<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<xPart xPublisherFullName="Joanna Jachurska" xPublisher="jjachurska" xEditorFullName="Joanna Jachurska" xEditor="jjachurska" xml:space="preserve" xDocType="Uz" xVolNmbr="000899" xYear="2024" xVolType="15/101515/0000503/C" xFlag="published" xToPage="18" xFromPg="1" xLang="PL" xVersion="1.0">
  <xName>Wyrok+Uzasadnienie</xName>
  <xBlock>
    <xText><xBx>Sygn. akt I C 899/24</xBx></xText>
    <xUnit xBold="true" xType="part" xIsTitle="true">
      <xName>WYROK</xName>
      <xTitle>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</xTitle>
      <xText>Dnia 17 lipca 2026 r.</xText>
      <xText>Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny w składzie:</xText>
      <xText>Przewodniczący: sędzia Mateusz Berent</xText>
      <xText>po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2026 r. w <xAnon>R.</xAnon></xText>
      <xText>na posiedzeniu niejawnym</xText>
      <xText>sprawy z powództwa <xAnon>B. W.</xAnon> (<xAnon>W.</xAnon>)</xText>
      <xText>przeciwko <xAnon>(...)</xAnon> Spółce Akcyjnej z siedzibą w <xAnon>S.</xAnon></xText>
      <xText>o zapłatę</xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">I</xName>
        <xText>zasądza od pozwanej <xAnon>(...)</xAnon> Spółki Akcyjnej z siedzibą w <xAnon>S.</xAnon> na rzecz powoda <xAnon>B. W.</xAnon> kwotę 2.407,78 zł (dwa tysiące czterysta siedem złotych siedemdziesiąt osiem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15 października 2024 r. do dnia zapłaty;</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">II</xName>
        <xText>oddala powództwo w pozostałym zakresie;</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">III</xName>
        <xText>zasądza od powoda <xAnon>B. W.</xAnon> na rzecz pozwanej <xAnon>(...)</xAnon> Spółki Akcyjnej z siedzibą w <xAnon>S.</xAnon> kwotę 2.857,37 zł (dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt siedem złotych trzydzieści siedem groszy) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">IV</xName>
        <xText>nakazuje zwrócić od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni na rzecz powoda <xAnon>B. W.</xAnon> kwotę 239,04 zł (dwieście trzydzieści dziewięć złotych cztery grosze) tytułem zwrotu zaliczki.</xText>
      </xUnit>
      <xText>Sygn. akt<xBx> I C 899/24</xBx></xText>
    </xUnit>
    <xUnit xBold="true" xType="part" xIsTitle="true">
      <xName>UZASADNIENIE</xName>
      <xText>
        <xBx>wyroku z dnia 17 lipca 2026 roku</xBx></xText>
      <xText>
        <xBx>I.</xBx></xText>
      <xText><xBx>
          <xIx>(żądanie i podstawa faktyczna pozwu)</xIx>
        </xBx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">1</xName>
        <xText>Powód <xAnon>B. W.</xAnon> wystąpił z powództwem przeciwko <xAnon>(...)</xAnon> Spółce Akcyjnej z siedzibą w <xAnon>S.</xAnon> o zapłatę kwoty 32.009,57 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15 października 2024 roku do dnia zapłaty, wnosząc o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">2</xName>
        <xText>W uzasadnieniu powód wskazał, że strony łączyła <xAnon>(...)</xAnon> kredytu <xAnon>(...)</xAnon> z dnia 31 sierpnia 2020 roku. Zdaniem powoda pozwana dopuściła się naruszenia obowiązków informacyjnych, o których mowa w <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7;art. 30 ust. 1 pkt. 8;art. 30 ust. 1 pkt. 10;art. 30 ust. 1 pkt. 15" xIsapId="WDU20111260715" xTitle="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim" xAddress="Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715">art. 30 ust. 1 pkt 7, 8, 10 i 15 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim</xLexLink> (Dz.U. z 2025 r., poz. 1362, t.j.; dalej jako: <xLexLink xArt="" xIsapId="WDU20111260715" xTitle="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim" xAddress="Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715">ustawa o kredycie konsumenckim</xLexLink>, u.<xLexLink xArt="" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">k.k.</xLexLink>), co uzasadniało złożenie oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. Powód wezwał pozwaną do zapłaty poniesionych odsetek w kwocie 24.316,57 zł oraz prowizji w kwocie 7.693,00 zł na skutek skorzystania z sankcji <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> ale pozwana odmówiła spełnienia świadczenia.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xIx>(pozew, k. 4-12)</xIx></xText>
      <xText>
        <xBx>II.</xBx></xText>
      <xText><xBx>
          <xIx>(stanowisko pozwanej)</xIx>
        </xBx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">3</xName>
        <xText>W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa, wnosząc o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">4</xName>
        <xText>W ocenie pozwanej w niniejszej sprawie upłynął termin zawity do złożenia oświadczenia o zastosowaniu sankcji kredytu darmowego, o którym mowa w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 5 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 5 u.k.k.</xLexLink> W dalszej kolejności pozwana wskazała na brak podstaw do zastosowania ww. sankcji.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xIx>(odpowiedź na pozew, k. 56-72v.)</xIx></xText>
      <xText>
        <xBx>III.</xBx></xText>
      <xText>
        <xBx>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</xBx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">5</xName>
        <xText>Dnia 31 sierpnia 2020 roku powód <xAnon>B. W.</xAnon> jako kredytobiorca i konsument oraz pozwana <xAnon>(...)</xAnon> Spółka Akcyjna z siedzibą w <xAnon>S.</xAnon> zawarli umowę kredytu gotówkowego nr <xAnon>(...)</xAnon> z przeznaczeniem na dowolny cel konsumpcyjny.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">6</xName>
        <xText>Całkowitą kwotę kredytu określono na 70.000,00 zł, wyjaśniając, że jest to kwota, którą bank wylicza według zasad wskazanych w <xLexLink xArt="" xIsapId="WDU20111260715" xTitle="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim" xAddress="Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715">ustawie z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim</xLexLink>. Obejmuje wyłącznie środki wypłacane „na rękę”.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">7</xName>
        <xText>W umowie użyto także określenia „kwota kredytu” i przypisano do niego kwotę 77.693,00 zł, wyjaśniając, że jest to suma środków wypłacanych „na rękę” oraz prowizji banku. Od tej kwoty bank nalicza odsetki.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">8</xName>
        <xText>Kredyt miał być wypłacony w terminie do 5 dni, licząc od dnia zawarcia umowy na wskazany w umowie numer rachunku. Koszty kredytu wymienione zostały w punkcie 4.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">9</xName>
        <xText>W pierwszej kolejności wskazano, że całkowity koszt kredytu, całkowita kwota do zapłaty oraz <xAnon>(...)</xAnon> to wymagane przez ustawę o kredycie konsumenckim dane, które bank wylicza według zasad wskazanych w tej ustawie, tj.:</xText>
      </xUnit>
      <xText>- do wyliczeń przyjmuje całkowitą kwotę kredytu wskazaną w części umowy „2. rodzaj kredytu i jego kwota”,</xText>
      <xText>- do całkowitego kosztu kredytu wlicza wszystkie koszty ponoszone w związku z umową, uwzględniając oprocentowanie nominalnej kredytu na dzień zawarcia umowy oraz terminy i wysokości spłat rat wskazane w harmonogramie,</xText>
      <xText>- całkowitą kwotę do zapłaty wylicza, jako sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu wskazanej w części „2. rodzaj kredytu i jego kwota”,</xText>
      <xText>- <xAnon>(...)</xAnon> (rzeczywistą roczną stopę oprocentowania) wylicza się z zastosowaniem wzoru matematycznego opisanego w załączniku nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim przy uwzględnieniu wymienionych założeń.</xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">10</xName>
        <xText>Wyjaśniono także, że faktyczny koszt kredytu, który poniesie konsument zależy od sposobu, w jaki konsument będzie korzystał z kredytu oraz terminów jego spłaty.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">11</xName>
        <xText>Całkowity koszt kredytu oznaczono na 39.436,79 zł ze wskazaniem, że jest to suma prowizji banku za udzielenie kredytu oraz odsetek obliczonych za cały okres obowiązywania umowy.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">12</xName>
        <xText>Całkowita kwota do zapłaty wyniosła 109.436,79 zł.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">13</xName>
        <xText>Rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosiła 10,05%.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">14</xName>
        <xText>Prowizja w wysokości 7.693,00 zł miała zostać pobrana jednorazowo z kwoty kredytu w dniu jego wypłaty.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">15</xName>
        <xText>Bank udostępniał harmonogram spłaty kredytu jako załącznik do umowy. W umowie określono zasady spłaty kredytu.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">16</xName>
