punktu widzenia oceny naruszenia obowiązku informacyjnego w zakresie podania <xAnon> (...)</xAnon> bez znaczenia pozostaje ocena zasadności pobierania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu, tym bardziej, że judykatura w tym zakresie nie jest zgodna. <xAnon>P.</xAnon> należy zauważyć, że kwestia ta aktualnie jest przedmiotem pytań prejudycjalnych. Omawiana kwestia (tj. dotycząca oprocentowania skredytowanych kosztów kredytu i wyliczenia <xAnon> (...)</xAnon>) jest obecnie źródłem sprzeczności w licznych orzeczeniach sądowych, a więc linia orzecznicza być może ukształtuje dopiero w przyszłości. Należy zauważyć, że zakaz pobierania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu nie wynika wprost z przepisu rangi co najmniej ustawowej, a stanowi wyraz wykładni przepisów ustawy o kredycie konsumenckim i dyrektywy 2008/48/WE.</xText>
      <xText>W konsekwencji, Sąd doszedł do przekonania, że pozwana wywiązała się z obowiązku podania <xAnon> (...)</xAnon> w umowie kredytu, a analogicznie także innych parametrów mowy jak szacunkowa kwota do spłaty, szacunkowy koszt kredytu itp., w tym kwoty odsetek w stosunku dziennym w razie odstąpienia od umowy. Nawet w przypadku uznania, że pozwana nie wykonała wskazanego obowiązku z uwagi na nieuprawnione uwzględnienie przy obliczeniu <xAnon> (...)</xAnon> odsetek od skredytowanych kosztów, zastosowanie sankcji kredytu darmowego byłoby nieproporcjonalne do wagi naruszenia, ponieważ zakaz pobierania odsetek od skredytowanych kosztów nie wynika z jasnego i jednoznacznego przepisu o randze co najmniej ustawowej, stąd pozbawienie podmiotu prawa prywatnego wszelkich korzyści wynikających z zawartej umowy z uwagi na powyższe naruszenie byłoby niesprawiedliwe i w istocie miałoby na celu wyeliminowanie z obrotu przedsiębiorcy działającego w celach zarobkowych.</xText>
      <xText>Przechodząc do oceny pozostałych naruszeń wskazywanych przez stronę powodową, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że właściwe rozpoznanie zarzutów zależy od wykładni umowy pożyczki zgodnej z ustawowymi dyrektywami, w szczególności <xLexLink xArt="art. 65" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 65 k.c.</xLexLink> i <xLexLink xArt="art. 385;art. 385 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385 § 2 k.c.</xLexLink> W szczególności umowie i jej poszczególnym postanowieniom nie należy nadawać znaczenia absurdalnego. Wywody i argumenty uzasadniające powództwo stanowią przejaw wykładni umowy pożyczki ukierunkowanej na stwierdzenie wadliwości umowy.</xText>
      <xText>Ponadto uprawnienie do odzyskania – w razie wcześniejszej spłaty – określonych kosztów poniesionych przez kredytobiorcę ostatecznie (w razie sporu stron) zależy od rozstrzygnięcia sądowego i interpretacji postanowień umowy <xIx>in casu</xIx>. Tymczasem sankcja kredytu darmowego dotyczy ewidentnych braków w umowie, widocznych <xIx>prima facie</xIx>, a nie problemu interpretacji umowy w kontekście zróżnicowanego orzecznictwa sądowego. Skutki przedterminowej spłaty pożyczki opisane zostały szczegółowo w punkcie 27. umowy. Ustawa wymaga wyłącznie zawarcia informacji o prawie konsumenta do wcześniejszej spłaty kredytu i taka informacja w umowie została zawarta. Ustawa nie nakładała na kredytodawcę obowiązku zawierania w umowie szczegółowych informacji takich, jak procedura i warunki, na jakich mogą ulec zmianie koszty kredytu w takim przypadku.</xText>
