<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<xPart xPublisherFullName="Renata Gomularz" xPublisher="r_gomularz" xEditorFullName="Renata Gomularz" xEditor="r_gomularz" xml:space="preserve" xDocType="Uz" xVolNmbr="001250" xYear="2025" xVolType="15/200000/0000503/ACa" xFlag="published" xToPage="16" xFromPg="1" xLang="PL" xVersion="1.0">
  <xName>Wyrok+Uzasadnienie</xName>
  <xBlock>
    <xText>Sygn. akt I ACa 1250/25</xText>
    <xUnit xBold="true" xType="part" xIsTitle="true">
      <xName>WYROK</xName>
      <xTitle>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</xTitle>
      <xText>Dnia 10 lutego 2026 r.</xText>
      <xText>Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny</xText>
      <xText>w składzie:</xText>
      <xText>Przewodniczący: SSA Grzegorz Krężołek</xText>
      <xText>Protokolant:  Mirosław Deja</xText>
      <xText>po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026r. w Krakowie</xText>
      <xText>na rozprawie</xText>
      <xText>sprawy z powództwa <xAnon>E. O.</xAnon> i <xAnon>G. O.</xAnon></xText>
      <xText>przeciwko Syndykowi masy upadłości <xAnon>(...)</xAnon> S.A. z siedzibą w <xAnon>G.</xAnon> – w upadłości</xText>
      <xText>o ustalenie</xText>
      <xText>na skutek apelacji strony pozwanej</xText>
      <xText>od wyroku częściowego Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2025r.,</xText>
      <xText>sygn. akt : I C 4856/23</xText>
      <xText><xBx>I. oddala apelację , </xBx></xText>
      <xText><xBx>II. zasądza od strony pozwanej Syndyka masy upadłości <xAnon>(...)</xAnon> S.A. z siedzibą w <xAnon>G.</xAnon> – w upadłości na rzecz powodów <xAnon>E. O.</xAnon> i <xAnon>G. O.</xAnon> łącznie kwotę 8100zł / osiem tysięcy sto złotych / z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia , którym je zasądzono do dnia zapłaty , tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. </xBx></xText>
      <xText>Sygn. akt : I ACa 1250/25</xText>
    </xUnit>
    <xUnit xBold="true" xType="part" xIsTitle="true">
      <xName>UZASADNIENIE</xName>
      <xText>Zgodnie z treścią <xLexLink xArt="art. 327(1);art. 327(1) § 2" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 327<xSUPx>1 </xSUPx>§ 2 kpc</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 391;art. 391 § 1" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 391 §1kpc</xLexLink>., pisemne motywy rozstrzygnięcia mają zachowywać zwięzłość.</xText>
      <xText>Odwołując się do tej reguły, Sąd Apelacyjny uzasadniając wydany wyrok, przedstawi tylko kluczowe elementy faktyczne oraz dotyczące oceny prawnej zgłoszonego przez powodów roszczenia o ustalenie nieważności umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty Euro , zawartej w dniu 17 czerwca 2010 r jako następstwa abuzywności części jej postanowień , poddanego pod osąd Sądów obu instancji, które zdecydowały o jej treści.</xText>
      <xText>Powodowie, <xAnon>E. O.</xAnon> i <xAnon>G. O.</xAnon>, domagali się , w ramach roszczenia zgłoszonego jako główne , ustalenia, że umowa kredytu hipotecznego – <xAnon>(...)</xAnon> nr <xAnon>(...)</xAnon> , indeksowanego do EUR , sporządzona w dniu 16 czerwca 2010r. , a zawarta przez nich w dniu 17 czerwca 2010r. z <xAnon>(...)</xAnon> Spółką Akcyjną z siedzibą w <xAnon>G.</xAnon>, jest nieważna, wobec tego , iż część jej postanowień ma abuzywny charakter oraz zasądzenia od strony pozwanej na swoją rzecz kwot: 158.574,30 zł i 334.507 EUR z odsetkami , tytułem łącznej kwoty uiszczonej w wykonaniu nieważnej umowy. Zdaniem powodów świadczenia te mają charakter nienależnych. Kredytobiorcy postulowali także obciążenie przeciwnika kosztami procesu</xText>
      <xText>Wobec <xAnon>(...)</xAnon> S.A. z siedzibą w <xAnon>G.</xAnon> została ogłoszona upadłość.</xText>
      <xText>Postępowanie zostało zwieszone , a następnie podjęte przez Sąd Okręgowy z udziałem Syndyka masy upadłości , w części dotyczącej żądania ustalenia.</xText>
      <xText>Z tej przyczyny kontrolowany instancyjnie wyrok ma charakter wyroku częściowego.</xText>
      <xText>Odpowiadając na pozew syndyk domagał się odrzucenia pozwu , stojąc na stanowisku zgodnie z którym także żądanie ustalające wynika z wierzytelności podlegającej zgłoszeniu do masy upadłości przez kredytobiorców jako wierzycieli upadłego banku.</xText>
      <xText>Odnosząc się merytorycznie do żądanie małżonków <xAnon>O.</xAnon> domagał się oddalenia powództwa twierdząc , że zakwestionowane postanowienia umowne nie mają charakteru niedozwolonych , w rozumieniu <xLexLink xArt="art. 385(1)" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385 <xSUPx>1</xSUPx> kc</xLexLink> Wniósł o obciążenie powodów kosztami postępowania.</xText>
      <xText>Niesporne między stronami były następujące okoliczności.</xText>
      <xText>W dniu 17 czerwca 2010r. powodowie, <xAnon>E. O.</xAnon> i <xAnon>G. O.</xAnon>, zawarli z <xAnon>(...)</xAnon> Spółką Akcyjną z siedzibą w <xAnon>G.</xAnon> umowę kredytu hipotecznego – <xAnon>(...)</xAnon> nr <xAnon>(...)</xAnon> , indeksowanego do EUR, sporządzoną w dniu 16 czerwca 2010r., do której stosowały się także , stanowiące integralną część umowy, postanowienia Regulaminu.</xText>
      <xText>W umowie kredytu strony w szczególności postanowiły, że bank udziela powodom kredytu w kwocie 895.030,14 zł indeksowanego kursem EUR, według kursu kupna tej waluty z tabeli kursowej banku w dniu uruchomienia kredytu, a powodowie zobowiązują się do spłaty kredytu w złotych po uprzednim ich przeliczeniu według kursu sprzedaży EUR z tabeli kursowej banku obowiązującego w dniu spłaty.</xText>
      <xText>Kredyt przeznaczony był w kwocie 597.400 zł na zakup nieruchomości na rynku pierwotnym, w kwocie 252.600 zł na refinansowanie zadatku uiszczonego przez powodów na rzecz dewelopera, w kwocie 278,64 zł , na opłaty około kredytowe, w kwocie 17.900,60 zł, na ubezpieczenie na wypadek nieszczęśliwych wypadków i w kwocie 26.850,90 zł na ubezpieczenie na życie.</xText>
      <xText>Kredyt udzielony został na okres 360 miesięcy. Na zabezpieczenie kredytu ustanowiona została hipoteka na nieruchomości powodów, cesja z umów ubezpieczenia oraz oświadczenie o poddaniu się egzekucji.</xText>
      <xText>Oprocentowanie kredytu było zmienne i składało się z sumy stawki EURIBOR 3m oraz ze stałej marży banku.</xText>
      <xText>Umowa kredytu została podpisana przez pełnomocnika powodów, <xAnon>B. K.</xAnon>. Podpisał on również w imieniu powodów oświadczenie o ryzyku walutowym i ryzyku zmiennej stopy procentowej oraz pouczenie o spreadzie walutowym.</xText>