        <xText>Kredyt oprocentowany był według zmiennej stopy procentowej wynoszącej 7,20% w skali roku według stanu na czas zawarcia umowy. Na wysokość oprocentowania składały się:</xText>
      </xUnit>
      <xText>- marża banku wynosząca 6,52 punktów procentowych,</xText>
      <xText>- zmienna stawka bazowa obowiązująca w banku, która na dzień zawarcia umowy wynosi 0,68 % (stawka bazowa została ustalona na dzień 28 maja 2020 roku).</xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">17</xName>
        <xText>Wskazano, że zmiana wysokości stawki bazowej obowiązującej w banku (w górę i w dół) skutkuje analogiczną zmianą wysokości oprocentowania kredytu.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">18</xName>
        <xText>Bank miał aktualizować stawkę bazową obowiązującą w banku 4 razy w roku, w następujący sposób: w przedostatnim dniu roboczym lutego, maja, sierpnia i listopada sprawdza stopę referencyjną <xAnon>(...)</xAnon> 3M stosowaną na rynku usług finansowych. Jeżeli w dniu sprawdzenia stopa referencyjna <xAnon>(...)</xAnon> 3M różni się od stawki bazowej obowiązującej w banku, bank aktualizuje ją tzn. przyjmuje za stawkę bazową obowiązującą w banku przez kolejne trzy miesiące kalendarzowe stopę referencyjną <xAnon>(...)</xAnon> 3M z dnia sprawdzenia. Stawka bazowa obowiązująca w banku zmienia się każdego trzeciego dnia roboczego dnia marca, czerwca, września, grudnia. Informacje o stawce bazowej obowiązującej w banku znajdują się na stronie banku www.mbank.pl.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">19</xName>
        <xText>Wyszczególniono, że stawka bazowa banku wyznaczana jest na podstawie całkowicie niezależnej od banku stopy referencyjnej <xAnon>(...)</xAnon> 3M stosowanej na rynku usług finansowych. Wskazano, że stopę referencyjną WIBOR 3M konsument znajdzie w prasie codziennej bądź Internecie (np. na stronie <xAnon>(...)</xAnon>.gpwbenchmark.pl), zaś stawki bazowe banku znajdzie na storni internetowej banku.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">20</xName>
        <xText>Zmiana stawki bazowej obowiązującej w banku skutkowała zmianą wysokości oprocentowania kredytu, a tym samym zmianą wysokości raty. Oprocentowanie kredytu miało zmienić się o tyle, o ile zmieniłaby się stawka bazowa obowiązująca w banku, o czym bank miał informować w serwisie transakcyjnym oraz na stronie internetowej banku. Zaktualizowany harmonogram spłaty miał być zamieszczany w serwisie transakcyjnym oraz przesłany e-mailem. Informację o nowej wysokości rat można było otrzymać również w <xAnon>(...)</xAnon> i w placówce banku.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">21</xName>
        <xText>Od niespłaconej należności naliczane było oprocentowanie za czas opóźnienia w wysokości zmiennej wynoszącej 7,2% w skali roku na dzień zawarcia umowy i obliczane było na tej samej zasadzie co oprocentowanie nominalne kredytu.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">22</xName>
        <xText>W umowie opisano także procedurę wcześniejszej spłaty kredytu oraz odstąpienia od umowy, a także skutki tych czynności.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">23</xName>
        <xText>Powodowi wydano wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xIx>(dowód: umowa, k. 18-22v., k. 81-85, wzór oświadczenia – k. 86v., regulamin – k. 87-92)</xIx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">24</xName>
        <xText>Przesyłką nadaną dnia 16 lipca 2024 roku, powód złożył oświadczenie w trybie <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> , zarzucając naruszenie przez bank <xLexLink xArt="art. 29;art. 29 ust. 1;art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 2;art. 30 ust. 1 pkt. 3;art. 30 ust. 1 pkt. 4;art. 30 ust. 1 pkt. 5;art. 30 ust. 1 pkt. 6;art. 30 ust. 1 pkt. 7;art. 30 ust. 1 pkt. 8;art. 30 ust. 1 pkt. 10;art. 30 ust. 1 pkt. 11;art. 30 ust. 1 pkt. 14;art. 30 ust. 1 pkt. 15;art. 30 ust. 1 pkt. 16;art. 30 ust. 1 pkt. 17;art. 31;art. 32;art. 33;art. 33 a;art. 36 a;art. 36 c;art. u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c u.k.k.</xLexLink> jednocześnie wezwał bank do zwrotu wszelkich świadczeń pobranych tytułem odsetek i innych kosztów kredytu w terminie 7 dni od otrzymania oświadczenia.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xIx>(dowód: oświadczenie, k. 23, potwierdzenie nadania, k. 24)</xIx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">25</xName>
        <xText>Pismem z dnia 26 lipca 2024 roku pozwana odmówiła spełnienia świadczenia.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xIx>(dowód: pismo – k. 25)</xIx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">26</xName>
        <xText>Pismem z dna 3 października 2024 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 32.009,57 zł stanowiącej odsetki oraz prowizję pobrane w okresie od dnia 31 sierpnia 2020 roku do dnia 16 lipca 2024 roku.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xIx>(dowód: reklamacja z dnia 03.10.2024 r., k. 27-30, potwierdzenie nadania, k. 35)</xIx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">27</xName>
        <xText>Pismem z dnia 14 października 2024 roku pozwana odmówiła spełnienia świadczenia.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xIx>(dowód: pismo, k. 36)</xIx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">28</xName>
        <xText>W okresie od dnia 31 sierpnia 2020 roku do dnia 30 lipca 2024 roku powód na poczet ww. kredytu tytułem odsetek wpłacił kwotę 24.316,57 zł.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xIx>(dowód: zaświadczenie z dnia 31 lipca 2024 r. – k. 41)</xIx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">29</xName>
        <xText>Rzeczywista roczna stopa oprocentowania przy podanych przez pozwaną założeniach została oznaczona poprawnie.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xIx>(dowód: pisemna opinia biegłego sądowego <xAnon>W. V.</xAnon> – k. 177-183 wraz z pisemną opinią uzupełniającą – k. 243-246)</xIx></xText>
      <xText>
        <xBx>Sąd zważył co następuje:</xBx></xText>
      <xText>
        <xBx>IV.</xBx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">30</xName>
        <xText>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych przez strony oraz dowodu z opinii biegłego z zakresu finansów i rachunkowości.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xBx>
          <xIx>(ocena dowodów)</xIx>
        </xBx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">31</xName>
        <xText>Oceniając zebrany materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować autentyczność przedstawionych przez strony dokumentów. Zważyć bowiem należało, że żadna ze stron nie podniosła w toku niniejszego postępowania zarzutów co do autentyczności tych dokumentów, a nadto wymienione powyżej dokumenty w części zostały podpisane i nie noszą żadnych znamion podrobienia czy przerobienia. Podobnie sytuacja miała się do kopii i wtórników dokumentów, które jako niekwestionowane w ramach swobodnej oceny dowodów uznano za wiarygodne. Dodatkowo, Sąd miał na uwadze, że żadna ze stron nie zaprzeczyła, że osoby podpisane pod wyżej wskazanymi dokumentami lub ich kopiami i wtórnikami nie złożyły oświadczeń w nich zawartych.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">32</xName>
        <xText>Brak było podstaw do kwestionowania pisemnej opinii wydanej przez biegłego z zakresu finansów i rachunkowości <xAnon>W. V.</xAnon>. Opinia ta została sporządzona rzetelnie i fachowo, z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego, w szczególności z uwzględnieniem założeń wynikających z ustawy o kredycie konsumenckim. Przedstawiona przez biegłego opinia jest jasna, nie zawiera żadnych luk czy sprzeczności, ani też nie budzi wątpliwości Sądu w świetle zasad logicznego rozumowania. Wnioski do jakich doszedł biegły są kategoryczne i zostały przekonująco uzasadnione. Opinia przedstawiona przez biegłą jest jednoznaczna, zupełna i nie pozostawia żadnych wątpliwości, gdyż przyjęto w niej prawidłowe założenia co do parametrów przyjętych do obliczenia <xAnon>(...)</xAnon>. Wbrew twierdzeniom powoda, wyliczając <xAnon>(...)</xAnon> zgodnie z założeniami przyjętymi w umowie, biegły uwzględnił wszelkie koszty, w tym prowizję. Biegły przedstawił wszelkie przepływy w formie tabelarycznej, co umożliwia zweryfikowanie poprawności naliczeń i przeprowadzenia obliczeń zgodnie z wzorem wskazanym w ustawie.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">33</xName>
        <xText>Wobec tego na podstawie <xLexLink xArt="art. 286" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 286 k.p.c.</xLexLink> Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, pomijając dowód zgłoszony przez powoda w piśmie z dnia 25 marca 2026 roku. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia było ustalenie, czy rzeczywista roczna stopa oprocentowania wskazana w umowie została obliczona zgodnie z założeniami wskazanymi przez stronę pozwaną przy zastosowaniu wzoru matematycznego zawartego w załączniku nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">34</xName>
