<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<xPart xPublisherFullName="Joanna Jachurska" xPublisher="jjachurska" xEditorFullName="Joanna Jachurska" xEditor="jjachurska" xVersion="1.0" xLang="PL" xFromPg="1" xToPage="11" xFlag="published" xVolType="15/101515/0000503/C" xYear="2024" xVolNmbr="000856" xDocType="Uz" xml:space="preserve">
  <xName>Wyrok+Uzasadnienie</xName>
  <xBlock>
    <xText><xBx>Sygn. akt I C 856/24</xBx></xText>
    <xUnit xIsTitle="true" xType="part" xBold="true">
      <xName>WYROK</xName>
      <xTitle>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</xTitle>
      <xText xALIGNx="right">      Dnia 27 maja 2025 r.</xText>
      <xText>Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny</xText>
      <xText>w składzie następującym:</xText>
      <xText>Przewodniczący: SSR Małgorzata Nowicka-Midziak</xText>
      <xText>po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2025 r. w <xAnon>G.</xAnon></xText>
      <xText>sprawy z powództwa <xAnon> (...) Sp. z o.o.</xAnon> z siedzibą w <xAnon>O.</xAnon></xText>
      <xText>przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej im. F. <xAnon>S.</xAnon> z siedzibą w <xAnon>G.</xAnon></xText>
      <xText>o zapłatę</xText>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=".">1</xName>
        <xText>oddala powództwo;</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=".">2</xName>
        <xText>zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3617 zł. (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty.</xText>
      </xUnit>
      <xText>Sygn. akt<xBx> I C 856/24</xBx></xText>
    </xUnit>
    <xUnit xIsTitle="true" xType="part" xBold="true">
      <xName>UZASADNIENIE</xName>
      <xText xALIGNx="center">
        <xBx>(wyroku z dnia 27 maja 2025 roku – k. 193)</xBx></xText>
      <xText>Powód <xAnon> (...) sp. z o.o.</xAnon> z siedzibą w <xAnon>O.</xAnon> domagał się od pozwanej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej im. <xAnon>F. S.</xAnon> z siedzibą w <xAnon>G.</xAnon> zapłaty kwoty 21.602,65 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 września 2024 roku do dnia zapłaty, a także zasądzenia na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.</xText>
      <xText>W uzasadnieniu wskazano, że kredytobiorca <xAnon>D. Z.</xAnon> zawarł z pozwaną umowę kredytu/pożyczki nr <xAnon> (...)</xAnon>. Dnia 22 sierpnia 2024 roku kredytobiorca przygotował oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.</xText>
      <xText>Roszczenie objęte powództwem obliczono poprzez zsumowanie poniesionych przez kredytobiorcę kosztów kredytu – w postaci odsetek kapitałowych oraz prowizji, tj. 20.773,20 zł (odsetki kapitałowe uiszczone przez kredytobiorcę) + 829,45 zł (prowizja z umowy) = 21.602,65 zł.</xText>
      <xText>Legitymację procesową powód wywodził z umowy cesji zawartej z kredytobiorcą.</xText>
      <xText><xIx>(pozew – k. 3-9)</xIx></xText>
      <xText>Pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.</xText>
      <xText>Pozwana zaprzeczyła, aby zawarta z konsumentem umowa zawierała opisane w pozwie naruszenia ustawy o kredycie konsumenckim. Umowa cesji jest nieważna, co skutkuje uznaniem, że powód nie posiada legitymacji czynnej. Powództwo stanowi przejaw naruszenia prawa.</xText>
      <xText><xIx> (odpowiedź na pozew – k. 36-46)</xIx></xText>
      <xText xALIGNx="center">
        <xBx>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</xBx></xText>
      <xText>Dnia 21 listopada 2019 roku doszło do zawarcia <xAnon>umowy pożyczki nr (...)</xAnon> pomiędzy pozwaną Spółdzielczą Kasą Oszczędnościowo-Kredytową im. <xAnon>F. S.</xAnon> w <xAnon>G.</xAnon> a <xAnon>D. Z.</xAnon>. Umowa została zawarta na okres od dnia jej zawarcia do dnia 15 listopada 2019 roku. Całkowita kwota kredytu wynosiła 42.33,29 zł i nie obejmowała kredytowanych kosztów pożyczki. Do umowy wprowadzono także pojęcie tzw. „kwoty pożyczki” wynoszącej 53.411,36 zł, stanowiącej sumę całkowitej kwoty kredytu oraz kosztów pożyczki. Oprocentowanie kredytu było zmienne i w dniu zawarcia umowy wynosiło 8,70 % w skali roku.</xText>
      <xText>W pkt. 11. umowy określono rzeczywistą roczną stopę oprocentowania kredytu na 15,91 % oraz całkowitą kwotę do spłaty w dniu zawarcia umowy na 81.932,21 zł wraz z podaniem założeń, w oparciu o które ją wyliczono:</xText>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">a</xName>
        <xText>wyliczenie <xAnon> (...)</xAnon> zostało dokonane przy uwzględnieniu terminu trwania umowy oraz całkowitego kosztu kredytu (pożyczki), o jakim mowa w pkt 16. umowy,</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">b</xName>
        <xText>umowa będzie obowiązywać przez czas, na jaki została zawarta oraz, że kasa oraz pożyczkobiorca wypełnią zobowiązania wynikające z umowy w terminach określonych w umowie,</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">c</xName>