      <xText>Kredyt został uruchomiony na rzecz powodów w kwotach wskazanych w umowie.</xText>
      <xText>W dniu 15 września 2011r. strony zawarły aneks do umowy kredytu, którym wprowadzono możliwość dokonywania spłat kredytu bezpośrednio w walucie indeksacyjnej.</xText>
      <xText><xAnon>E.</xAnon> i <xAnon>G. O.</xAnon> spłacali kredyt, dokonując wpłat rat w kwotach i datach podanych w zaświadczeniu sporządzonym przez bank.</xText>
      <xText>W zakresie okoliczności spornych Sąd Okręgowy ustalił , iż :</xText>
      <xText><xAnon>(...)</xAnon> Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w <xAnon>G.</xAnon> oferował w 2010r. kredyty zarówno w walucie polskiej, jak i w walutach obcych, m.in. CHF i Euro.</xText>
      <xText>Kredyty i pożyczki we frankach szwajcarskich i w Euro, a także waloryzowane kursem CHF i EUR oraz indeksowane do tych walut, wiązały się w 2010r. i w późniejszych latach, ze znacznie niższym oprocentowaniem od kredytów i pożyczek w polskiej walucie, w wyniku czego ich raty były wówczas niższe.</xText>
      <xText>Do 2008r. większość kredytobiorców zaciągających kredyty mieszkaniowe decydowała się na kredyt powiązany z walutą franka szwajcarskiego z uwagi na znacznie niższe oprocentowanie, niż w przypadku kredytów w polskiej walucie. Panowało przekonanie, że kredyty te są bardziej opłacalne.</xText>
      <xText>W drugiej połowie 2008r. i na początku 2009r. nastąpił gwałtowny wzrost kursu franka szwajcarskiego w stosunku do polskiej waluty, wynoszący około 50% - z poziomu niewiele przekraczającego kwotę 2 zł w sierpniu 2008r. do ponad 3 zł w lutym 2009r. Znacznie wzrósł wówczas także kurs Euro – z poziomu 3,30 zł w sierpniu 2008r. do ponad 4,75 zł w połowie lutego 2009r. Następnie kurs euro obniżył się, osiągając w czerwcu 2010r. poziom ok. 4,10 zł.</xText>
      <xText>Powodowie od końca lat dziewięćdziesiątych XX wieku zamieszkiwali na stałe w <xAnon>G.</xAnon> , gdzie pracowali. W dniu złożenia wniosku o zawarcie umowy kredytu, mieszkali w należącym do nich mieszkaniu i uzyskiwali dochody w walucie europejskiej. <xAnon>G. O.</xAnon> miał obywatelstwo austriackie.</xText>
      <xText>Powodowie spłacali wówczas dwa inne kredyty w tej walucie .</xText>
      <xText>Lokal mieszkalny nabywane za środki z kredytu przeznaczony był dla rodziców powódki, którzy nadal w nim także obecnie mieszkają .</xText>
      <xText>Treść spornej umowy przygotował bank korzystając z wzorca.</xText>
      <xText>Powodowie zapoznali się z nią. W dniu wyznaczonym na zawarcie umowy kredytu nie byli w stanie przyjechać do Polski, dlatego umowę podpisał w ich imieniu ojciec <xAnon>E. O.</xAnon>, <xAnon>B. K.</xAnon>.</xText>
      <xText>Powódka prowadziła wówczas działalność gospodarczą w <xAnon>G.</xAnon>, natomiast powód był zatrudniony na podstawie umowy o pracę, a działalność gospodarczą prowadził jedynie przez krótki czas.</xText>
      <xText>Ocenę prawną roszczenia powodów, które uznał za uzasadnione w całości , Sąd Okręgowy oparł na stwierdzeniach i wnioskach , które zważywszy na wskazaną wyżej konieczność zachowania zwięzłości wypowiedzi motywacyjnej Sądu Odwoławczego , można podsumować w następujący sposób :</xText>
      <xText>a/ pomimo ogłoszenia upadłości <xAnon>(...)</xAnon> Bank S.A. z siedzibą w <xAnon>G.</xAnon> nie było przeszkód do wszczęcia i prowadzenia postępowania sądowego o ustalenie nieważności umowy kredytowej z dnia 17 czerwca 2010r. przeciwko Syndykowi Masy Upadłości <xAnon>(...)</xAnon> S.A.- w upadłości.</xText>
      <xText>Sąd I instancji uznał , iż powództwo kredytobiorcy-konsumenta - o ustalenie nieważności takiej umowy, prowadzone przeciwko bankowi, co do którego ogłoszono upadłość, nie jest sprawą o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości,</xText>
      <xText>b/ powodowie w relacji z bankiem , zawierając umowę mieli status konsumentów w rozumieniu tego pojęcia , którym posługuje się norma <xLexLink xArt="art. 22(1)" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 22 <xSUPx>1</xSUPx> kc.</xLexLink>,</xText>
      <xText>c/ potwierdzone wynikami postępowania rozpoznawczego okoliczności faktyczne, stanowią wystarczającą podstawę do ustalenia nieważności umowy kredytu hipotecznego <xAnon>(...)</xAnon> nr. <xAnon>(...)</xAnon> , indeksowanego do Euro z dnia 17 czerwca 2010r , zawartej pomiędzy powodami a <xAnon>(...)</xAnon> S.A.z siedzibą w <xAnon>G.</xAnon> , przede wszystkim z uwagi na zawarte w tej umowie oraz stanowiącym jej integralną część Regulaminie , abuzywne postanowienia określające mechanizm indeksacji,</xText>
      <xText>Zawieraniu umów o takiej konstrukcji nie sprzeciwiały się w szczególności przepis <xLexLink xArt="art. 353(1)" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 353<xSUPx>1</xSUPx> k.c.</xLexLink>, oraz <xLexLink xArt="art. 69;art. 69 ust. 1 m" xIsapId="WDU19971400939" xTitle="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939">art. 69 ust. 1 m ustawy Prawo bankowe</xLexLink>, w brzmieniu obawiającym w dacie zawarcia umowy kredytowej.</xText>
      <xText>Postanowienia umowne określające ten mechanizm podlegały w rozstrzyganej sprawie kontroli na gruncie przepisu <xLexLink xArt="art. 385(1)" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385<xSUPx>1</xSUPx> k.c.</xLexLink>,</xText>
      <xText>d/ odwołując się do treści tego przepisu kodeksowego , Sąd niższej instancji wskazał , iż pozwany Syndyk nie zdołał w postępowaniu sprostać ciężarowi wykazania , że kwestionowane przez kredytobiorców postanowienia były z nimi, w zakresie treści , przed zawarciem umowy, indywidualnie uzgadniane.</xText>
      <xText>O tym , że negocjacje tego rodzaju nie miały miejsca przekonuje , zdaniem Sądu Okręgowego, już sam sposób zawarcia umowy kredytowej, który polegał na wykorzystaniu przygotowanego tylko przez bank wzorca umowy i zawartego w nim oświadczenia o świadomości ryzyka kursowego związanego ze zmianą kursu waluty indeksacyjnej w stosunku do złotego.</xText>
      <xText>Wykluczało to możliwość rzeczywistego wpływania przez powodów – konsumentów - na ostateczną treść zawieranej umowy, poza ustaleniem kwoty kredytu, ewentualnie marży banku.</xText>
      <xText>Tymczasem taki wpływ konsumenta na treść umowy musi być realny, a nie polegać jedynie na teoretycznej możliwości zgłoszenia wniosku o zmianę określonego postanowienia umownego.</xText>
      <xText>e/ postanowienia składające się łącznie na umowny mechanizm waloryzacji, wypełnia także kolejne przesłanki uznania ich za mające niedozwolony charakter, a to ich niezgodność z dobrymi obyczajami oraz takie , które w sposób rażący naruszają usprawiedliwione interesy kredytobiorców.</xText>