        <xText>Na podstawie <xLexLink xArt="art. 299" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 299 k.p.c.</xLexLink> Sąd pominął dowód z przesłuchania stron z ograniczeniem do powoda, mając na uwadze, że dowód ten ma charakter subsydiarny, zaś wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia wynikały ze zgromadzonego materiału dowodowego. Podstawowym dowodem pozwalającym stwierdzić, czy pozwana wykonała obowiązki informacyjne względem powoda były dokumenty przedłożone przez strony.</xText>
      </xUnit>
      <xText>
        <xBx>V.</xBx></xText>
      <xText><xBx>
          <xIx>(rozstrzygnięcie i podstawa prawna orzeczenia)</xIx>
        </xBx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">35</xName>
        <xText>Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">36</xName>
        <xText>Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w zakresie dotyczącym żądania zwrotu pobranych odsetek od skredytowanych kosztów kredytu z uwagi na niedopuszczalność pobierania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu, zgodnie z treścią wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: <xAnon>(...)</xAnon>) z dnia 23 kwietnia 2026 r. w sprawie o sygn. C-744/24. Pozwana nie dopuściła się naruszenia obowiązków informacyjnych uzasadniających zastosowanie sankcji kredytu darmowego, stąd oświadczenie w tym przedmiocie było bezskuteczne i nie odpadł po stronie konsumenta jako pożyczkobiorcy obowiązek uiszczenia odsetek i innych kosztów kredytu na rzecz pozwanej. Należy bowiem odróżnić kwestię naruszenia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim w zakresie pobierania odsetek od skredytowanych kosztów od kwestii naruszenia obowiązków informacyjnych stanowiącego podstawę do zastosowania sankcji kredytu darmowego. Z treści wyroku <xAnon>(...)</xAnon> w sprawie o sygn. akt C-744/24 (w związku z treścią wyroku z <xAnon>(...)</xAnon> dnia 13 lutego 2025 r. w sprawie o sygn. C-472/23) nie wynika, aby niedopuszczalne pobieranie odsetek od skredytowanych kosztów było równoważne naruszeniu obowiązków informacyjnych względem konsumenta, o czym w dalszej części uzasadnienia.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">37</xName>
        <xText>Przystępując do rozważań należało zauważyć, że w uzasadnieniu wyroku nie ma potrzeby ani obowiązku wyrażania szczegółowego stanowiska do wszystkich poglądów prezentowanych przez strony, o ile nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (<xIx>vide:</xIx> wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1998 r. w sprawie II UKN 282/98, OSNP 1999/23/758). Dopuszczalne – a w świetle brzmienia <xLexLink xArt="art. 327(1);art. 327(1) § 2" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 327<xSUPx>1</xSUPx> § 2 k.p.c.</xLexLink> wręcz konieczne – jest rozprawienie się z poszczególnymi zarzutami niejako <xIx>en bloc</xIx>, poprzez zaprezentowanie odmiennego zapatrywania w kwestii faktów lub prawa niepozostawiające przestrzeni dla racjonalnej obrony pozostałych zarzutów, które – przy uwzględnieniu koncepcji sądu – stają się wówczas bezprzedmiotowe (<xIx>vide:</xIx> uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20.12.2017 r. w sprawie VI <xAnon>(...)</xAnon>, LEX nr 2457546).</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">38</xName>
        <xText>Podstawę prawną powództwa stanowił <xLexLink xArt="art. 410;art. 410 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 410 §1 k.c.</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 405" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 405 k.c.</xLexLink> W myśl <xLexLink xArt="art. 405" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 405 k.c.</xLexLink> kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Stosownie do <xLexLink xArt="art. 410;art. 410 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 410 §1 k.c.</xLexLink> przepis ten stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">39</xName>
        <xText>Ocena roszczenia powoda wymagała uprzedniego stwierdzenia, czy konsument (powód) złożył skuteczne oświadczenie w trybie <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, a także czy zachował termin zawity do złożenia oświadczenia, o którym mowa w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 5 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 5 u.k.k.</xLexLink></xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">40</xName>
        <xText>Stosownie do brzmienia <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> w przypadku naruszenia przez kredytodawcę <xLexLink xArt="art. 29;art. 29 ust. 1;art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 2;art. 30 ust. 1 pkt. 3;art. 30 ust. 1 pkt. 4;art. 30 ust. 1 pkt. 5;art. 30 ust. 1 pkt. 6;art. 30 ust. 1 pkt. 7;art. 30 ust. 1 pkt. 8;art. 30 ust. 1 pkt. 10;art. 30 ust. 1 pkt. 11;art. 30 ust. 1 pkt. 14;art. 30 ust. 1 pkt. 15;art. 30 ust. 1 pkt. 16;art. 30 ust. 1 pkt. 17;art. 31;art. 32;art. 33;art. 33 a;art. 36 a;art. 36 c" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c</xLexLink> konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Sankcja kredytu darmowego polega zatem na uprawnieniu konsumenta do spłaty kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">41</xName>
        <xText>Zgodnie z treścią <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 5 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 5 u.k.k.</xLexLink> uprawnienie do skorzystania z sankcji kredytu darmowego wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy. Ustawodawca nie sprecyzował, co rozumie pod pojęciem „wykonania” umowy, co doprowadziło do powstania różnych interpretacji tego pojęcia w orzecznictwie sądów powszechnych.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">42</xName>
        <xText>Nie wdając się w rozważanie możliwych koncepcji rozumienia tego pojęcia, Sąd uznał, że termin, o którym mowa w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 5 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 5 u.k.k.</xLexLink> rozpoczyna swój bieg z chwilą wykonania umowy przez kredytobiorcę, a zatem z chwilą całkowitej spłaty kredytu czy pożyczki. Nie ma podstaw do przyjęcia, że ustawodawca miał na myśli wyłącznie wykonanie umowy ze strony kredytodawcy. Interpretacja taka byłaby niekorzystna dla konsumenta, zwłaszcza w sytuacji, gdy spłata kredytu na mocy umowy zostaje odroczona w czasie na kilka lat. Z chwilą wypłaty kredytu umowa zostaje wykonana tyko przez jedną jej stronę, ale wciąż nie zostaje wykonana przez konsumenta. O stanie wykonania umowy można mówić dopiero wtedy, gdy obie strony wywiążą się z głównych obowiązków z niej wynikających – czyli kredytodawca kredyt wypłaci, a kredytobiorca go spłaci. Moment, w którym dochodzi do całkowitej spłaty kredytu jest dla kredytobiorcy zawsze znany i łatwy do ustalenia i jednocześnie prowadzi do wygaśnięcia roszczeń kredytodawcy w stosunku do kredytobiorcy. W ocenie Sądu od tej chwili należy liczyć termin do wykonania uprawnienia kształtującego o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. Omawiany termin ma charakter prekluzyjny i jest dość krótki – roczny. W przekonaniu Sądu <xIx>ratio legis</xIx> takiego uregulowania sprowadza się do konieczności uniknięcia stanu niepewności prawnej po stronie kredytodawcy co do tego czy może, czy też nie może liczyć na zysk związany z zawartą umową. Ponieważ przepis, jak zaznaczono na początku, ma charakter bardzo restrykcyjny w stosunku do kredytodawców i stanowi wyjątek od reguły odpłatności umów kredytowych, musi być on również interpretowany ściśle i restrykcyjnie.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">43</xName>
        <xText>Należy zauważyć, że kredyt w dalszym ciągu jest spłacany, a zatem nie upłynął termin do złożenia ww. oświadczenia, po którym uprawnienie to wygasałoby.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xBx>
          <xIx>(wykładnia przepisów normujących instytucję sankcji kredytu darmowego, wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. C-472/23)</xIx>
        </xBx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">44</xName>
        <xText>Przechodząc do dalszych rozważań, Sąd miał na uwadze, że <xLexLink xArt="art. 45 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 u.k.k.</xLexLink> stanowi transpozycję do polskiego porządku prawnego art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 roku w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającą dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U.UE L z dnia 22 maja 2008 r., dalej również jako: dyrektywa 2008/48/WE), który nakazuje stosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z tą dyrektywą. Przepis prawa krajowego nie wynika więc bezpośrednio z ww. dyrektywy w tym sensie, że nie jest tłumaczeniem zawartego w niej przepisu. Instytucja sankcji kredytu darmowego, o której mowa w <xLexLink xArt="art. 45 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 u.k.k.</xLexLink> została ustanowiona w polskim porządku prawnym w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 23 dyrektywy 2008/48/WE.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">45</xName>