        <xText>pożyczka wypłacona została w sposób, o jakim mowa w pkt 6 umowy, a kwoty spłat będą zgodne z harmonogramem stanowiącym załącznik nr 2 do umowy,</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">d</xName>
        <xText>datą początkową będzie data wypłaty pożyczki,</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">e</xName>
        <xText>odstępy czasu pomiędzy datami używanymi w obliczeniach przyjęto według rzeczywistych terminów płatności rat, uwzględniając różną liczbę dni pomiędzy spłatami wynikającą z różnej liczby dni miesiąca,</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xIsTitle="false" xType="none">
        <xName xSffx=")">f</xName>
        <xText>wynik podaje się z dokładnością do co najmniej jednego miejsca po przecinku (…).</xText>
      </xUnit>
      <xText>Szacowany całkowity koszt kredytu określono na kwotę 39.599,62 zł. Szacunkowa wartość odsetek wyniosła 26.974,05 zł.</xText>
      <xText>Prowizja za udzielenie pożyczki wynosiła 2.350,10 zł, składka ubezpieczeniowa 8.702,86 zł oraz opłata za przelew składki ubezpieczeniowej 26,11 zł. Koszt prowadzenia rachunku wyniósł 1.546,80 zł.</xText>
      <xText>Umowa zawarta została według wzorca oznaczonego jako „P/U/<xAnon>K.</xAnon>/4.0”.</xText>
      <xText>Częścią wzorca umownego były: regulamin, harmonogram spłaty pożyczki, tabela prowizji i opłat dla pożyczek i kredytów, wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy, wzór dyspozycji spłaty pożyczki oraz wzór umowy przelewu wierzytelności (załączniki nr 1-6).</xText>
      <xText><xIx> (dowód: umowa – k. 21-24v., harmonogram – k. 25-26, regulamin – k. 56-57, wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy – k. 58, tabela prowizji i opłat – k. 59-59v., formularz informacyjny – k. 61-64)</xIx></xText>
      <xText>Przy zawarciu umowy konsument na formularzu pozwanej złożył dyspozycję polecenia przelewu kwoty 2.350,10 zł na poczet prowizji.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: dyspozycja – k. 55)</xIx></xText>
      <xText>Wobec tego pozwana wypłaciła na rachunek konsumenta kwotę 53.411,36 zł, pobierając z niej jednocześnie koszty pożyczki.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: zestawienie operacji – k. 60)</xIx></xText>
      <xText><xUx>Na dzień 4 lipca 2024 roku</xUx> konsument na poczet spornej umowy wpłacił łącznie 32.999,57 zł, z czego na kapitał zaliczono 12.217,09 zł, na odsetki umowne 20.773,20 zł, a na odsetki karne 9,28 zł.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: pismo z dnia 03.07.2024r. – k. 27, rozliczenie – k. 68-68v.)</xIx></xText>
      <xText>Konsument <xAnon>D. Z.</xAnon> do dnia przesłuchania nie rozumiał czym jest <xAnon> (...)</xAnon>. Była to jego kolejna umowa pożyczki z pozwaną. Korzystał z ofert pozwanej z uwagi na pozytywną ocenę zdolności kredytowej. W analizowanym przypadku podpisywał umowę i dokumenty z nią związane bez zapoznania się z ich treścią – pozostawał w zaufaniu do pracownika pozwanej, który miał poinformować go, że podejmowana czynność związana jest ze zwrotem kosztów pożyczki.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: zeznania świadka <xAnon>D. Z.</xAnon> – k. 183v.-184 )</xIx></xText>
      <xText>Bratowa konsumenta w jego imieniu skontaktowała się z powodem. Po dostarczeniu powodowi dokumentów związanych m.in. z wyżej opisaną pożyczką, na adres e-mailowy bratowej konsumenta przesłano szereg dokumentów, które ta przedstawiła konsumentowi do podpisania. Tak podpisane dokumenty zostały odesłane powodowi.</xText>
      <xText><xIx>(dowód: zeznania świadka <xAnon>D. Z.</xAnon> – k. 183v.-184)</xIx></xText>
      <xText>Jednym z tak podpisanych dokumentów datowanych na dzień 22 sierpnia 2024 roku był formularz, którym konsument udzielił <xAnon>N. I.</xAnon> (pracownikowi powoda) pełnomocnictwa do rozporządzania wierzytelnościami pieniężnymi, zarówno obecnymi, jak i przyszłymi, o zwrot wszelkich nienależnie pobranych opłat, kosztów i odsetek oraz innymi wierzytelnościami mogącymi wynikać z zastosowania przepisu <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink>, przewidującego tzw. sankcję kredytu darmowego, wraz ze wszystkimi związanymi z tymi wierzytelnościami prawami, w tym należnościami ubocznymi, przysługującymi mocodawcy z tytułu wyżej wskazanej umowy na rzecz powoda w drodze odpłatnej czynności prawnej, w tym w drodze umowy cesji na warunkach pozostawionych uznaniu pełnomocnika.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: pełnomocnictwo – k. 18)</xIx></xText>