      <xText>Odwołując do utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa SN ,Sąd I instancji wskazał , iż przy tak ukształtowanym umownie mechanizmie waloryzacji / indeksacji / , bank uzyskał prawo do jednostronnego kształtowania świadczeń stron umowy. Tak kwoty postawionej do dyspozycji kredytobiorców, jak i -następnie- wysokości świadczeń kredytobiorców w postaci wyrażonych w złotych rat.</xText>
      <xText>Wynikało to stąd, że bank miał prawo ustalać kurs waluty dowolnie, bez żadnych umownych ograniczeń w postaci konkretnych, obiektywnie weryfikowalnych kryteriów, niezależnych od instytucji kredytowej.</xText>
      <xText>Naruszało to zasadę równorzędności stron stosunku zobowiązaniowego w postaci nierównomiernego rozłożenia uprawnień i obowiązków stron tego stosunku, na niekorzyść klientów – konsumentów.</xText>
      <xText>Nie było także żadnego uzasadnienia dla stosowania różnego kursu waluty: kursu kupna przy wypłacie kredytu i kursu sprzedaży przy spłacie kredytu. Zastosowanie tzw. spreadu walutowego, przy uprawnieniu do dowolnego kształtowania kursu kupna i sprzedaży waluty przez bank , stanowi przy tym dla niego dodatkowe źródło zysku, godząc w interes ekonomiczny kredytobiorcy.</xText>
      <xText>Jak argumentował dalej Sąd Okręgowy;</xText>
      <xText>dla oceny danego postanowienia – na podstawie <xLexLink xArt="art. 385(1)" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385<xSUPx>1</xSUPx> k.c.</xLexLink> – nie ma żadnego znaczenia sposób wykonywania umowy przez strony. Nie podlegało zatem ocenie w sprawie to , czy pozwany bank korzystał z możliwości, wynikających ze spornych postanowień umownych, a więc czy ustalane przez niego kursy walut w Tabeli Kursów były zawyżone w stosunku do kursów średnich NBP lub kursów ustalanych przez inne banki.</xText>
      <xText>Postanowienie jest niedozwolone bowiem już wówczas, gdy stwarza dla przedsiębiorcy samą możliwość działania w sposób rażąco naruszający interesy konsumenta,</xText>
      <xText>f/ przyjęty w umowie mechanizm indeksacji służący określeniu wysokości zobowiązania kredytobiorców nie odpowiadał wymogom właściwej przejrzystości i jasności postanowienia umownego w tym sensie, że postanowienia umowne , na ten mechanizm składające się, nie pozwalały przewidzieć konsumentom konsekwencji ekonomicznych jego zastosowania.</xText>
      <xText>Niczego w zakresie oceny zastosowanej w umowie klauzuli indeksacyjnej nie może zmienić fakt odebrania od kredytobiorców przez bank oświadczenia o świadomości ryzyka kursowego związanego ze zmianą kursu waluty indeksacyjnej w stosunku do złotego w całym okresie kredytowania oraz akceptacji przez nich tego ryzyka.</xText>
      <xText>Wprowadzenie do umowy kredytowej zawieranej na wiele lat , mechanizmu działania ryzyka kursowego wymagało szczególnej staranności ze strony banku w zakresie wyraźnego wskazania zagrożeń wiążących się z oferowanym kredytem, tak by konsument miał pełne rozeznanie konsekwencji ekonomicznych zawieranej umowy.</xText>
      <xText>Bank jako profesjonalista powinien więc, w ramach przedkontraktowego obowiązku informacyjnego, w sposób jednoznaczny i zrozumiały wyjaśnić konsumentowi, który z reguły nie posiada elementarnej znajomości rynku finansowego, że zaciąganie tego rodzaju kredytu jest bardzo ryzykowne, a efektem tego może być obowiązek zwrotu kwoty wielokrotnie wyższej od pożyczonej, pomimo dokonywania regularnych spłat.</xText>
      <xText>Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by bank wypełnił obowiązek informacyjny we wskazanym zakresie, tzn. w sposób dający powodom jako kredytobiorcom pełne rozeznanie co do istoty transakcji,</xText>
      <xText>g/ uznanie, że klauzula indeksacyjna określa główne świadczenie umowy kredytowej nie wyłączało kontroli postanowień umownych , które na nią składały się , na podstawie <xLexLink xArt="art. 385(1);art. 385(1) § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385<xSUPx>1</xSUPx> §1 kc</xLexLink> dlatego , iż postanowienia regulujące mechanizm indeksacji ,nie zostały jednoznacznie i jasno sformułowane, skoro na ich podstawie kredytobiorcy nie byli w stanie oszacować kwoty (kwot), którą mają obowiązek świadczyć w przyszłości.</xText>
      <xText>h/ konsekwencją stwierdzenia , iż określone postanowienia stanowią niedozwoloną klauzulę umowną jest - działająca ex lege - sankcja bezskuteczności niedozwolonego postanowienia (postanowień) umownego.</xText>
      <xText>Eliminacja z umowy kredytowej klauzuli indeksacyjnej obejmuje wszystkie postanowienia umowne regulujące mechanizm indeksacji. Usunięciu z umowy podlega nie tylko postanowienie nakazujące przeliczenie waluty indeksacyjnej według kursu sprzedaży walut określonego w bankowej Tabeli Kursów, ale i postanowienie, które zakłada ustalenie wysokości zobowiązania jako jego równowartości, wyrażonej w walucie indeksacyjnej.</xText>
      <xText>Wobec tego nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony pozwanej, zgodnie z którym istniała możliwość utrzymania umowy i jej rozliczenia zgodnie z zapisami umowy,</xText>
      <xText>i/ wobec abuzywności postanowień umownych określających mechanizm indeksacji należało ocenić, jak w dalszej części zaprezentowanej oceny prawnej podnosił Sąd Okręgowy, czy umowa kredytowa z dnia 17 czerwca 2010 r., po wyeliminowaniu z jej treści tychże zapisów jest jeszcze możliwa do utrzymania, zwłaszcza, że powodowie, świadomi konsekwencji powodowanych stwierdzeniem nieważności umowy, wyrazili jasne stanowisko, że nie akceptują abuzywnych postanowień umownych i nie widzą możliwości sanowania ich ,jako, w stosunku do konsumentów , bezskutecznych.</xText>
      <xText>Zasadą jest, że abuzywność niektórych postanowień umownych z udziałem konsumentów nie skutkuje nieważnością całej umowy ale tylko jeżeli dalsze obowiązywanie jest możliwe zgodnie z zasadami prawa wewnętrznego.</xText>
      <xText>Odwołując się do wybranych orzeczeń TSUE , służących wykładni art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 , Sąd I instancji wskazał , iż możliwość wypełnienia powstałych luk w umowie , po wyeliminowaniu postanowień, którymi konsumenci przestają być związani, jest ograniczona wyłącznie do przypadków wykorzystania w tym celu przepisów prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym albo przepisu, na którego zastosowanie strony umowy wyrażą uświadomioną i wolną zgodę.</xText>