        <xText>Z uwagi na fakt, że przepis jest wyrazem realizacji obowiązków nałożonych na Polskę przez nadrzędne w stosunku do krajowego porządku prawnego prawo Unii Europejskiej, musi być on interpretowany zgodnie z duchem i celem dyrektywy 2008/48/WE.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">46</xName>
        <xText>Wynikający z dyrektywy obowiązek państw członkowskich do osiągnięcia przewidzianego w niej celu oraz wynikający z art. 5 [10] <xAnon>N.</xAnon> obowiązek podjęcia wszelkich środków, zarówno ogólnych jak i szczególnych, do zapewnienia realizacji tego obowiązku, wiąże wszystkie organy państwa członkowskiego, w tym sądy, w sprawach należących do ich jurysdykcji. Wynika stąd, że stosując prawo krajowe, bez względu na to czy przepisy te zostały wydane przed czy po przyjęciu dyrektywy, sąd krajowy powinien zinterpretować je tak dalece, jak jest to możliwe, w świetle treści i celu dyrektywy, by osiągnąć przewidziany w niej cel i w ten sposób zachować się w sposób zgodny z art. 189 ust. 3 [249] <xAnon>N.</xAnon>. (<xIx>vide:</xIx> wyrok ETS z dna 13 listopada 1990 r., C-106/89, Marleasing, <xAnon>I.</xAnon> również uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2019 roku, sygn. akt III CZP 45/19, OSNC 2020/10/83). Obowiązek wykładni przepisów prawa krajowego w celu efektywnej transpozycji dyrektywy wynika również z wyroku ETS z dnia 10 kwietnia 1984 r. w sprawie C-14/83, von <xAnon>Z.</xAnon> i <xAnon>T.</xAnon>.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">47</xName>
        <xText>Dokonując wykładni przepisów normujących instytucję sankcji kredytu darmowego, należy w pierwszej kolejności mieć na względzie treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: <xAnon>(...)</xAnon>) z dnia 13 lutego 2025 r. w sprawie o sygn. C-472/23 (<xAnon>I.</xAnon> nr <xAnon>(...)</xAnon>; dalej również jako wyrok <xAnon>(...)</xAnon>, C-472/23), w którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł w przedmiocie pytań prejudycjalnych przedstawionych przez Sąd Rejonowy dla m.st Warszawy w Warszawie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2023 roku.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">48</xName>
        <xText>Przedmiotowy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odnosi się bezpośrednio do instytucji sankcji kredytu darmowego obowiązującej w polskim porządku prawnym. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zważył co następuje:</xText>
      </xUnit>
      <xText><xBx>1) Artykuł 10 ust. 2 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że: okoliczność, iż w umowie o kredyt wskazano rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, która okazuje się zawyżona ze względu na to, że niektóre warunki tej umowy zostały następnie uznane za nieuczciwe w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a tym samym za niewiążące dla konsumenta, nie stanowi sama w sobie naruszenia obowiązku informacyjnego ustanowionego w tym przepisie dyrektywy 2008/48.</xBx></xText>
      <xText><xBx>2) Artykuł 10 ust. 2 lit. k) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że: fakt, iż umowa o kredyt wymienia pewną liczbę okoliczności uzasadniających zwiększenie opłat związanych z wykonaniem umowy, przy czym właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny konsument nie jest w stanie zweryfikować ich wystąpienia ani ich wpływu na te opłaty, stanowi naruszenie obowiązku informacyjnego ustanowionego w tym przepisie, o ile wskazanie to może podważyć możliwość dokonania przez tego konsumenta oceny zakresu jego zobowiązania.</xBx></xText>
      <xText><xBx>3) Artykuł 23 dyrektywy 2008/48 w związku z jej motywem 47 należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje – w przypadku naruszenia obowiązku informacyjnego nałożonego na kredytodawcę zgodnie z art. 10 ust. 2 tej dyrektywy – jednolitą sankcję polegającą na pozbawieniu kredytodawcy prawa do odsetek i opłat, niezależnie od indywidualnego stopnia wagi takiego naruszenia, o ile naruszenie to może podważyć możliwość oceny przez konsumenta zakresu jego zobowiązania.</xBx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">49</xName>
        <xText>Należy zauważyć, że zgodnie z treścią przedmiotowego wyroku instytucja sankcji kredytu darmowego nie jest sprzeczna z prawem Unii Europejskiej, przy czym skuteczność oświadczenia konsumenta w przedmiocie skorzystania z sankcji kredytu darmowego podlega każdoczesnej ocenie Sądu. Jak zważył, <xAnon>(...)</xAnon> w pkt 56 i 57 przedmiotowego wyroku: „z utrwalonego orzecznictwa wynika, że konsekwencje naruszenia obowiązków informacyjnych związanych z umową o kredyt mogą się znacznie różnić w zależności od tego, o jaki konkretnie obowiązek chodzi, przy czym waga tego naruszenia zależy ponadto w praktyce od liczby i wagi elementów, których nie zamieszczono w danej umowie o kredyt. Takie naruszenia mogą w szczególności utrudniać konsumentowi korzystanie z praw wynikających z umowy o kredyt (zob. podobnie wyrok z dnia 24 października 2024 r., Horyzont,C-339/23,EU:C:2024:918, pkt34). W związku z tym, <xBx><xUx>z zastrzeżeniem weryfikacji, których powinien dokonać sąd odsyłający</xUx></xBx>, zasada proporcjonalności nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie postanowiło przewidzieć jednolitą sankcję polegającą na pozbawieniu kredytodawcy prawa do odsetek i kosztów za naruszenie różnych obowiązków informacyjnych przewidzianych w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48, <xBx><xUx>mimo że indywidualna waga naruszenia każdego z tych obowiązków oraz konsekwencje, jakie z tego wynikają dla konsumenta, mogą różnić się w zależności od przypadku</xUx></xBx>.”</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">50</xName>
        <xText>Skoro sankcja tzw. kredytu darmowego ma być konsekwencją niedochowania przez kredytodawcę obowiązków informacyjnych, należy na wstępie ustalić jakim celom służą te obowiązki.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">51</xName>
        <xText>W dalszej kolejności należy odpowiedzieć na pytanie, czy w rozpoznawanej sprawie pozwana rzeczywiście naruszyła obowiązki informacyjne, wprowadzając powoda w błąd co do zakresu jego zobowiązania i czy skala tego ewentualnego naruszenia uzasadnia sankcję w postaci pozbawienia go wszelkiego zysku z zawartej umowy kredytu.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">52</xName>
        <xText>Motyw 18 dyrektywy 2008/48/WE stanowi, że konsumentom powinno zapewnić się ochronę przed nieuczciwymi lub wprowadzającymi w błąd praktykami, w szczególności w odniesieniu do ujawnianych przez kredytodawcę informacji, zgodnie z dyrektywą 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 roku dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych). Niniejsza dyrektywa powinna zawierać szczegółowe przepisy dotyczące zarówno reklam odnoszących się do umów o kredyt, jak i pewnych standardowych informacji, które konsumenci powinni otrzymywać, by mieć w szczególności możliwość porównania różnych ofert. W motywie 19 dyrektywy mowa z kolei o tym, że w celu umożliwienia konsumentom podejmowania decyzji przy pełnej znajomości faktów powinni oni przed zawarciem umowy o kredyt otrzymać odpowiednie informacje na temat warunków i kosztów kredytu oraz swoich zobowiązań, które konsument może zabrać ze sobą i je rozważyć. W celu zapewnienia możliwie największej przejrzystości i porównywalności ofert takie informacje powinny w szczególności zawierać rzeczywistą roczną stopę oprocentowania mającą zastosowanie do danego kredytu, określaną w całej Wspólnocie w taki sam sposób.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">53</xName>
        <xText>Z analizy przytoczonych wyżej motywów dyrektywy 2008/48/WE wprost wynika, że jednym z podstawowych celów nałożenia na kredytodawców określonych obowiązków informacyjnych względem konsumentów, w tym w szczególności obowiązku wskazywania w umowach rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, jest zapewnienie konsumentom możliwości porównania różnych ofert i wyboru najkorzystniejszej z nich.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">54</xName>
        <xText>W konsekwencji, mając na uwadze cel dyrektywy w zakresie instytucji sankcji kredytu darmowego obejmujący ustanowienie sankcji skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających, Sąd zważył, że naruszenie przez kredytodawcę przepisu ustawy wskazanego w art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim nie skutkuje automatycznym powstaniem po stronie kredytobiorcy uprawnienia kształtującego w przedmiocie zastosowania sankcji kredytu darmowego.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">55</xName>
        <xText>W ocenie Sądu, dopuszczalność i skuteczność wykonania uprawnienia kształtującego, o którym mowa w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> wymaga zbadania rodzaju i stopnia naruszenia ustawy przez kredytodawcę przez pryzmat proporcjonalności skutków zastosowania sankcji kredytu darmowego, tj. przekształcenia stosunku prawnego łączącego strony umowy kredytu na skutek odpadnięcia obowiązku zapłaty odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy. W każdym przypadku Sąd jest obowiązany zbadać wagę i skutki naruszenia przepisu ustawy przez kredytodawcę i rozważyć, czy w konkretnym przypadku kredytobiorcy służy wskazane uprawnienie, mając na względzie daleko idące skutki wykonania tego uprawnienia kształtującego.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">56</xName>