      <xText>Natomiast pozostałe opłaty zostały szczegółowo określone w tabeli prowizji i opłat stanowiącej załącznik nr 3 do umowy – załącznik stanowił integralną część umowy, z którym konsument została zapoznany. Nie musiał być on od strony redakcyjnej elementem samej umowy. Nie ma żadnego dowodu, że pożyczkobiorca otrzymał tę Tabelę w niewłaściwej formie (ulotnej). Jest wręcz przeciwnie, gdyż konsument oświadczył, że otrzymał m.in. ten załącznik do umowy. Umowa nie odnosiła w tym zakresie do tabeli dostępnej na stronie internetowej, w serwisie bankowości elektronicznej, przesłanej e-mailem lub wiadomością tekstową z hiperłączem do strony internetowej. Nadto w pkt 20. umowy w zakresie zmian opłat wprost odniesiono się do kierunku zmian wskaźnika średniorocznego cen towarów i usług ogłaszanego przez GUS, co jest wystarczająco klarowne dla przeciętnego konsumenta. O wszelkich zmianach pożyczkodawca miał informować na trwałym nośniku przesłanym na adres pożyczkobiorcy (pkt 11. umowy). Zaznaczyć należy, że wskaźnik inflacji publikowany w komunikacie Prezesa GUS jest nie do pomylenia z żadnym innym, jest publicznie dostępny, a w dobie powszechnego dostępu do Internetu uzyskanie odpowiedzi na wątpliwości co do znaczenia tego wskaźnika nie jest czasochłonne. Poza tym konsument nie musi posiadać wiedzy, jak ustalany jest ten wskaźnik, a jedynie, że podawany jest do publicznej wiadomości i jaka jest jego wartość. Tym samym, zastosowanie standardowego, ogólnie sformułowanego zapisu umownego, przewidującego możliwość aktualizacji opłat w przypadku zmiany warunków rynkowych w odniesieniu do wskaźnika, na który pozwany nie ma bezpośredniego wpływu, należy uznać za dopuszczalne oraz racjonalne z punktu widzenia praktyki obrotu. Natomiast zarzut powiązany z kosztami prowadzenia rachunku nie przystaje do rzeczonej umowy pożyczki, skoro w umowie nie wskazano kosztów jego proeadzenia.</xText>
      <xText>Z uwagi na powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że oświadczenie złożone w trybie <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> było bezskuteczne, albowiem nie zaktualizowały się przesłanki zastosowania sankcji kredytu darmowego. W tym stanie rzeczy, nie odpadł obowiązek uiszczenia przez konsumenta odsetek i innych kosztów kredytu.</xText>
      <xText>Na marginesie wskazać należy, że celem <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> nie jest eliminacja z umów pożyczki niedozwolonych lub nieważnych postanowień umownych. Odstraszający charakter sankcji dotyczy obowiązku zawarcia w umowie określonych informacji, co jest niezależne od skutków wyeliminowania z umowy poszczególnych postanowień umownych. Nie jest możliwe, aby przedsiębiorca wariantowo wskazywał poszczególne parametry umowy, zwłaszcza przy niejednolitej linii orzeczniczej.</xText>
      <xText>Na marginesie zupełnie chybione jest żądanie zwrotu prowizji w kwocie 6.460,00 zł, która nie została uiszczona w całości przez konsumenta. Faktu tego nie zmienia doliczenie tej kwoty do kapitału pozostałego do spłaty.</xText>
      <xText>Mając na uwadze całokształt powyższych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że powództwo na podstawie <xLexLink xArt="art. 410;art. 410 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 410 § 1 k.c.</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 405" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 405 k.c.</xLexLink> <xIx>a contrario </xIx>w punkcie I. wyroku należało oddalić.</xText>
      <xText>O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. wyroku na podstawie <xLexLink xArt="art. 98" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 98 k.p.c.</xLexLink> na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu, zasądzając od przegrywającego powoda na rzecz pozwanej całość kosztów procesu, na co składało się wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600,00 zł) ustalonej w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł). Na podstawie <xLexLink xArt="art. 98;art. 98 § 1(1)" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 98 § 1<xSUPx>1</xSUPx> k.p.c.</xLexLink> od sumy tych kosztów tych należne były odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.</xText>
    </xUnit>
  </xBlock>
</xPart>