      <xText>Usunięcie z umowy kredytowej indeksowanej do Euro wszystkich postanowień regulujących mechanizm indeksacji , nie pozwala na dalsze obowiązywanie umowy.</xText>
      <xText>W wyniku usunięcia postanowień kształtujących mechanizm indeksacji dochodzi do przekształcenia kredytu złotowego indeksowanego do waluty obcej w zwykły (tzn. nieindeksowany) kredyt złotowy, oprocentowany według stawki powiązanej ze stawką 3M EURIBOR. Wyeliminowanie zatem ryzyka kursowego charakterystycznego dla umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, uzasadniającego powiązanie stawki oprocentowania z tą stawką referencyjną jest równoznaczne z tak daleko idącym przekształceniem umowy, że należy ją uznać za umowę o odmiennej istocie i charakterze. Tak daleko idące następstwa dodatkowo przemawiają za stwierdzeniem jej nieważności.</xText>
      <xText>W konsekwencji, żądanie ustalające sformułowane przez powodów należało , zdaniem Sądu I instancji, ocenić jako uzasadnione.</xText>
      <xText>W warunkach wydania wyroku częściowego , Sąd Okręgowy nie rozstrzygał o kosztach procesu.</xText>
      <xText>Od tego orzeczenia strona pozwana wniosła apelację.</xText>
      <xText>We wniosku środka odwoławczego domagał się w pierwszej kolejności wydania przez Sąd Odwoławczy orzeczenia kasatoryjnego i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</xText>
      <xText>W ramach wniosku ewentualnego Syndyk zgłosił żądanie zmiany orzeczenia objętego kontrolą instancyjną i oddalenia powództwa oraz obciążenia małżonków <xAnon>O.</xAnon> kosztami procesu i postępowania apelacyjnego.<xBRx></xBRx></xText>
      <xText>Środek odwoławczy został oparty na zarzutach :</xText>
      <xText>- naruszenia prawa procesowego w sposób mający dla treści kwestionowanego orzeczenia istotne znacznie , a to :</xText>
      <xText>a/ 316 <xLexLink xArt="§ 1" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">§1 kpc</xLexLink> w zw. z art. 144 ust. 1 i i 145 ustawy Prawo upadłościowe wobec nie wzięcia przez Sąd pod uwagę , iż wierzytelność powodów została zgłoszona na listę wierzytelności w ramach postepowania upadłościowego ,</xText>
      <xText>b/ 180 <xLexLink xArt="art. 177 § 1;art. 177 § 1 pkt. 5;art. 177 § 1 pkt. 5 lit. b" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">§1 pkt 5 lit. b</xLexLink>/ w zw z <xLexLink xArt="art. 177;art. 177 § 1;art. 177 § 1 pkt. 4" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 177 §1 pkt 4 kpc</xLexLink> oraz w związku ze wskazanymi przez skarżącego przepisami ustawy Prawo upadłościowe, jako konsekwencji nie zawieszenia postepowania i wydanie wyroku,</xText>
      <xText>c/ <xLexLink xArt="art. 233;art. 233 § 1" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 233 §1 kpc</xLexLink> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów i zastąpienia jej oceną dowolną , co doprowadziło do wad ustaleń , które bliżej strona skarżąca określiła w dziewięciu punktach , na k. 574 i 575 akt .</xText>
      <xText>Podnoszona nieprawidłowość miała polegać również , zdaniem Syndyka na tym , iż Sąd I instancji potwierdził zrealizowanie wszystkich przesłanek zastosowania <xLexLink xArt="art. 385(1)" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385<xSUPx>1</xSUPx> kc</xLexLink> w przypadku kwestionowanych przez powodów postanowień umownych,</xText>
      <xText>d/ <xLexLink xArt="art. 299" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 299 kpc</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 227;art. 233" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 227 i 233 kpc</xLexLink> , wobec oparcia ustaleń faktycznych na relacji powodów.</xText>
      <xText>e/ <xLexLink xArt="art. 177;art. 177 § 1;art. 177 § 1 pkt. 1" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 177 §1 pkt 1 kpc</xLexLink> w zw. z art. 144 ust. 1 i art. 145 ustawy Prawo upadłościowe , jako następstwa wadliwego nie pozostawienia postepowania jako zawieszonego i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia o żądaniu ustalającym powodów,</xText>
      <xText>- naruszenia prawa materialnego w następstwie nieprawidłowego zastosowania lub niezastosowania :</xText>
      <xText>1/ <xLexLink xArt="art. 56" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 56 kc</xLexLink> w zw z <xLexLink xArt="art. 69;art. 69 ust. 2;art. 69 ust. 2 pkt. 4 a;art. 69 ust. 3" xIsapId="WDU19971400939" xTitle="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939">art. 69 ust. 2 pkt 4a i ust.3 ustawy Prawo bankowe</xLexLink> w zw. z postanowieniami tzw. ustawy antyspreadowej wobec ich niezastosowania tego przepisu dla uzupełnienia powstałych luk po /niezasadnym , zdaniem strony skarżącej/ potwierdzeniu abuzywności postanowień składających się na klauzule waloryzacyjną , chociaż jest to norma mająca dyspozytywny charakter ,</xText>
      <xText>2/ <xLexLink xArt="art. 189" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 189 kpc</xLexLink> , wobec nieprawidłowej wykładni tego przepisu i nietrafnego uznania , iż roszczenie ustalające o treści określonej w żądaniu pozwu może być rozpoznawane w oderwaniu od istoty stosunku obligacyjnego na którym się opiera,</xText>
      <xText>3/ <xLexLink xArt="art. 385(1);art. 385(1) § 1;art. 385(1) § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385<xSUPx>1</xSUPx> §1i §2 kc</xLexLink> , wobec nieuzasadnionego uznania , iż negowane przez powodów postanowienia umowy kredytowej nie były przedmiotem indywidualnych negocjacji prowadzonych przez strony sporu,</xText>
      <xText>4/ <xLexLink xArt="art. 385(1);art. 385(1) § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385 <xSUPx>1</xSUPx> §1 kc</xLexLink> i 385<xSUPx>2</xSUPx> <xLexLink xArt="" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">kc</xLexLink> jako następstwa nieprawidłowej oceny Sądu I instancji zgodnie z którą postanowienia zakwestionowane przez kredytobiorców są niejednoznaczne treściowo i naruszają dobre obyczaje oraz w sposób rażący ich usprawiedliwione interesy,</xText>
      <xText>5/ <xLexLink xArt="art. 385(1);art. 385(1) § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385<xSUPx>1</xSUPx> §2 kc</xLexLink> jako konsekwencji uznania umowy za nieważną w całości mimo , iż na podstawie naruszonego przepisu , którego Sąd I instancji wadliwie nie zastosował , umowa powinna być uznana za nadal / z modyfikacjami / obowiązującą.</xText>
      <xText>6/ art. 240 pkt 2 ustawy Prawo upadłościowe w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1 tego prawa , wobec przyjęcia przez Sąd orzekający , iż roszczenie zgłoszone przez małżonków <xAnon>O.</xAnon> nie ma charakteru wierzytelności podlegającej zgłoszeniu do masy upadłości,</xText>