        <xText>Innymi słowy, naruszenie przepisu ustawy przez kredytodawcę nie rodzi automatycznie po stronie kredytobiorcy uprawnienia do zastosowania sankcji kredytu darmowego bez względu na rodzaj i stopień naruszenia przepisu ustawy, cel naruszonego przepisu i skutki naruszenia.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">57</xName>
        <xText>Taka wykładnia przedmiotowych przepisów jest zgodna z wykładnią dyrektywy 2008/48/WE przyjętej przez <xAnon>(...)</xAnon> w przytoczonym wyroku z dnia 13 lutego 2025 roku w sprawie o sygn. C-472/23 (pkt 56 i 57).</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">58</xName>
        <xText>Do pewnego momentu praktyka sądowa w zakresie rozpoznawania spraw tego rodzaju koncentrowała się wyłącznie na stwierdzeniu faktu naruszenia przepisu ustawy, z czego wywodzono wniosek o skuteczności wykonania sankcji kredytu darmowego przez konsumenta. Sąd doszedł do przekonania, że stwierdzenie naruszenia przepisu ustawy stanowi jedynie punkt wyjścia do dalszej oceny, czy waga tego naruszenia oceniana z pespektywy ochronnych celów dyrektywy uzasadnia skuteczne zastosowanie tak daleko idącej sankcji, co znajduje odzwierciedlenie w wyroku <xAnon>(...)</xAnon> z dnia 13 lutego 2025 r., C-472/23.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">59</xName>
        <xText>Wynika stąd, że skonkretyzowane zarzuty przeciwko umowie pożyczki nie mogą być oderwane od ich ciężaru. Sąd odrzuca pogląd, że każde naruszenie obowiązków szczegółowo opisanych w <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> (niezależne od rodzaju i wagi tego obowiązku) stanowi przesłankę stosowania tej instytucji. Nie należy tracić z pola widzenia, że sankcja ta ma być wprawdzie odstraszająca i skuteczna, ale również proporcjonalna.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">60</xName>
        <xText>Chodzi o to, że o ile obowiązki informacyjne wymienione w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> same w sobie są bezwzględne, to jednak oceniając skutki ich naruszenia, należy brać pod uwagę <xIx>in casu</xIx> ich istotność i doniosłość, aby sankcja kredytu darmowego nie była mechanizmem automatycznym, pomijającym istotne okoliczności danego przypadku. Pomysł i konstrukcja polskiego ujęcia ustawowego sankcji kredytu darmowego jest w całości przejawem inwencji ustawodawcy krajowego (tj. nie ma żadnego umocowania konstrukcyjnego w prawie unijnym – państwa mają swobodę w zakresie ukształtowania sposobu sankcjonowania naruszenia obowiązków informacyjnych przez kredytodawców). Sąd zważył, że za wyżej przedstawioną wykładnią <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> przemawiają cele powołanej dyrektywy, w tym jej <xLexLink xArt="art. 23" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 23</xLexLink>. W konsekwencji, nie ma potrzeby zastosowania <xLexLink xArt="art. 5" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 5 k.c.</xLexLink> do oceny żądania opartego na twierdzeniu o skuteczności sankcji kredytu darmowego. Instytucja nadużycia prawa podmiotowego zakłada brak sprzeczności określonego uprawnienia z normą prawa materialnego, którego jednak wykonanie na skutek sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa nie korzysta z ochrony prawnej w okolicznościach konkretnego przypadku. Skuteczność sankcji kredytu darmowego należy oceniać przede wszystkim przez pryzmat celu <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> i immanentnie z nim związanego kryterium proporcjonalności sankcji. Przytoczony przepis stanowi wystarczającą podstawę prawną do stwierdzenia, że z uwagi na wagę ewentualnych naruszeń oświadczenie konsumenta nie wywołało skutku w postaci odpadnięcia obowiązku zapłaty kosztów określonych w tym przepisie.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">61</xName>
        <xText>Tak więc prawidłowa wykładnia <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> nie narusza zasadniczego wymogu efektywności i jednocześnie proporcjonalności środków zmierzających do ochrony praw konsumenta w świetle prawa Unii Europejskiej. Dotkliwość i nieuchronność sankcji kredytu darmowego nie może być absolutyzowana, gdyż byłaby całkowicie pozbawiona wymogu proporcjonalności.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">62</xName>
        <xText>Należy również zauważyć, że na obszarze Unii Europejskiej problematyka stawiania zarzutów przeciwko treści konsumenckich umów kredytu/pożyczek nie jest nowa i spotkała się z reakcją polegającą na zmianach w prawie francuskim uniemożliwiających w ogóle skuteczne kwestionowanie <xAnon>(...)</xAnon> bez wykazania rzeczywistej szkody majątkowej po stronie konsumenta (Artykuł L341-1 <xIx><xAnon>Z.</xAnon> de la consommation </xIx>[Kodeks konsumencki], wersja obowiązująca od 19 lipca 2019 r., https://www.legifrance.gouv.fr/codes<xAnon>(...)</xAnon>-07-19), co było odpowiedzią ustawodawcy francuskiego na spory cywilne powstałe na tym tle. Choć należy podkreślić, że jeszcze przed tą zmianą legislacyjna pojawił się judykat idący w tym właśnie kierunku, zauważając – podobnie jak w niniejszej sprawie – że wskaźnik <xAnon>(...)</xAnon> (fr. <xAnon>N.</xAnon>) w danej sprawie „nie działał na niekorzyść” pożyczkobiorców, bo był błędnie zawyżony (wyrok francuskiego Sądu Kasacyjnego z dnia 12 października 2016 r., numer skargi: 15-<xAnon>(...)</xAnon>, Pierwsza Izba Cywilna, https://juricaf.org/arret/<xAnon>(...)</xAnon>-<xAnon>(...)</xAnon>).</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">63</xName>
        <xText>Powyższe uwagi na tle prawnoporównawczym zdaniem sądu są niezbędne, skoro sporna sankcja jako taka jest wymagana przez przepisy prawa unijnego, a szerszy ogląd tej problematyki w ustawodawstwie innego państwa członkowskiego może korzystnie wpłynąć na wykładnię przepisów ustawy o kredycie konsumenckim.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">64</xName>
        <xText>Należy ponownie zwięźle podkreślić, że stosowanie <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> winno być uzależnione od stwierdzania w umowie ewidentnych braków, a nie roztrząsaniu w procesach sądowych wątpliwości interpretacyjnych przy jej wykładni bądź konsekwencji zmian tekstu ustawy.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xBx>
          <xIx>(ocena umowy pod kątem naruszeń ustawy)</xIx>
        </xBx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">65</xName>
        <xText>W niniejszym przypadku zasadnicza oś sporu zasadzała się na kwestii zakazu pobierania przez kredytodawcę odsetek od skredytowanych kosztów kredytu i niewłaściwego oznaczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (<xAnon>(...)</xAnon>), całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta oraz całkowitego koszty kredytu na skutek przyjęcia za podstawę do jej obliczenia odsetek naliczonych od kredytowanych kosztów kredytu konsumenckiego.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">66</xName>
        <xText>W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, kwestia pobierania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia o skuteczności zastosowania sankcji kredytu darmowego. Jak wynika z przytoczonego wyroku <xAnon>(...)</xAnon> z dnia 13 lutego 2025 r., C-472/23, przewidziany w art. 10 ust. 2 lit. g) tej dyrektywy obowiązek podania <xAnon>(...)</xAnon> jest spełniony, jeżeli <xAnon>(...)</xAnon> wskazane w danej umowie odpowiada <xAnon>(...)</xAnon> obliczonemu zgodnie ze wzorem matematycznym zawartym w części I załącznika I do wspomnianej dyrektywy na podstawie „całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta” w rozumieniu art. 3 lit. g) tej dyrektywy, <xBx>który to koszt obejmuje koszty, jakie konsument jest zobowiązany ponieść na podstawie warunków tej umowy, w tym warunków, które następnie okażą się nieuczciwe i niewiążące dla konsumenta </xBx>(wyrok <xAnon>(...)</xAnon>, C-472/23, pkt 35 i 36).</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">67</xName>
        <xText>Jak wcześniej wskazano, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał w dniu 23 kwietnia 2026 r. wyrok w sprawie o sygn. C-744/24, w którym orzekł, że <xBx><xUx>artykuł 3 lit. g) i j) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2167 z dnia 24 listopada 2021 r., w związku z art. 10 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie włączeniu do umów o kredyt konsumencki warunków przewidujących stosowanie stopy oprocentowania nie tylko do całkowitej kwoty kredytu, lecz również do kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów związanych z tym kredytem i wchodzących w związku z tym w skład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta.</xUx></xBx></xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">68</xName>