      <xText>Kolejnym tak podpisanym dokumentem datowanym na dzień 22 sierpnia 2024 roku był załącznik nr 4, w którym konsument miał oświadczyć, że został poinformowany oraz przyjmuje do wiadomości, iż <xUx>wartość zbywanych wierzytelności, które zostaną wskazane w umowie cesji, stanowić będzie równowartość zapłaconych dotychczas odsetek i innych kosztów z tytułu umowy kredytu uiszczonych do momentu złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, tj. 21.602,65 zł.</xUx> Wskazano także, że konsument jest w pełni świadomy i wyraża zgodę na zawarcie przez pełnomocnika (ustanowionego na podstawie osobnego pełnomocnictwa) umowy cesji wierzytelności, zarówno obecnych jak i przyszłych, o zwrot wszelkich nienależnie pobranych opłat, kosztów i odsetek oraz innych wierzytelności mogących wynikać z zastosowania do umowy kredytu przepisu <xLexLink xArt="art. 45 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 u.k.k.</xLexLink>, przewidującego tzw. sankcję kredytu darmowego, wraz ze wszystkimi związanymi z tymi wierzytelnościami prawami, w tym z należnościami ubocznymi, na warunkach ustalonych w korespondencji elektronicznej pomiędzy kredytobiorcą a spółką.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: załącznik nr 4 – k. 14-14v.)</xIx></xText>
      <xText>Konsument podpisał także oświadczenie o zwolnieniu z tajemnicy bankowej. Ponadto konsument podpisał informację dla kredytobiorcy o skutkach złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego oraz ankietę, z której miało wynikać m.in., że otrzymał od powoda informacje, czego dotyczy sankcja kredytu darmowego oraz jest świadomy, że powód działa na podstawie umowy cesji (sprzedaży wierzytelności).</xText>
      <xText><xIx> (dowód: ankieta – k. 13, informacja – k. 15, zwolnienie z tajemnicy – k. 17)</xIx></xText>
      <xText>Wreszcie konsument podpisał przygotowany przez powoda, kierowany do pozwanej, formularz oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego w trybie <xLexLink xArt="art. 45 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 u.k.k.</xLexLink></xText>
      <xText><xIx> (dowód: oświadczenie o <xAnon> (...)</xAnon> z dnia 22.08.2024r. – k. 16)</xIx></xText>
      <xText>Wyżej podpisane dokumenty nie zostały przeczytane przez konsumenta. Podpisał je w zaufaniu do bratowej, która prowadziła jego sprawy w tym zakresie. Konsument nie rozumiał, czym jest sankcja kredytu darmowego i jakie skutki wywrze dla jego kredytu. Konsument nie miał świadomości, że zbywa wyżej wskazaną wierzytelność na rzecz powoda. W jego rozumieniu powód miał mu pomóc w sprawie umowy pożyczki z pozwaną. Oczekiwał zmniejszenia odsetek od zawartej umowy pożyczki.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: zeznania świadka <xAnon>D. Z.</xAnon> – k. 183v.-184 )</xIx></xText>
      <xText>Pismem z dnia 2 września 2024 roku (doręczonym dnia 3 września 2024 roku) <xAnon>N. I.</xAnon> – jako pełnomocnik konsumenta – przesłał pozwanemu oświadczenie konsumenta o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.</xText>
      <xText><xIx>(dowód: pismo z dnia 02.09.2024r. – k. 28, wydruk informacji o doręczeniu przesyłki – k. 29-29v.) </xIx></xText>
      <xText>Dnia 19 września 2024 roku powód reprezentowany przez prokurenta zawarł z <xAnon>N. I.</xAnon> (swoim pracownikiem) – mającym działać w imieniu konsumenta – <xAnon>umowę cesji nr (...)</xAnon>, której przedmiotem były <xUx>wszelkie wierzytelności pieniężne</xUx> przysługujące cedentowi od pozwanej wynikające z wyżej opisanej umowy pożyczki ze <xAnon> (...)</xAnon>, obejmujące wierzytelności o zwrot wszelkich nienależnie pobranych opłat, kosztów i odsetek oraz inne wierzytelności mogących wynikać z zastosowania przepisu <xLexLink xArt="art. 45 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 u.k.k.</xLexLink>, przewidującego tzw. sankcję kredytu darmowego, wraz ze wszystkimi związanymi z tymi wierzytelnościami prawami, w tym należnościami ubocznymi. W załączniku nr 1 do tej umowy określono, że cena sprzedaży wierzytelności wyniesie 2.160,00 zł brutto, w tym kwota 259 zł zaliczki na podatek dochodowy w obowiązującej wysokości 12 %, co daje do zapłaty kwotę 1.901 zł.</xText>
      <xText><xIx>(dowód: umowa cesji – k. 19-19v., załącznik nr 1 – k. 74)</xIx></xText>
      <xText>Wiadomością e-mail z dnia 20 września 2024 roku powód przesłał pozwanej wezwanie do zapłaty kwoty 21.602,65 zł w terminie 3 dni od otrzymania pisma oraz informację o wyżej opisanej cesji wierzytelności.</xText>
      <xText><xIx> (dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 19.09.2024r. – k. 30-31, e-mail z dnia 20.09.2024r. – k. 32)</xIx></xText>
      <xText xALIGNx="center">
        <xBx>Sąd zważył, co następuje:</xBx></xText>
      <xText>Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie dokumentów przedłożonych przez strony oraz zeznań świadka <xAnon>D. Z.</xAnon>.</xText>
      <xText>Oceniając zebrany materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować autentyczność przedstawionych przez strony dokumentów. Zważyć bowiem należało, że żadna ze stron nie podniosła w toku niniejszego postępowania zarzutów co do ich autentyczności, a nadto zostały podpisane i nie noszą żadnych znamion podrobienia czy przerobienia. Dodatkowo, Sąd miał na uwadze, że żadna ze stron nie zaprzeczyła, że osoby podpisane pod wyżej wskazanymi dokumentami nie złożyły oświadczeń w nich zawartych.</xText>