      <xText>Odpowiadając na apelację powodowie domagali się jej oddalenia jako pobawionej uzasadnionych podstaw oraz obciążenia strony skarżącej kosztami postępowania apelacyjnego.</xText>
      <xText><xBx>Rozpoznając apelację , Sąd Apelacyjny rozważył : </xBx></xText>
      <xText>Środek odwoławczy Syndyka nie jest uzasadniony i podlega oddaleniu.</xText>
      <xText>Rozpoczynając ocenę postawionych przez niego zarzutów od tych , które mają charakter procesowy , na wstępie należy  wskazać , że zarzut tego rodzaju jest uzasadniony jedynie wówczas , gdy spełnione zostaną równocześnie dwa warunki.</xText>
      <xText>Strona odwołująca się do niego wykaże , że rzeczywiście sposób postępowania Sądu naruszał indywidualnie oznaczoną normę [ normy ] formalne. Jednocześnie nieprawidłowości te prowadziły do następstw , które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut procesowy jest usprawiedliwiony jedynie wówczas, jeżeli zostanie dowiedzione , że gdyby nie potwierdzone błędy proceduralne Sądu niższej instancji , orzeczenie kończące spór stron miałoby inną treść.</xText>
      <xText>Uwzględniając to generalium , odeprzeć należy narzut naruszenia <xLexLink xArt="art. 233;art. 233 § 1" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art.233 §1 kpc</xLexLink> .</xText>
      <xText>Skuteczne postawienie tego zarzutu- poza wskazanymi wyżej generaliami , wymaga od strony wykazania na czym , w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów , polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń.</xText>
      <xText>W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub ] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia.</xText>
      <xText>Nie dochowanie tych wymagań , wyklucza uznanie go za usprawiedliwiony, pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia, polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji.</xText>
      <xText>/ por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005, sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/</xText>
      <xText>Ponadto nie można tracić z pola widzenia również , że swobodna ocena dowodów stanowi jeden z podstawowych elementów składających się na jurysdykcyjną kompetencję Sądu , który dowody bezpośrednio przeprowadza.</xText>
      <xText>Ma to m. in. i takie następstwo , że nawet w sytuacji, w której z treści dowodów można , w zakresie ustaleń , wyprowadzić równie logiczne , chociaż przeciwne do przyjętych przez Sąd I instancji wnioski , to zarzut naruszenia normy <xLexLink xArt="art. 233;art. 233 § 1" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 233 §1 kpc</xLexLink> , pomimo to , nie zostanie uznany za usprawiedliwiony.</xText>
      <xText>Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustalań faktycznych , aprobować .</xText>
      <xText>To, w jaki sposób strona pozwana motywuje realizację tak tego zarzutu procesowego jak i funkcjonalnie z nim związanych zarzutów faktycznych , wyklucza uznanie ich za uzasadnione.</xText>
      <xText>W miejsce rzeczowej, opartej na wskazanych wyżej kryteriach , odniesionej do indywidualnie oznaczonych dowodów [ i opartych na wnioskach z tej oceny ustaleń faktycznych , które przez to miałyby być wytykanymi nieprawidłowościami ] polemiki ze sposobem postępowania Sądu Okręgowego , skarżący ogranicza się do przeciwstawienia jej własnej ich wersji , jego zdaniem poprawnej.</xText>
      <xText>Nieprawidłowość Sądu na której oparty jest ten oraz zarzuty faktyczne - zgodnie z argumentacją tego apelanta - sprawdza się ją się do tego ,że nie przyjął on wersji oceny dowodów i faktów , które Syndyk uznaje za odpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy, mającego miejsce w relacjach pomiędzy stronami sporu , ukształtowanymi na tle i w związku z zawarciem umowy z 17 czerwca 2010r.</xText>
      <xText>A według przebiegu zdarzeń afirmowanego przez bank , małżonkowie <xAnon>O.</xAnon> [przy pośrednictwie ojca powódki , który ich przy podpisywaniu umowy reprezentował- dodatek redakcyjny S.A. ] , zostali w sposób dostateczny dla oceny jego skali , poinformowani, przy podpisywaniu umowy, o ryzyku walutowym wynikającym z umowy kredytowej denominowanej do waluty obcej , a rzeczywisty rozmiar ich zobowiązania kredytowego był oznaczony od samego początku w sposób prawidłowy i dla klientów banku czytelny , nie budzący ich wątpliwości .</xText>
      <xText>Ponadto <xAnon>(...)</xAnon> Bank S.A. nie mógł tego obowiązku swoich klientów kształtować jednostronnie w sposób dowolny , będąc związanym wysokością kursów waluty szwajcarskiej, określanej przez obiektywne siły panujące na rynku wymiany walut.</xText>
      <xText>Postanowienia umowy były dla kredytobiorców czytelne i jasne , mogli negocjować ich treść , a formą realizacji tego uprawnienia było to , że sami zdecydowali o rodzaju kredytu jaki zaciągają a także o tym , w jaki sposób będą go spłacać.</xText>
      <xText>Już stwierdzenie takiego sposobu motywowania stawianych zarzutów wystarcza dla odparcia ich obu.</xText>
      <xText>Dlatego jedynie na marginesie dostrzegając , że w istocie argumenty powołane dla wsparcia weryfikowanych zarzutów , nie dotyczą wprost oceny dowodów i okoliczności faktycznych ale prawnej weryfikacji okoliczności towarzyszących zawarciu umowy oraz kształtowania danych w Tabeli Kursów walut , które dla dokonywanych przeliczeń /stosowania klauzul przeliczeniowej - spreadau walutowego- i kursowej / , stosował bank , z punktu widzenia przesłanek oceny postanowień umowy stron jako mających / bądź nie / cechy niedozwolonych.</xText>
      <xText>Sąd II instancji dodaje jeszcze , iż podziela , wbrew argumentacji strony pozwanej, stanowisko Sądu Okręgowego zgodnie z którym informacja przekazana kredytobiorcom przy podpisywaniu umowy o ryzyku walutowym była, z punktu widzenia ich interesów- możliwości racjonalnej oceny swojej sytuacji finansowej . w warunkach wzrostu kursu waluty szwajcarskiej , w czasie obowiązywania umowy przez wiele lat , niedostateczna i nietransparentna.</xText>
      <xText>Stąd nieuzasadnionym jest stanowisko Syndyka , który wady ustaleń upatruje w przyjęciu ,że powodowie mieli wpływ na postanowienia umowy , skoro wybrali rodzaj kredytu. Wybór był następstwem wskazanej oceny personelu upadłego obecnie banku.</xText>