        <xText>W konsekwencji, przenosząc treść powyższego wyroku na grunt prawa krajowego, należy stwierdzić, że postanowienie umowne przewidujące obowiązek uiszczania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu jest nieważne na podstawie <xLexLink xArt="art. 58;art. 58 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 58 §1 k.c.</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 5;art. 5 pkt. 6;art. 5;art. 5 pkt. 10 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 5 pkt 6 i art. 5 pkt 10 u.k.k.</xLexLink> Postanowienie tej treści jest sprzeczne z powołanymi przepisami ustawy o kredycie konsumenckim stanowiącymi transpozycję do polskiego porządku prawnego dyrektywy 2008/48/WE, o której mowa w akapicie wyżej, co z kolei rodzi jego nieważność na podstawie <xLexLink xArt="art. 58;art. 58 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 58 §1 k.c.</xLexLink> W tym stanie rzeczy, bezprzedmiotowe jest badanie abuzywności przedmiotowej klauzuli, skoro jako nieważna nie wywołuje ona wyrażonych w niej skutków prawnych.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">69</xName>
        <xText>Jednakże w ocenie Sądu, włączenie do umowy o kredyt konsumencki postanowienia przewidującego obowiązek zapłaty odsetek od skredytowanych kosztów, które jest nieważne, a zatem nie wiąże konsumenta, pozostaje bez znaczenia dla kwestii wykonania obowiązków informacyjnych (<xIx>vide:</xIx> powołany powyżej pkt 1 sentencji wyroku <xAnon>(...)</xAnon>, C-472/23). Należy bowiem odróżnić naruszenie przepisów ustawy o kredycie konsumenckim poprzez zastrzeżenie obowiązku świadczenia przez konsumenta na podstawie nieważnej klauzuli umownej od naruszenia obowiązków informacyjnych opisanych w ustawie o kredycie konsumenckim (które w dalszej kolejności uzasadnia zastosowanie sankcji kredytu darmowego).</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">70</xName>
        <xText>Kwestia niedopuszczalności pobierania odsetek od skredytowania kosztów kredytu pozostaje bez znaczenia dla kwestii wykonania obowiązków informacyjnych, których naruszenie może uzasadniać zastosowanie sankcji kredytu darmowego, zwłaszcza z uwagi na niejednoznaczność rozumienia symbolu Ck zawartego we wzorze określonym w załączniku 4 do ustawy o kredycie konsumenckim i związaną z tym niejednolitą linią orzeczniczą dotyczącą dopuszczalności pobierania odsetek od skredytowanych kosztów (<xIx>vide:</xIx> postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2023 r. I CSK 4175/22, LEX nr 3569756). Naruszenie wyinterpretowanego zakazu pobierania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu uzasadnia żądanie zwrotu nienależnie pobranych odsetek, jednakże nie uzasadnia zastosowania sankcji kredytu darmowego.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">71</xName>
        <xText>Biorąc pod uwagę treść obu przytoczonych wyroków <xAnon>(...)</xAnon>, Sąd doszedł do przekonania, że okoliczność, iż w umowie o kredyt wskazano rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, która okazuje się zawyżona ze względu na to, że nieważne okazały się postanowienia umowy przewidujące obowiązek uiszczania odsetek od skredytowanych kosztów nie stanowi sama w sobie naruszenia obowiązku informacyjnego ustanowionego w ustawie o kredycie konsumenckim stanowiącej transpozycję dyrektywy 2008/48/WE.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">72</xName>
        <xText>W niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, nienależnie pobrała od konsumenta odsetki od skredytowanych kosztów, lecz spełniła obowiązek informacyjny w zakresie oznaczenia <xAnon>(...)</xAnon>. Pozwana spełniła obowiązek informacyjny w zakresie oznaczenia <xAnon>(...)</xAnon>, co potwierdził biegły sądowy w wydanej w sprawie opinii.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">73</xName>
        <xText>Błędne oznaczenie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania miało stanowić naruszenie <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.</xLexLink> i wynikać z faktu naliczania odsetek również od skredytowanych kosztów kredytu. Jak należy rozumieć powoda – skoro uznać za abuzywne lub nieważne postanowienia umowne w tym zakresie – błędnie określono kwoty do zapłaty przez konsumenta i błędnie obliczono <xAnon>(...)</xAnon> oraz inne parametry umowy.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">74</xName>
        <xText>W ocenie Sądu, do naruszenia powołanych przepisów ustawy dotyczących obowiązku wskazania <xAnon>(...)</xAnon> dochodzi wówczas, gdy podana w umowie <xAnon>(...)</xAnon> jest ustalona w sposób rażąco sprzeczny ze wzorem wskazanym w załączniku nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim albo w sposób dowolny, oderwany od kosztów obciążających konsumenta wskazanych w umowie. Kredytodawca nie dopuszcza się naruszenia obowiązku informacyjnego w zakresie wskazania <xAnon>(...)</xAnon>, jeżeli jest ona obliczona zgodnie z wzorem określonym w załączniku do ustawy oraz na podstawie założeń przyjętych w umowie. Przy obliczeniu <xAnon>(...)</xAnon> kredytodawca powinien uwzględnić wszelkie koszty ponoszone według treści umowy przez konsumenta, nawet jeśli ich podstawą miałyby być postanowienia bezskuteczne (klauzule abuzywne) albo nieważne (postanowienia wprost sprzeczne z przepisem rangi ustawowej, w tym - oceniając <xIx>ex post</xIx> – postanowienia przewidujące naliczanie odsetek od skredytowanych kosztów).</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">75</xName>
        <xText>W umowie wskazano wszystkie założenia do obliczenia <xAnon>(...)</xAnon>. Należy jednak z urzędu zauważyć, że założenia przedstawione w umowie kredytu nie pomijają żadnego założenia wymienionego w załączniku numer 4 do ustawy o kredycie konsumenckim (por. pkt 3 ppk 1-4). Umowa nie miała cech nietypowych, wymagających przyjmowania dodatkowych założeń (pkt 4. ww. załącznika do tej ustawy), a same wzory matematyczne stanowią sposób obliczenia <xAnon>(...)</xAnon>, a nie założenie do obliczeń. Nie ma więc obowiązku przedstawiania w umowie wzoru matematycznego do obliczenia <xAnon>(...)</xAnon>. Należy zauważyć, że w umowie wyraźnie wskazano całkowitą kwotę kredytu i wyjaśniono co się na nią składa, a więc – co jest oczywiste – kwotę wliczoną do sumy podlegającej oprocentowaniu. Wprost wskazano, że odsetki naliczane są od tzw. kwoty kredytu. Powodowi udzielono w zwięzły i jasny sposób wszystkich informacji niezbędnych do oceny zakresu własnego zobowiązania.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">76</xName>
        <xText>W ocenie Sądu przeciętny konsument z pewnością w niniejszym przypadku bez problemu zidentyfikuje w umowie parametryczne dane z założeń niezbędnych do samodzielnego obliczenia <xAnon>(...)</xAnon>: czas trwania umowy jest wskazany zwięźle (120 miesięcy) i łatwy do odnalezienia (pkt 1. umowy), całkowity koszt kredytu został wskazany w pkt 4. z wyjaśnieniem, jak został ustalony, harmonogram kredytu został wydany konsumentowi – bezcelowe byłoby przepisywanie go do postanowień umowy określających założenia do wyliczenia <xAnon>(...)</xAnon>. Niczego więcej – poza odpowiednią wiedzą matematyczną – powodowi nie potrzeba do samodzielnego obliczenia <xAnon>(...)</xAnon>.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">77</xName>
        <xText>Przyjęcie poglądu, że wykonanie obowiązku informacyjnego w zakresie oznaczenia <xAnon>(...)</xAnon> wymaga uwzględnienia wyłącznie świadczeń należnych na gruncie prawa materialnego, a nie wszystkich świadczeń określonych w umowie skutkowałoby tym, że jakakolwiek sprzeczność umowy z rzeczywistym zakresem obowiązku świadczenia przez kredytobiorcę automatycznie uzasadniałaby zastosowanie sankcji kredytu darmowego. Jakakolwiek zmiana założeń przyjętych do obliczenia <xAnon>(...)</xAnon> skutkuje bowiem jego zmianą. Należy również podkreślić, że w przypadku bezskuteczności któregokolwiek postanowienia umownego przewidującego obowiązek świadczenia przez konsumenta na rzecz przedsiębiorcy (w szczególności postanowienia przewidującego prowizję, <xIx>vide:</xIx> uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt III CZP 43/20, LEX nr 3246823), <xAnon>(...)</xAnon> wskazana w umowie nie odpowiadałaby rzeczywistemu zakresowi obowiązku świadczenia ciążącego na konsumencie. Uznanie w takim przypadku skuteczności sankcji kredytu darmowego prowadziłoby w rezultacie do wniosku, że jakiekolwiek naruszenie dokonane przez przedsiębiorcę mogłoby skutkować odpadnięciem obowiązku zapłaty kosztów kredytu przez konsumenta po złożeniu oświadczenia, o którym mowa w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> W ocenie Sądu treść i cel dyrektywy 2008/48/WE (w szczególności wymóg proporcjonalności sankcji) stoi na przeszkodzie takiej wykładni powyższych przepisów. Pozbawienie podmiotu prawa prywatnego wszelkich korzyści wynikających z zawartej umowy z uwagi na zastrzeżenie w umowie nienależnego świadczenia byłoby niesprawiedliwe i w istocie miałoby na celu wyeliminowanie z obrotu przedsiębiorcy działającego w celach zarobkowych. Jak wskazano wyżej, jeżeli strony zastrzegły w umowie świadczenie nienależne, zasadne jest żądanie zwrotu tego świadczenia, nie zaś brak obowiązku zapłaty kosztów kredytu przez konsumenta.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">78</xName>