      <xText>Zeznania świadka, w ocenie sądu, należy uznać za wiarygodne, spójne i niesprzeczne. W odniesieniu do ogólnego przebiegu współpracy stron relacja świadka okazała się logiczna oraz odpowiadająca zgromadzonemu materiałowi dowodowemu. Ogólna relacja świadka nie budziła wątpliwości co do szczerości jego spostrzeżeń ani intencji należytego przedstawienia znanych mu okoliczności. Świadek wykazywał ograniczoną świadomość prawną zarówno w momencie zawierania umowy pożyczki jak i nawiązywania współpracy z powodem. Wskazał, że dokumenty związane z cesją wierzytelności nie zostały przez niego przeczytane. Przedstawione zostały mu przez jego bratową, która prowadziła te sprawy w jego imieniu. Przedstawiciele powoda nie prowadzili z nim rozmów, w których wyjaśniono by mu, na czym polegają potencjalne naruszenia warstwy informacyjnej zawartej umowy pożyczki, czym jest sankcja kredytu darmowego, jakie konsekwencje wiążą się z zawarciem umowy cesji, a także, że w ogóle dochodzi do zbycia wierzytelności, jak została ustalona jej cena i co jest ekwiwalentem otrzymanego świadczenia. Powyższe prowadzi do wniosku, że świadek nie objął swoją świadomością skutków prawnych, które wynikały z udzielonego pełnomocnictwa do zawarcia umowy cesji, jak i samej umowy cesji, o której istnieniu nie miał świadomości. Warto zauważyć, że świadek nie wykazywał postawy uchylającej się od odpowiedzi czy próbującej ukryć niewygodne informacje. Wręcz przeciwnie – jego postawa wskazywała na chęć rzeczowego przedstawienia okoliczności, które pamiętał. Natomiast w przypadku umowy pożyczki, również nie zapoznał się z jej treścią. Twierdził, że został wprowadzony w błąd – był przekonany, że podpisuje dokumenty związane ze zwrotem kosztów pożyczki. Nie rozumiał czym jest <xAnon> (...)</xAnon>. Całokształt okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że świadek, będąc w pełni przekonany o rzetelności i dobrej wierze osób reprezentujących jego interesy, a także kierując się przekonaniem o ich kompetencjach i doświadczeniu, podpisywał przedstawiane mu dokumenty bez ich samodzielnego analizowania, nie podejmując próby weryfikacji ich treści ani skutków prawnych. Pozostawał w przekonaniu, że osiągnie skutek korzystny dla swojego interesu prawno-ekonomicznego. Powyższe należy interpretować jako wyraz zaufania do osób, którym powierzył reprezentowanie swoich spraw, a nie jako przejaw świadomego działania z zamiarem osiągnięcia konkretnego skutku prawnego – w przypadku powoda mowa o nieograniczonym zbyciu wierzytelności za cenę ustaloną jednostronnie przez powodową spółkę.</xText>
      <xText>Znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nie miały: wyciąg propozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego, oświadczenia Rzecznika <xAnon> (...)</xAnon> zawierającego istotny pogląd dla sprawy, albowiem dokonana przez instytucje unijne czy inne sądy, wykładnia pojęcia „wypłacona kwota” oraz interpretacja dokonana przez Rzecznika <xAnon> (...)</xAnon> stanowią fakty nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczą one w istocie argumentacji prawnej strony i jej stanowiska, któremu powód chciał nadać formę wniosków dowodowych.</xText>
      <xText>Przechodząc do rozważań merytorycznych, należy wskazać, że podstawę prawną powództwa stanowił <xLexLink xArt="art. 410;art. 410 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 410 § 1 k.c.</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 405" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 405 k.c.</xLexLink> Jak stanowi ten ostatni, kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Na mocy <xLexLink xArt="art. 410;art. 410 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 410 § 1 k.c.</xLexLink> przepis ten stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego.</xText>
      <xText>Sąd uznał, że w uzasadnieniu wyroku nie ma potrzeby ani obowiązku wyrażania szczegółowego stanowiska do wszystkich poglądów prezentowanych przez strony, o ile nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1998 r. w sprawie II UKN 282/98, OSNP 1999/23/758). Dopuszczalne – a w świetle brzmienia <xLexLink xArt="art. 327(1);art. 327(1) § 2" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 327<xSUPx>1</xSUPx> § 2 k.p.c.</xLexLink> wręcz konieczne – jest rozprawienie się z poszczególnymi zarzutami niejako <xIx>en bloc</xIx>, poprzez zaprezentowanie odmiennego zapatrywania w kwestii faktów lub prawa niepozostawiające przestrzeni dla racjonalnej obrony pozostałych zarzutów, które – przy uwzględnieniu koncepcji sądu – stają się wówczas bezprzedmiotowe (por.: uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20.12.2017 r. w sprawie VI ACa 1651/15, LEX nr 2457546).</xText>