      <xText>Przy tym poza sporem było , że kredytodawca - bank stosował wzorzec umowny kredytu indeksowanego w walucie europejskiej i nie było realnej możliwości negocjowania poszczególnych jego postanowień, a w każdym razie , strona pozwana takiej rzeczywistej możliwości po stronie kredytobiorców w postępowaniu rozpoznawczym nie dowiodła .</xText>
      <xText>Sąd Odwoławczy uznaje także za trafną , tę część faktycznego stanowiska Sądu niższej instancji / podważanego w ramach zarzutów faktycznych strony skarżącej / , w której wskazywał , że skoro doniosła dla oceny ważności umowy jest chwila jej podpisania, to niezależnie od tego jakie dane kursowe zamieszczał bank w obowiązującej u siebie Tabeli Kursów , istotne było to , że ta część postanowień umownych , która dotyczyła waloryzacji kredytu kursem Euro, nawet potencjalnie , dawała możliwość silniejszej stronie stosunku zobowiązaniowego - przedsiębiorcy- dowolnego / nieograniczonego / ustalania kursu przeliczenia złotówek na franka i odwrotnie , a nie to, czy bank stosował kusy przeliczeniowe wynikające z danych rynkowych.</xText>
      <xText>Stąd pozbawione znaczenia było też to , jak kwestia ta była regulowana później, a także jak kształtowałoby się zobowiązanie powodów , gdyby w miejsce danych kursowych z Tabeli Kursów stosować np. średni kurs NBP.</xText>
      <xText>To stanowisko wyklucza wobec tego, trafność tych wszystkich zarzutów procesowych i materialnych podniesionych w apelacji, odwołujących się do daty oceny ważności umowy kredytowej przez Sąd niższej instancji oraz zmian ustawowych , które następowały już w czasie jej obowiązywania pomiędzy stronami.</xText>
      <xText>Niezasadnie również strona pozwana upatruje nieprawidłowości faktycznych, a także realizacji zarzutu naruszenia <xLexLink xArt="art. 233;art. 233 § 1" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 233 §1 kpc</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 299" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 299 kpc</xLexLink> w tym , iż Sąd I instancji obdarzył wiarygodnością zeznania obydwojga powodów.</xText>
      <xText>Brak było, zdaniem Sądu II instancji , obiektywnych - wynikających z treści innych dowodów zgromadzonych w postępowaniu - podstaw do odmiennej ich oceny - tym bardziej , że to właśnie z treści części tych innych dowodów wynika potwierdzenie dla wiarygodności relacji małżonków <xAnon>O.</xAnon> .</xText>
      <xText>Odparcie , jako chybionych, zarzutów kwestionujących ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji oraz poczynionych na jej podstawie ustaleń , ma tę konsekwencję , iż ustalenia te , jako poprawne i kompletne dla oceny roszczenia poddanego pod osąd w sprawie , Sąd II instancji m przyjmuje za własne.</xText>
      <xText>A w ich świetle nie jest usprawiedliwiony także żaden zarzut natury materialnej na których Syndyk oparł środek odwoławczy.</xText>
      <xText>Na wstępie, dla uporządkowania dalszej części oceny apelacyjnej rozstrzygnięcia Sądu niższej instancji wskazać trzeba , iż jednoznaczne , a przy tym mogące być uznawane za utrwalone jest stanowisko Sądu Najwyższego , które ,wyrażone zostało w uchwale z dnia 19 września 2024r , sygn. III CZP 5/24 oraz w postanowieniu z dnia 23 października 2024r, sygn. I CSK 2741/24 -/ obydwa orzeczenia za zbiorem Lex/ , a jest podzielane także przez Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym sprawę na jej odwoławczym etapie.</xText>
      <xText>Wyklucza ono zasadność tych wszystkich zarzutów także natury materialnej , które , wbrew zapatrywaniu Sądu Okręgowego, opierają się na założeniu skarżącego Syndyka , zgodnie z którym sprawa mająca za przedmiot roszczenie ustalające o treści określonej przez <xAnon>E.</xAnon> i <xAnon>G. O.</xAnon> , jest sprawą o wierzytelność , podlegającą zgłoszeniu do masy upadłości banku - kredytodawcy.</xText>
      <xText>Nie można podzielić, jako trafnego, zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy <xLexLink xArt="art. 189" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 189 kpc</xLexLink>. , opierającego się na tezie , iż powodowie nie mają interesu prawnego w żądanym ustaleniu .Odpierając zarzut wystarczy wskazać , iż umowa objęta sporem z dnia 17 czerwca 2010r. została zawarta na okres 30 lat.</xText>
      <xText>Ewentualne wzajemne rozliczenie finansowe z tytułu dotąd spełnionych na jej podstawie świadczeń , szczególnie w relacji pomiędzy masą upadłości a powodami , nawet gdyby założyć , że będzie mogło mieć miejsce , nie usunie stanu niepewności pomiędzy stronami co do dalszego obowiązywania umowy oraz istnienia praw akcesoryjnych powstałych w związku z nią jak chociażby hipoteki , ustanowionej na nieruchomości lokalowej powodów.</xText>
      <xText>Bez uznania umowy za nieważną [ w formie żądania jakie przybrało roszczenie byłych kredytobiorców ] ze skutkiem ex tunc, Syndyk mógłby potencjalnie skorzystać z ustanowionych[ obecnie na rzecz masy upadłości ] zabezpieczeń spłaty zobowiązania kredytowego.</xText>
      <xText>W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że / w tym przypadku powodowie / zachowują interes prawny do wytoczenia powództwa o ustalenie nieważności czynności prawnej , mimo przysługującego / im / powództwa o świadczenie lub mimo wytoczenia przeciwko nim takiego powództwa przez stronę przeciwną, na podstawie spornego stosunku prawnego, jeżeli z tego stosunku wynikają jeszcze inne lub dalej idące skutki, których dochodzenie w drodze takiego powództwa nie jest możliwe lub nie jest jeszcze aktualne.</xText>
      <xText>W takim wypadku tylko powództwo o ustalenie może definitywnie rozstrzygnąć niepewną sytuację prawną/ powodów/ i zapobiec, także na przyszłość, możliwym sporom, a tym samym w pełny sposób zaspokoić / ich / interes prawny.</xText>
      <xText>/ por bliżej wskazane jedynie przykładowo orzeczenia SN z dnia 30.10.1990 r. I CR 649/90, z 27.01.2004 r. II CK 387/02, z 2.07.2015 r. V CSK 640/14- wszystkie powołane za zbiorem Legalis/.</xText>
      <xText>Nieuzasadnione są również pozostałe zarzuty materialne.</xText>
      <xText>Nie ma racji strona pozwana , formułując zarzuty naruszenia <xLexLink xArt="art. 385(1);art. 385(1) § 1;art. 385(1) § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385<xSUPx>1</xSUPx>§1 i 2 kc</xLexLink> w powiązaniu ze wskazanymi przez Syndyka innymi przepisami <xLexLink xArt="" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">kodeksu cywilnego</xLexLink> oraz <xLexLink xArt="" xIsapId="WDU19971400939" xTitle="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939">ustawy Prawo bankowe</xLexLink></xText>