        <xText>W niniejszej sprawie, strona powodowa kwestionowała prawidłowość obliczenia <xAnon>(...)</xAnon> na podstawie założeń przyjętych w umowie, jednakże Sąd na podstawie dowodu z opinii biegłego ustalił, że <xAnon>(...)</xAnon> została obliczona w sposób poprawny.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">79</xName>
        <xText>Należy podkreślić przy tym przejrzystość przyjętych założeń – gdyby nawet dyskutować, czy są one poprawne (orzecznictwo w zakresie dopuszczalności pobierania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu nie było jednolite – <xIx>vide:</xIx> powołane postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2023 r. I CSK 4175/22, LEX nr 3569756), to niespornym jest, że w umowie ujawniono wszelkie obciążenia faktycznie ponoszone przez powoda. Wyraźnie zaznaczono, że <xAnon>(...)</xAnon> przedstawiono przy uwzględnieniu (doliczeniu) do podstawy wyliczenia także kosztów udzielonej pożyczki.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">80</xName>
        <xText>Istotne jest, że <xAnon>(...)</xAnon> jest wskaźnikiem, który ma służyć konsumentowi wyłącznie jako środek do porównywania różnych ofert rynkowych. Nawet jeżeli w danej umowie został on wskazany niepoprawnie z powodu błędu rachunkowego, to i tak nie zmienia to konkretnych praw i obowiązków finansowych wynikających z umowy kredytu. Jest więc tylko wskaźnikiem ujętym (w formie wyrażenia procentowego) mającym zbiorczo określać opłacalność oferty. Ma więc zupełnie inną cechę, niż te dotyczące pozostałych wymogów ustawowych dotyczących umów kredytowych w ustawie o kredycie konsumenckim (np. wskaźnik oprocentowania pożyczki).</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">81</xName>
        <xText>Nie zmienia to oczywiście faktu, że ta jego specyficzna rola jest istotna rynkowo, bo w jednym parametrze odzwierciedla ważną cechę oferty, która pozwala na jej porównanie z innymi ofertami kredytu dostępnymi na rynku.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">82</xName>
        <xText>Tu z kolei należy wrócić do kwestii skutków sankcji kredytu darmowego, która niewątpliwie jest dotkliwa dla kredytodawcy, gdyż w razie jej ziszczenia jest on pozbawiony jakiegokolwiek dochodu z umowy. Należy więc uznać, że oceniając zarzuty, które mogą skutkować skutecznością sankcji kredytu darmowego, należy badać ich doniosłość. Należy zauważyć, że niektóre samoistne, jednostkowe naruszenia obowiązków informacyjnych wykluczają dopuszczalność zastosowania sankcji kredytu darmowego. Zdaniem Sądu taka sytuacja może dotyczyć np. obowiązku wskazania adresu do doręczeń elektronicznych. Może bowiem mieć miejsce sytuacja, gdy umowa nie zawiera wyłącznie adresu kredytobiorcy do doręczeń elektronicznych, ale konsument z określonych przyczyn i tak nie zamierzał nigdy z takiej formy kontaktu korzystać, tym bardziej w sytuacji, kiedy pozwana nie była jeszcze ustawowo zobowiązana do aktywowania adresu do doręczeń elektronicznych.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">83</xName>
        <xText><xAnon>(...)</xAnon> samo w sobie nie tworzy i nie zmienia zobowiązań konsumenta (jest w czystej postaci parametrem finansowym) – ma tylko walor informacyjny umożliwiający porównanie ofert, o ile wszyscy uczestnicy rynku stosują dokładnie takie same założenia wyjściowe. W ujęciu założonego horyzontu czasowego ma cechy wskaźników antycypacyjnych (<xIx>ex ante</xIx>), bo opiera się na założeniu zrealizowania umowy w określonym czasie i niezmienionym oprocentowaniu oraz ma charakter czysto analityczny (tj. nie rodzi konkretnych zobowiązań stron). W danym wypadku – w kontekście twierdzeń powoda można wręcz stwierdzić, że <xAnon>(...)</xAnon> zaprezentowane przez pozwaną było zawyżone, a więc niekorzystne dla kredytodawcy w kontekście porównawczym, co oznacza, że pozwana pogorszyła swoją pozycję rynkową.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">84</xName>
        <xText>Pobieranie odsetek od skredytowanych kosztów kredytu powoduje zwiększenie kosztów kredytu w porównaniu z ofertami, w których odsetek nie nalicza się od tych kosztów, co wynika wprost z legalnej definicji tego wskaźnika: „całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym” (<xLexLink xArt="art. 5;art. 5 pkt. 12 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 5 pkt 12 u.k.k.</xLexLink>).</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">85</xName>
        <xText>Należy mieć zatem na względzie fakt, że pozwana słusznie uwzględniła przy obliczeniu <xAnon>(...)</xAnon> odsetki od skredytowanych kosztów kredytu, które według umowy konsument miał zapłacić. Pomija to ocenę dopuszczalności pobierania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu, co zostało zakwestionowane w orzecznictwie i potwierdzone wyrokiem <xAnon>(...)</xAnon> w sprawie C-744/24. Tym samym, pozwana wypełniła obowiązek informacyjny względem konsumenta w zakresie oznaczenia <xAnon>(...)</xAnon>.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">86</xName>
        <xText>Na marginesie, należy zauważyć, o czym już wspomniano, że w wyroku z dnia 13 lutego 2025 r., C-472/23 <xAnon>(...)</xAnon> przyjął, że błędne wskazanie <xAnon>(...)</xAnon> może polegać również na zawyżeniu jego wartości (pkt 30 i 31). W ocenie Sądu podanie zawyżonego <xAnon>(...)</xAnon> nie jest równoważne jednak ze skutecznością oświadczenia o zastosowaniu sankcji kredytu darmowego. Nie można apriorycznie uznać za proporcjonalną sankcji, o której mowa w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> w sytuacji, gdy kredytodawca podał w umowie <xAnon>(...)</xAnon> wyższą niż w rzeczywistości. Tego typu ocena wymaga analizy okoliczności danego przypadku, a w szczególności stopnia naruszenia tego obowiązku informacyjnego (w tym różnicy między prawidłowo obliczonym <xAnon>(...)</xAnon> a <xAnon>(...)</xAnon> podanym w umowie).</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">87</xName>
        <xText>Przechodząc do oceny pozostałych naruszeń wskazywanych przez stronę powodową, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że właściwe rozpoznanie zarzutów zależy od wykładni umowy pożyczki zgodnej z ustawowymi dyrektywami, w szczególności <xLexLink xArt="art. 65" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 65 k.c.</xLexLink> i <xLexLink xArt="art. 385;art. 385 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385 §2 k.c.</xLexLink> W szczególności umowie i jej poszczególnym postanowieniom nie należy nadawać znaczenia absurdalnego lub wynikającego z apriorycznie krytycznego nastawienia zmierzającego wyłącznie do stwierdzenia w niej błędów i braków. Tymczasem wszystkie wywody i argumenty uzasadniające powództwo stanowią przejaw ukierunkowanej wykładni umowy pożyczki.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">88</xName>
        <xText>Kredytodawca nie miał obowiązku wskazywania w harmonogramie, jaką część raty stanowią odsetki od skredytowanych kosztów kredytu. Wszelkie koszty, nawet jeśli częściowo nienależne, zostały w umowie wskazane, a więc nie naruszono <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 8 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 ust. 1 pkt 8 u.k.k.</xLexLink>, a harmonogram spełnia wymogi, o których mowa w <xLexLink xArt="art. 37 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 37 u.k.k.</xLexLink></xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">89</xName>
        <xText>Jeśli chodzi natomiast o kwestię naruszenia <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 15 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k.</xLexLink>, to nie doszło do naruszenia obowiązku informacyjnego w tym zakresie. W pkt 12. wyraźnie wskazano, że oświadczenie o odstąpieniu od umowy może zostać złożone pisemnie. Stosownie do <xLexLink xArt="art. 53;art. 53 ust. 3 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 53 ust. 3 u.k.k.</xLexLink> doręczono powodowi wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy. <xAnon>(...)</xAnon> nie wyraża nakazu zachowania, a wskazuje jedynie na możliwość – odmiennie od „musi”. Dla przeciętnego konsumenta nie stanowi problemu złożenie pisemnego oświadczenia o odstąpieniu od umowy, a skorzystanie z formy pisemnej jest raczej wskazane z uwagi na kwestie dowodowe w potencjalnych sporach stron.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">90</xName>
        <xText>Nie może być mowy o naruszeniu <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 16 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 ust. 1 pkt 16 u.k.k.</xLexLink>, albowiem w pkt 11. umowy wyjaśniono, że powód może spłacić zobowiązanie przed terminem, wyjaśniając skutki wcześniejszych spłat z możliwością wyboru pomiędzy zmniejszeniem kwoty przyszłych rat kredytu oraz skróceniem okresu spłaty. W powyższej jednostce redakcyjnej ustawy nie wskazano na obowiązek określenia, w jaki sposób obniżone zostaną koszty kredytu.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">91</xName>