      <xText>W pierwszej kolejności Sąd zważył, że legitymacja procesowa jest przesłanką materialnoprawnej skuteczności powództwa i oznacza wynikające z przepisów prawa materialnego uprawnienie do wystąpienia w danym procesie w charakterze powoda (legitymacja procesowa czynna) oraz pozwanego (legitymacja procesowa bierna).</xText>
      <xText>Legitymacja procesowa jest przy tym pozytywną przesłanką jurysdykcyjną, podlegającą ocenie na podstawie przepisów prawa materialnego, zatem jej ewentualny brak skutkuje oddaleniem powództwa. Legitymacja czynna powoda wynikać miała z przeniesienia jej w trybie <xLexLink xArt="art. 509;art. 509 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 509 § 1 k.c.</xLexLink>, zgodnie z którym wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.</xText>
      <xText>Sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę w każdym stanie sprawy nieważność czynności prawnej, jednak tylko na podstawie materiału procesowego zgromadzonego w toku przeprowadzonego postępowania (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 17.06.2005 r., III CZP 26/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 63.; wyrok SN z dnia 12.12.2008 r., II CNP 82/08, LEX nr 503233). Obowiązek ten jest szczególny, gdy w grę wchodzi interes konsumenta. Kompetencja sądu do zbadania z urzędu tego, czy klauzula w umowie jest postanowieniem nieuczciwym, stanowi w tej sytuacji zarówno środek do realizacji celu określonego w art. 6 dyrektywy 93/13/EWG, to znaczy uniemożliwienia związania konsumenta nieuczciwym postanowieniem, jak i przyczynia się do osiągnięcia celu art. 7 tej dyrektywy, ponieważ przeprowadzenie przez sąd z urzędu takiej oceny może działać jako czynnik odstraszający oraz przyczynić się do zapobiegania nieuczciwym warunkom w umowach zawieranych pomiędzy konsumentami a sprzedawcami lub dostawcami (por. m.in. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21.11.2002r., C-473/00; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27.06.2000 r., C-240/98).</xText>
      <xText>Pozwany zakwestionował legitymację czynną powoda i ważność umowy cesji. Sąd przesłuchał świadka – stronę umowy cesji, w jedynej roli procesowej, jaka była możliwa w tym postępowaniu tj. w charakterze świadka. Sąd oceniając zeznania świadka, brał pod uwagę dobro konsumenta, mając na uwadze deklarowany przez świadka cel czynności podejmowanych z powodem.</xText>
      <xText>Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, że powód nie ma legitymacji procesowej do dochodzenia należności wynikających ze złożenia oświadczenia o skorzystaniu przez konsumenta z sankcji kredytu darmowego z uwagi na sprzeczność umowy cesji z zasadami współżycia społecznego (<xLexLink xArt="art. 58;art. 58 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 58 § 2 k.c.</xLexLink> i <xLexLink xArt="art. 5" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 5 k.c.</xLexLink>). Zważyć należy, iż w niniejszym przypadku umowa cesji została zawarta przez powoda z pełnomocnikiem konsumenta, którym był pracownik powodowej <xAnon> spółki (...)</xAnon>. Jednocześnie, zgodnie z treścią pełnomocnictwa do uznania pełnomocnika pozostawiono warunki umowy cesji. Konsument nie miał żadnego wpływu na treść umowy cesji. Otrzymał konkretną niewielką kwotę, ale nie wyjaśniono, czego jest ekwiwalentem. Nie ulega wątpliwości, że celem działania pełnomocnika powinno być zapewnienie jak najkorzystniejszych dla mocodawcy warunków dokonywanej w jego imieniu czynności prawnej. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy umowa cesji została ukształtowana w sposób rażąco niekorzystny dla konsumenta. Z zeznań konsumenta wywodzić należy, że zgłosił się do powoda – przez swoją bratową – celem przeanalizowania zawartej przez niego ze <xAnon> (...)</xAnon>-iem umowy pożyczki celem obniżenia wysokości części odsetkowej miesięcznej raty pożyczki. Powód przesłał następnie jego bratowej szereg dokumentów, które ten podpisał. Jednocześnie ze strony powodowej spółki brak było inicjatywy, mającej na celu wyjaśnienie konsumentowi charakteru podejmowanych czynności i ich skutków. Konsument był przekonany, że udziela pracownikowi powoda pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie. Nie wiedział, że zbywa wierzytelność.</xText>
      <xText>Zważywszy na konsumencki charakter umowy, na przedsiębiorcy, jakim jest powodowa spółka, spoczywał obowiązek udzielenia konsumentowi jasnych, zrozumiałych i niewprowadzających w błąd informacji odnośnie treści nawiązywanego stosunku prawnego. W świetle zeznań świadka nie można jednak uznać, aby powód w jakikolwiek sposób się z tego obowiązku wywiązał. Bez wątpienia nie stanowi wypełnienia tego obowiązku doręczenie konsumentowi całego pliku obszernych dokumentów zredagowanych za pomocą języka prawniczego, zrozumiałego jedynie dla profesjonalistów i celowo napisanych drobną czcionką utrudniającą ich przeczytanie. Przed zawarciem umowy konsument nie został przez powoda skutecznie poinformowany, czego dotyczy cesja, czym jest ta umowa, jakie wywołuje skutki prawne i na czym polegają uchybienia