      <xText>Trzeba przy tym zauważyć , iż w rozbudowanej redakcyjnie apelacji normy te , traktowane jako naruszone , występują w różnych konfiguracjach , a motywacja samych zarzutów niejednokrotnie pokrywa się argumentacyjnie, a nawet powtarza.</xText>
      <xText>Także z tych powodów oraz wobec konieczności zachowania zwięzłości motywów wyroku , zostaną one omówione w sposób zbiorczy, skoro za ich pośrednictwem Syndyk kwestionuje w istocie trzy elementy oceny prawnej Sądu I instancji.</xText>
      <xText>To , że postanowienia umowy z dnia 17 czerwca 2010r . zakwestionowane przez powodów, składające się na mechanizm przeliczeniowy , zawarte tak w umowie jak i Regulaminie, w ogóle mogą podlegać ocenie Sądu z punktu widzenia abuzywności, skoro nie przynależą do elementów kształtujących główne świadczenia stron ,</xText>
      <xText>to , że mają charakter niedozwolony , w warunkach wypełnienia przez <xAnon>(...)</xAnon> Bank S.A. obowiązków informacyjnych wobec kredytobiorców, w odniesieniu w szczególności do mechanizmu waloryzacji / zastosowania klauzul przeliczeniowych / i konsekwencji jego zastosowania dla wysokości obciążających powodów zobowiązań oraz ryzyka walutowego.</xText>
      <xText>Trzecim elementem składającym się na tę apelacyjną krytykę są konsekwencje, które Sąd wyciągnął z potwierdzenia abuzywności części postanowień umowy z 17 czerwca 2010r. , ustalając jej nieważność w całości, a wobec tego uwzględniając roszczenie ustalające w kształcie jaki nadało mu żądanie <xAnon>E.</xAnon> i <xAnon>G. O.</xAnon>.</xText>
      <xText>Sąd I instancji nie popełnił zarzucanych mu błędów zastosowania <xLexLink xArt="art. 385(1)" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385<xSUPx>1</xSUPx> kc</xLexLink>, w powiązaniu z innymi normami powołanymi przez stronę skarżącą , trafnie przyjmując abuzywność postanowień umowy wskazanych przez powodów ,określających sposób waloryzacji /przewalutowania pieniądza europejskiego na polski i odwrotnie, według Tabeli Kursów obowiązujących w <xAnon>(...)</xAnon> Bank S.A.</xText>
      <xText>To ten właśnie mechanizm , na kształt i zastosowanie którego <xAnon>E. O.</xAnon> i <xAnon>G. O.</xAnon> , jako klienci banku – konsumenci - nie mieli żadnego wpływu , ten bowiem był wprowadzony jednostronnie przez kredytodawcę , na podstawie wzorca umownego , ostatecznie decydował o tym ile pieniędzy zostało ówcześnie kredytobiorcom udostępnione przez przedsiębiorcę oraz w jaki sposób poszczególne raty kapitałowo – kredytowe wpływały na rzeczywiste zmniejszenie ich zobowiązania kredytowego.</xText>
      <xText>Taki ich charakter prowadził do nieważności umowy jako całości albowiem nie mogła nadal funkcjonować, w warunkach uznania tych klauzul za nie wiążące powodów, tym bardziej , że obydwoje przed Sądem I instancji oświadczyli , że w warunkach potwierdzenia niedozwolonego charakteru tych postanowień , nie są zainteresowani w następczym doprowadzeniu do sytuacji , że czynność prawna z dnia 17 czerwca 2010r. nadal będzie obowiązywać w ich relacjach [ z syndykiem ].</xText>
      <xText>Dodać jeszcze należy , iż jak wynika z ustaleń poczynionych w postępowaniu, żadne postanowienie umowne spośród tych , które składały się na mechanizm służący opisanym wyżej przeliczeniom , nie zostało z kredytobiorcami indywidualnie uzgodnione.</xText>
      <xText>W szczególności syndyk nie dowiódł- mimo , że to na nim spoczywał obowiązek w tym zakresie- faktów pozwalających na wniosek przeciwny. Powodowie dokonali jedynie wyboru gotowego produktu przygotowanego przez przedsiębiorcę, mając wpływ tylko na sumę kapitału i oznaczenie czasokresu kredytowania.</xText>
      <xText>Dodać jeszcze , w tym kontekście należy , iż dla zrealizowania przesłanki rzeczywistego wpływu konsumenta na treść postanowień umownych, nie wystarczy wykazanie, że dowiedział się o treści postanowień których niedozwolony charakter podnosi, w odpowiednim czasie, a strony prowadziły w tym przedmiocie negocjacje.</xText>
      <xText>Konieczne jest udowodnienie przez silniejszą stronę kontraktu , szczególnie jeżeli [jak w tym przypadku] posługuje się przygotowanym przez siebie wzorcem , wspólnego ustalenia ostatecznej ich treści , w wyniku rzetelnych negocjacji, w ramach których konsument miał realny wpływ na treść określonego postanowienia umownego, chyba że zostało ono sformułowane przez niego i włączone do umowy na jego żądanie.</xText>
      <xText>/ por. w tej materii także judykat Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2019r , sygn.IV CSK 443/18 , powołany za zbiorem Legalis /.</xText>
      <xText>Takich indywidualnych uzgodnień przed podpisaniem umowy z powodami / za pośrednictwem reprezentującego ich pełnomocnika / nie było, w tym w szczególności , w odniesieniu do postanowień określających sposób, w jaki kwota kredytu i sumy rat kapitałowo odsetkowych , będą przeliczane z waluty europejskiej na polską i odwrotnie.</xText>
      <xText>W ocenie Sądu II instancji , kwestionowane przez kredytobiorców postanowienia umowne dotyczyły świadczeń głównych stron.</xText>
      <xText>Po wahaniach w orzecznictwie sądowym ostatecznie zostało przyjęte zapatrywanie o takim charakterze mechanizmu przeliczeniowego, w kredytach denominowanych i indeksowanych do waluty obcej [ waloryzowanych walutą obcą ].</xText>
      <xText>/ por. powołane jedynie przykładowo wyroki Sądu Najwyższego: z 4 kwietnia 2019 r., sygn. III CSK 159/17, z 9 maja 2019 r., sygn. I CSK 242/18 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. V CSK 382/18., wskazane za zbiorem Legalis /.</xText>
      <xText>Obowiązek zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu w oznaczonych terminach spłaty , stanowi główne świadczenie kredytobiorcy. Natomiast klauzula według której dochodzi do przeliczenia dokonywanych przez niego wpłat rat na walutę obcą [ w tym przypadku na Euro ] , wpływa na wysokość tego świadczenia. To z zastosowania tego mechanizmu wynika to , w jakiej wysokości świadczenie główne ma być spełnione oraz jakie jest saldo zobowiązania kredytobiorców , co tym bardziej upewnia poprawność takiej jej kwalifikacji.</xText>
      <xText>Wobec powyższego poddanie tych postanowień umownych, w odniesieniu do kredytu zaciągniętego przez małżonków <xAnon>O.</xAnon> w <xAnon>(...)</xAnon> Bank SA , kontroli pod kątem ich ewentualnej abuzywności było możliwe pod warunkiem, że nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny , a zatem jeżeli nie zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem , nie spełniając tym samym wymogu przejrzystości materialnej wynikającej z art. 4 ust. 2 oraz art. 5 Dyrektywy nr 93/13/EWG.</xText>