        <xText>Zarzut naruszenia <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 11 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 ust. 1 pkt 11 u.k.k.</xLexLink> nie jest do końca zrozumiały, skoro w pkt 10. umowy wskazano, że zadłużenie przeterminowane na dzień zawarcia umowy oprocentowane jest według stopy rocznej wynoszącej 7,20%. Warunki zmiany tego wskaźnika zostały wystarczająco opisane – tj. w ten sam sposób co oprocentowanie nominalne.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">92</xName>
        <xText>Ponadto przedmiotowa umowa zawiera szczegółowe określenie przesłanek, podstaw i zakresu zmiany opłat (pkt 5. umowy), nie pozostawiając pozwanej swobody w zakresie ich kształtowania. Wszystkie te podstawy zmiany opłat wskazano w umowie. Nie doszło więc do naruszenia obowiązków informacyjnych określonych w <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 10 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k.</xLexLink></xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">93</xName>
        <xText>Nie doszło także do naruszenia <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 4 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 ust. 1 pkt 4 u.k.k.</xLexLink>, albowiem zgodnie z dyrektywą wyrażoną w <xLexLink xArt="art. 29;art. 29 ust. 3 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 29 ust. 3 u.k.k.</xLexLink> w umowie w sposób jednoznaczny i zrozumiały wskazano na całkowitą kwotę kredytu, wyjaśniając jej znaczenia. To samo dotyczyło wskazanego, co prawda pozaustawowego pojęcia, kwoty kredytu.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">94</xName>
        <xText>Celem <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> nie jest eliminacja z umów kredytu niedozwolonych lub nieważnych postanowień umownych. Odstraszający charakter sankcji dotyczy obowiązku zawarcia w umowie określonych informacji, co jest niezależne od skutków wyeliminowania z umowy poszczególnych postanowień umownych. Nie jest możliwe, aby przedsiębiorca wariantowo wskazywał poszczególne parametry umowy, zwłaszcza przy niejednolitej linii orzeczniczej.</xText>
      </xUnit>
      <xText><xBx>
          <xIx>(odsetki od skredytowanych kosztów)</xIx>
        </xBx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">95</xName>
        <xText>Zważywszy na nieważność postanowień umownych dotyczących pobierania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu oraz zakreśloną podstawę faktyczną pozwu i jego uzasadnienie, w którym powód wprost powołał się na nieważność postanowień przewidujących pobieranie odsetek od skredytowanych kosztów, Sąd uznał roszczenie za zasadne w tym zakresie, o czym była mowa na wstępie rozważań.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">96</xName>
        <xText>Godzi się zauważyć, że żądanie oparte na twierdzeniu o skuteczności oświadczenia o sankcji kredytu darmowego ma swoją podstawę prawną w <xLexLink xArt="art. 405" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 405 k.c.</xLexLink> i <xLexLink xArt="art. 410;art. 410 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 410 §1 k.c.</xLexLink> Żądanie oparte na twierdzeniu o niedopuszczalności pobierania odsetek od skredytowanych kosztów ma tożsamą podstawę prawną. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że kwota nienależnie pobranych odsetek zawiera się w globalnej kwocie dochodzonej na skutek odpadnięcia podstawy prawnej świadczenia wobec zastosowania sankcji kredytu darmowego. Jedyna różnica zasadza się na tym, że w przypadku zastosowania sankcji kredytu darmowego dochodzi do odpadnięcia podstawy prawnej świadczenia, a w przypadku pobierania odsetek od skredytowanych kosztów – do spełnienia świadczenia w wykonaniu nieważnej czynności prawnej, a zatem dochodzi do aktualizacji innej kondykcji. Nieważność czynności prawnej Sąd bierze jednak pod uwagę z urzędu. W konsekwencji, w ramach granic żądania pozwu, dopuszczalne było częściowe uwzględnienie powództwa w związku z niedopuszczalnością pobierania odsetek od skredytowanych kosztów.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">97</xName>
        <xText>Jak już wskazano na wstępie, postanowienie umowne zawarte w pkt 2. umowy w części, w jakiej przewiduje oprocentowanie kwoty pożyczki również w zakresie kredytowanych kosztów pożyczki należało uznać za nieważne na podstawie <xLexLink xArt="art. 58;art. 58 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 58 §1 k.c.</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 5;art. 5 pkt. 6;art. 5;art. 5 pkt. 10 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 5 pkt 6 i art. 5 pkt 10 u.k.k.</xLexLink>, stąd nie wywołuje ono skutku prawnego w postaci obowiązku uiszczenia przez pożyczkobiorcę odsetek od kosztów pobranych przy zawarciu umowy (vide: pkt 67 i 68 uzasadnienia). Wobec treści powołanego wyżej wyroku <xAnon>(...)</xAnon> nie ma potrzeby rozstrząsania motywów ww. rozstrzygnięcia. Z uwagi na częściową nieważność ww. postanowienia bezprzedmiotowe jest rozważanie jego abuzywności w tym zakresie.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">98</xName>
        <xText>Obliczenie wysokości nienależnie pobranych odsetek wymagało zastosowania proporcji i bynajmniej nie rodziło konieczności dopuszczenia dowodu z opinii biegłego w tym zakresie. W niniejszym przypadku odsetki naliczane były od kwoty 77.693 zł i poniesione zostały w łącznej kwocie 24.316,57 zł. Powinny być one naliczane wyłącznie od kwoty 70.000 zł. W takim przypadku należne odsetki wynoszą 21.908,79 zł. Skoro pobrane odsetki wyniosły 24.316.57 zł, to pozwana nienależnie pobrała od powoda odsetki w kwocie 2.407,78 zł.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">99</xName>
        <xText>Tym samym, na podstawie <xLexLink xArt="art. 410;art. 410 § 1;art. 410 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 410 §1 i §2 k.c.</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 405" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 405 k.c.</xLexLink> Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.407,78 zł. Na podstawie <xLexLink xArt="art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 481 § 1 i 2 k.c.</xLexLink> przy zastosowaniu <xLexLink xArt="art. 455" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 455 k.c.</xLexLink> Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 15 października 2024 roku, zgodnie z żądaniem pozwu. Wymagalność roszczenia uzależniona była od wezwania do zapłaty, co nastąpiło pismem z dnia 3 października 2024 roku (<xIx>vide:</xIx> k. 27).</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">100</xName>
        <xText>Na podstawie <xLexLink xArt="art. 410;art. 410 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 410 § 2 k.c.</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 405" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 405 k.c.</xLexLink> przy zastosowaniu <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> z uwagi na nieskuteczność oświadczenia w przedmiocie sankcji kredytu darmowego wobec braku podstaw do jej zastosowania, Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie.</xText>
      </xUnit>
      <xText>
        <xBx>VI.</xBx></xText>
      <xText><xBx>
          <xIx>(koszty procesu)</xIx>
        </xBx></xText>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">101</xName>
        <xText>O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie <xLexLink xArt="art. 100" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 100 k.p.c.</xLexLink> i wyrażonej w nim zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów. Powód wygrał proces w 8%, natomiast pozwana w 92%.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">102</xName>
        <xText>Na poniesione przez powoda koszty składały się: opłata od pozwu (1.000 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (3.600,00 zł) ustalone zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz wykorzystana zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego (1.260,96 zł). Stosunek sumy tych kosztów (5.877,96 zł) do proporcji, w jakiej wygrał powód (8%) wynosi 470,27 zł.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">103</xName>
        <xText>Na poniesione przez pozwaną koszty składały się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (3.600 zł) ustalone zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Stosunek sumy tych kosztów (3.617 zł) do proporcji, w jakiej wygrała pozwana (92 %) wynosi 3.327,64 zł.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">104</xName>
        <xText>W konsekwencji, na podstawie <xLexLink xArt="art. 100" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 100 k.p.c.</xLexLink> Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 2.857,37 zł tytułem kosztów procesu.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">105</xName>
        <xText>Na podstawie <xLexLink xArt="art. 98;art. 98 § 1(1)" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 98 § 1<xSUPx>1</xSUPx> k.p.c.</xLexLink> od kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.</xText>
      </xUnit>
      <xUnit xType="none" xIsTitle="false">
        <xName xSffx=".">106</xName>
        <xText>Na podstawie art. 84 ust. 1 u.k.s.c. Sąd nakazał zwrócić powodowi kwotę 239,04 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki.</xText>
      </xUnit>
    </xUnit>
  </xBlock>
</xPart>