umowy zawartej z pozwaną. Nie został też poinformowany o wartości zbywanej wierzytelności i sposobie jej wyliczenia. Trudno mówić o realnej możliwości negocjacji ceny wierzytelności skoro konsument nie miał nawet wiedzy, co jest źródłem jego potencjalnego roszczenia względem kredytodawcy. Nawet jeżeli wskazany plik dokumentów został konsumentowi przesłany, to nie został z nim należycie omówiony. W świetle zeznań świadka można bez większej przesady stwierdzić, że konsument nie wiedział, co faktycznie podpisuje (świadomością obejmował jedynie pełnomocnictwo i to nie do zawarcia umowy cesji), w tym jakie będą mu przysługiwały uprawnienia i roszczenia na podstawie przedmiotowej umowy. Poza tym przedmiot cesji inaczej został oznaczony w przedstawionych konsumentowi dokumentach przed zawarciem umowy cesji (załączniku nr 4 – ograniczenie zbywanych wierzytelności do kosztów powstałych do momentu złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego), a inaczej, tj. w sposób nieograniczony w samej umowie cesji. Powód wykorzystał brak obycia konsumenta ze specjalistycznymi określeniami z zakresu prawa cywilnego. Podkreślić z całą mocą należy, że w przypadku umów konsumenckich obowiązek usunięcia deficytu informacyjnego po stronie konsumenta obciąża przedsiębiorcę.</xText>
      <xText>W ocenie Sądu nie można uznać, że umowa jest korzystna dla konsumenta, tylko dlatego, że na jej podstawie otrzymuje pewną należność, a w przypadku braku działania i nie skorzystania z usług powoda nie otrzymałby nic. Porównanie kwoty, jaka mogła przypaść konsumentowi w przypadku złożenia skutecznego oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego z kwotą, którą faktycznie otrzymał, jasno wskazuje, że umowa została ukształtowana rażąco niekorzystnie. Z okoliczności sprawy wynika, że cedent nie jest osobą majętną, skoro korzysta z pożyczek – można wnioskować, że była to jego trzynasta umowa z pozwaną kasą. Nie można więc w okolicznościach sprawy realistycznie twierdzić, że konsumentowi nie zależało na prawidłowym gospodarowaniu swoim mieniem. W niniejszej sprawie nie były prowadzone negocjacje – cena została narzucona przez przedsiębiorcę, podobnie jak w szeregu innych analogicznych spraw jako niewielki ułamek potencjalnej wierzytelności. Nawet jeśli uznać, że zaproponowanie ceny stanowiło negocjacje, to przez analogię do <xLexLink xArt="art. 72;art. 72 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 72 § 1 k.c.</xLexLink> brak jest porozumienia co wszystkich jej postanowień. W świetle zeznań konsumenta nie może być mowy, aby wprost określono przedmiot zbywanego prawa. Skoro konsument nie miał świadomości, co tak naprawdę zbywa i że w ogóle dochodzi do cesji praw, to w tym stanie rzeczy trudno w ogóle mówić o konsensusie i złożeniu zgodnych oświadczeń woli.</xText>
      <xText>Po drugie, umowa naruszająca zasadę ekwiwalentności świadczeń (rażąca dysproporcja świadczeń) stron, co do zasady może być oceniona w świetle przepisu <xLexLink xArt="art. 58;art. 58 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 58 § 2 k.c.</xLexLink>, zwłaszcza wówczas, gdy nie powstały wszystkie przesłanki wyzysku przewidziane w <xLexLink xArt="art. 388;art. 388 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 388 § 1 k.c.</xLexLink>, bo ten ostatni stanowi <xIx>lex specialis</xIx> w stosunku do ogólnego <xLexLink xArt="art. 58;art. 58 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 58 § 2 k.c.</xLexLink> (por. wyrok SN z dnia 14.01.2010r., IV CSK 432/09, LEX nr 564991). W tej ocenie nie ma jednak automatyzmu. Nie każdy brak ekwiwalentności świadczeń w umowie musi mieć skutek w postaci nieważności tej ostatniej – na podstawie <xLexLink xArt="art. 58;art. 58 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 58 § 2 k.c.</xLexLink> Nie można bowiem zapominać i o tym, że w ramach wyrażonej w <xLexLink xArt="art. 353(1)" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 353<xSUPx>1</xSUPx> k.c.</xLexLink> zasady swobody umów mieści się również przyzwolenie na faktyczną nierówność stron umowy. Nie ekwiwalentność sytuacji prawnej stron umowy nie wymaga więc, co do zasady, istnienia okoliczności, które by ją usprawiedliwiały, skoro stanowi ona wyraz woli stron. Dopiero o odstępstwie od tej reguły może zdecydować stan, w którym obiektywnie niekorzystna dla jednej strony treść umowy zasługiwać będzie na negatywną ocenę moralną, a w konsekwencji prowadzić do uznania umowy za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego w sytuacji, gdy do takiego ukształtowania stosunków umownych, który jest dla niej w sposób widoczny krzywdzący, doszło przy świadomym lub tylko spowodowanym niedbalstwem, wykorzystaniu przez drugą stronę swojej silniejszej pozycji. Umowa zawarta przez stronę działającą pod presją faktycznej przewagi kontrahenta nie może być bowiem uznana za wyraz w pełni swobodnej i rozważnie podjętej przez nią decyzji. To wszystko, co może uzasadniać owo odstępstwo od reguły musi jednak zasadzać się na istniejącej w sprawie skonkretyzowanej podstawie faktycznej (por. m.in. wyrok SN z dnia 18 marca 2008 r., IV CSK 478/07, LEX nr 371531; wyrok SN z dnia 25.05.2011r., II CSK 528/10, LEX nr 794768). Reasumując, nie istnieje swego rodzaju automatyzm we wnioskowaniu o nieważności umowy – na podstawie <xLexLink xArt="art. 58;art. 58 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 58 § 2 k.c.</xLexLink>, tylko z uwagi na samą nie ekwiwalentność świadczeń. Muszą zaistnieć inne niż sama nie ekwiwalentność fakty, które mogłyby nabrać istotności z punktu widzenia oceny zgodności treści takiej umowy z zasadami współżycia społecznego, czyli z ukształtowanymi i utrwalonymi w społeczeństwie regułami słuszności. Dla zastosowania odpowiedniej klauzuli generalnej wobec dysproporcji wartości wymienianych dóbr w umowach odpłatnych (<xLexLink xArt="art. 5" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 5 k.c.</xLexLink>, <xLexLink xArt="art. 58" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 58 k.c.</xLexLink> lub <xLexLink xArt="art. 353(1)" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 353<xSUPx>1</xSUPx> k.c.</xLexLink>) wymagany jest negatywny wpływ zaburzonej wymiany na sytuację kontrahenta oraz ocena kontekstu (przyczyn) stwierdzonej nierównowagi. Oczywiście z czysto pragmatycznego punktu widzenia uzyskanie przez konsumenta nawet 1 % nienależnie pobranych kwot zawsze będzie ekonomicznie o wiele bardziej korzystne niż nie otrzymanie niczego, przy założeniu, że konsument samodzielnie nie wystąpiłby z powództwem o zwrot w oparciu o przepisy dotyczące nienależnego świadczenia. Negatywny wpływ nierównowagi w przypadku nawet kilkunastokrotnego zawyżenia ceny w odniesieniu do drobnych transakcji należy generalnie odrzucić (np. sprzedaż rzeczy ruchomej wartej realnie 10 zł za cenę 150 zł), bo strata 140 zł nie wpływa istotnie na sytuację przeciętnego obywatela (choć w szczególnych okolicznościach może być inaczej). W takim kierunku zmierzają jednostkowe orzeczenia Sądu Okręgowego w Gdańsku, którym w istocie jedynym przeciwnym argumentem jest możliwości dokonania cesji w formie darowizny. Kierunek ten zasadniczo pomija jednak ugruntowane orzecznictwo dotyczące ochrony konsumenta i w sposób nieuprawniony stosuje analogię umowy sprzedaży do darowizny. Powyższe całkowicie pomija wolę konsumenta – nie była nią darowizna, chęć wyzbycia się majątku celem wsparcia powoda. Motywacja konsumenta ograniczała się jedynie do aspektu ekonomicznego. W niniejszym przypadku nie ekwiwalentność świadczeń stron jest widoczna <xIx>prima facie</xIx>. Jak wskazano, pełnomocnik konsumenta (pracownik powoda) zawarł z powodem umowę cesji i ustalił, że zapłata za wierzytelność – zgodnie z żądaniem pozwu – wartą 21.602,65 zł wraz z odsetkami wynieść miała 2.160 zł brutto (1.901 zł netto), a zatem powód miałby zakupić wierzytelność za około 10 % jej wartości. Określenie ceny na rażąco niskim poziomie jest postanowieniem jawnie nieuczciwym, bo nie jest tak, że konsument daje dodatkowe przysporzenie przedsiębiorcy w zamian za jakieś szczególne, indywidualne cechy oczekiwanej usługi, bądź łączy go z kontrahentem jakaś więź (np. emocjonalna) uzasadniająca specjalne traktowanie powodowej spółki. Tak naprawdę, oceniana sytuacja jest przejawem patologicznej ewolucji rynku tego rodzaju usług, nie poddanego żadnej kontroli przy jednoczesnym braku przejrzystości. Najwyraźniej więc powód w pewnym sensie „testuje” granice możliwego do uzyskania zysku, przy czym jedynym czynnikiem limitującym (arbitrem) w tym zakresie mogą być na obecną chwilę tylko sądy powszechne, a konkretnie sposób interpretowania przez nie kwestii ekwiwalentności świadczeń i uczciwości umowy. Dysproporcja między wartością określonych w umowie wzajemnych świadczeń stron jest obiektywnie niekorzystna dla jednej strony treść umowy (konsumenta) prowadząc do ewidentnie krzywdzącego ukształtowania stosunku umownego przy świadomym wykorzystaniu przez drugą stronę swojej silniejszej pozycji (tak wyrok SN z dnia 18 marca 2008 r., IV CSK 478/07, LEX nr 371531).</xText>
      <xText>Roszczenie powoda jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i jako takie nie może korzystać z ochrony. Zgodnie bowiem z <xLexLink xArt="art. 5" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 5 k.c.</xLexLink> nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Zważyć bowiem należy, iż roszczenie powoda wywodzi się z tzw. ochrony konsumenckiej. Istotą i celem uprawnień przyznanych konsumentowi m.in. na podstawie ustawy o kredycie konsumenckim jest zagwarantowane mu skutecznej ochrony przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi stosowanym przez przedsiębiorców (w tym wypadku przez instytucje kredytowe). W niniejszym przypadku powództwo oparte na przepisach o ochronie konsumenckiej wytacza kolejny przedsiębiorca, który uprzednio nabył uprawnienie do jego dochodzenia w drodze przelewu wierzytelności. Przy zawarciu umowy powód nie dopełnił podstawowych obowiązków informacyjnych, nie określił w sposób jednoznaczny, jasny i zrozumiały przedmiotu umowy, uniemożliwiając konsumentowi podjęcie rozsądnej i należycie przemyślnej decyzji co do zawarcia umowy. Uzasadniając dochodzone roszczenie powód powoływał się na niedochowanie przez kredytodawcę <xAnon> (...)</xAnon> szeregu obowiązków informacyjnych, tymczasem postępowanie powoda przy zawarciu umowy w żaden sposób nie różni się od postępowania zarzucanego przez niego pozwanej. Podobnie jak <xAnon> (...)</xAnon> powód doręczył nieświadomemu konsumentowi plik dokumentów bez żadnych wyjaśnień, bez omówienia poszczególnych zapisów i utrzymuje, że wywiązał się z obowiązków przewidzianych przez prawo. Analogia w postępowaniu obu przedsiębiorców jest jaskrawo widoczna. Dla podmiotu, który deklaruje pomoc konsumentom, dochowanie wymogów prawnych z zakresu ochrony konsumenckiej powinno być priorytetowe. Tymczasem powód także nie przedstawił konsumentowi pełnej, dokładnej, jasnej i zrozumiałej informacji o treści umowy. Gdyby powodowi zależało na realnej pomocy konsumentowi, to poinformowałby konsumenta, że cena sprzedaży jej rażąco wygórowana. Oczywistym jest, że w pełni świadomy konsument prędzej skorzystałaby z usług kwalifikowanego pełnomocnika, który z pewnością nie zastrzegłby dla siebie tak wysokiego wynagrodzenia. Działania powoda stoją w rażącej sprzeczności z deklarowanym celem cesji, jakim miała być pomoc konsumentowi w dochodzeniu roszczeń. Nie sposób nie odnieść wrażenia, że jedynym i wyłącznym motywem działania powoda nie jest pomoc konsumentom w dochodzeniu ich roszczeń, lecz własna korzyść majątkowa, który zastrzegał dla siebie wysokie wynagrodzenie, bazując na niewiedzy i nieświadomości konsumentów, którym miał rzekomo pomagać. Biorąc pod uwagę liczbę tożsamych rodzajowo spraw wytaczanych przed tutejszym sądem, należy stwierdzić, że powód należy do kręgu kilku przedsiębiorców, którzy znaleźli pewną niszę rynkową i z dochodzenia roszczeń konsumenckich uczynili sobie główny przedmiot działalności gospodarczej. W tym mechanizmie interes konsumenta w zasadzie nie ma żadnego znaczenia, stanowi jedynie pretekst do osiągnięcia zysku przez przedsiębiorcę. Tak naprawdę jedynym beneficjentem tego procederu jest powodowa spółka, która – dla własnego zysku – przejmuje znaczne środki potencjalnie należne konsumentowi. W ocenie Sądu taka praktyka jest wypaczeniem celów dyrektywy 2008/48/WE i realizującej ją ustawy o kredycie konsumenckim. Rzeczywistym celem działania powoda i innych podobnych spółek nie jest ochrona praw konsumenta, lecz maksymalizacja własnego zysku w drodze skupowania wierzytelności konsumenckich za niewielki ułamek ich wartości i to w warunkach całkowitego niedoinformowania konsumenta o przedmiocie i skutkach zawieranej umowy cesji. W tej sytuacji, umowy cesji wierzytelności, zwłaszcza, jak w sprawie niniejszej, zastrzegające dla konsumenta jedynie niewielki ułamek wartości wierzytelności, należy w przekonaniu Sądu oceniać przez pryzmat sprzeczności z zasadami współżycia społecznego (chociażby zasady uczciwości piętnującej osiąganie zysku kosztem słabszej strony stosunku zobowiązaniowego). Sanowanie takiego procederu spowoduje wypaczenie celów przepisów o ochronie konsumenckiej – w istocie konsument nigdy nie otrzyma adekwatnej rekompensaty za naruszenie wobec niego obowiązków informacyjnych.</xText>
      <xText>Mając na uwadze całokształt powyższych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że powództwo zarówno na podstawie <xLexLink xArt="art. 410;art. 410 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 410 § 1 k.c.</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 405" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 405 k.c.</xLexLink> <xIx>a contrario </xIx>oraz <xLexLink xArt="art. 5" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 5 k.c.</xLexLink>, a także <xLexLink xArt="art. 58;art. 58 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 58 § 2 k.c.</xLexLink> – w punkcie 1. wyroku należało oddalić.</xText>
      <xText>O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie 2. wyroku na podstawie <xLexLink xArt="art. 98" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 98 k.p.c.</xLexLink> na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu, zasądzając od przegrywającego powoda na rzecz pozwanej całość kosztów procesu, na co składało się wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika w stawce minimalnej (3.600,00 zł) ustalonej w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł). Na podstawie <xLexLink xArt="art. 98;art. 98 § 1(1)" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 98 § 1<xSUPx>1</xSUPx> k.p.c.</xLexLink> od sumy tych kosztów tych należne były odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.</xText>
    </xUnit>
  </xBlock>
</xPart>