      <xText>Jak wyjaśnił TSUE w wyroku z dnia 20 września 2017 r. w sprawie o sygnaturze C - 186/16, wymóg wyrażenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem oznacza, że warunek ten musi zostać zrozumiany przez konsumenta zarówno w aspekcie formalnym i gramatycznym, jak i w odniesieniu do jego konkretnego zakresu, tak aby właściwie poinformowany , a przy tym jako osoba dostatecznie uważna i rozsądna , mógł nie tylko dowiedzieć się o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej w czasie ale również miał realną możliwość oszacowania konsekwencji ekonomicznych takiego potencjalnego następstwa dla swoich zobowiązań finansowych.</xText>
      <xText>Zdaniem Sądu II instancji, ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu nie dają dostatecznych podstaw do uzasadnionego przyjęcia, iż w momencie zawierania spornej umowy , powodowie mieli możliwość uzyskania pełnego rozeznania co do wysokości świadczenia, które będą mieli obowiązek spełnić oraz , i w szczególności , co do ryzyka zmiany kursu waluty w przyszłości i wpływu tej zmiany na rzeczywiste saldo ich zobowiązań , przekładające się wprost na ich sytuację ekonomiczną , w dającym się przewidzieć realnie okresie , zważywszy , iż mieli związać się z bankiem węzłem obligacyjnym na trzydzieści lat.</xText>
      <xText>W szczególności brak było , w dniu zawierania umowy , możliwości ustalenia wysokości zobowiązań ratalnych <xAnon>E.</xAnon> i <xAnon>G. O.</xAnon> wobec banku , / rat kapitałowo - odsetkowych / albowiem wysokość ta zależna była od danych zamieszczonych w nieokreślonej w umowie Tabeli Kursów, stosowanej przez kredytodawcę.</xText>
      <xText>Przy tym sposób zamieszczania w niej tych danych także był pozostawiony wyłącznej jego decyzji. Klient – konsument - nie miał możliwości ich sprawdzenia ani, tym bardziej, jakiegokolwiek wpływu na ich rzeczywistą wysokość. Tym samym warunek jednoznaczności klauzuli waloryzacyjnej /przeliczeniowej i kursowej/ , nie został w umowie stron spełniony.</xText>
      <xText>/ por. w tej materii także stanowisko SN zawarte w judykacie z 19 kwietnia 2021r., sygn. III CSK 159/17- powołanym za zbiorem Lex /.</xText>
      <xText>Okoliczności ustalone w sprawie nie pozwalają na potwierdzenie , iż powodowie zostali , przed podpisaniem umowy, w sposób jasny , możliwie pełny i zrozumiały dla nich , poinformowani o ryzyku walutowym, związanym z możliwością niekorzystnych zmian kursu franka szwajcarskiego w czasie. Przy tym nie można uznać, że obowiązek ten został spełniony przez bank, który poprzestał / zapewniając o stabilności kursu waluty europejskiej i co najwyżej , niewielkich zmianach kursu Euro do złotego na przestrzeni czasu / , na ogólnym pouczeniu o możliwości wzrostu kursu podczas trwania stosunku kredytowego i wynikającym stąd jego wpływie na wzrost zakresu obowiązku finansowego po stronie kredytobiorców .</xText>
      <xText>Dodać do tego należy , iż dla potwierdzenia wypełnienia przez bank obowiązków informacyjnych dotyczących ryzyka kursowego, nie jest wystarczające odebranie od konsumenta- jak to się stało w odniesieniu do powodów - standardowego oświadczenia, że o takim ryzyku został poinformowany.</xText>
      <xText>/ por. w tej materii także wyrok SN z 27 listopada 2019r., sygn. II CSK 483/18 powołany za zbiorem Lex /.</xText>
      <xText>Zgodnie z aktualnie obowiązującą w judykaturze wykładnią <xLexLink xArt="art. 385(1);art. 385(1) § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385<xSUPx>1</xSUPx> §1 k.c.</xLexLink> , nie budzi wątpliwości, iż postanowienia umowy, które określają zasady przeliczenia kwoty udzielonego kredytu na złotówki przy wypłacie kredytu, a także spłacanych rat na walutę obcą, pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs tej waluty , mają charakter niedozwolonych postanowień umownych.</xText>
      <xText>/ por. wskazane tylko ilustracyjnie, orzeczenia SN z 27 lutego 2019 r. sygn. II CSK 19/18 i z 29 października 2019 r. sygn. V CSK 382/18 , powołane za zbiorem Legalis /</xText>
      <xText>Klauzule takie mają charakter abuzywny, gdyż kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Przy czym sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie tych interesów polega , w tym wypadku, na uzależnieniu wysokości świadczenia banku i konsumenta od swobodnej decyzji silniejszej strony stosunku zobowiązaniowego / przedsiębiorcy/.</xText>
      <xText>/ por. tylko ilustracyjnie wyroki SN z 13 grudnia 2018 r., sygn. V CSK 559/17 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V CSK 382/18 powołany za zbiorem Legalis /.</xText>
      <xText>W ocenie Sądu Apelacyjnego postanowienia łączącej strony umowy z 17 czerwca 2010r., oraz stanowiącego jej integralną część Regulaminu , w zakresie ryzyka walutowego oraz określające wskazany wyżej sposób dokonywania przeliczeń walut polskiej i szwajcarskiej, w odwołaniu się do danych kursowych kształtowanych jednostronnie przez bank, przybierających postać przygotowanych przezeń i obowiązujących w banku Tabel Kursów, uznać należy, za niedozwolone.</xText>
      <xText>Nie ma znaczenia dla tej oceny to, w jaki sposób umowa w rzeczywistości była wykonywana i jak , po jej zawarciu , zmieniała się ich treść.</xText>
      <xText>/ por. także uchwalę[ 7] Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. III CZP 29/17 powołaną za zbiorem Lex.</xText>
      <xText>Przechodząc do oceny skutków niedozwolonego charakteru tych postanowień , wskazać na wstępie należy , iż zgodnie z treścią uchwały SN z dnia 7 maja 2021 sygn. III CZP 6/21 , powołanej za zbiorem Lex /, której stanowisko Sąd II instancji, w składzie rozpoznającym sprawę podziela, niedozwolone postanowienie umowne jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który ewentualnie może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną.</xText>
      <xText>W rozpoznawanej sprawie , o czym była już uprzednio mowa , stanowisko <xAnon>E.</xAnon> i <xAnon>G. O.</xAnon> było jednoznaczne co do tego, iż nie są zainteresowani, w warunkach abuzywności części postanowień, w utrzymaniu w dalszym ciągu umowy jako obowiązującej pomiędzy stronami.</xText>
      <xText>Eliminacja tych postanowień jako niewiążących kredytobiorców - konsumentów, powoduje brak możliwości określenia mechanizmu oznaczenia wysokości świadczenia, które mają otrzymać od drugiej strony- skoro jak w rozstrzyganej sprawie - uzyskali od banku złotówki , po ich przeliczeniu według kursu / ceny / kupna waluty europejskiej oraz byli zobowiązani spełniać na rzecz banku , w ramach umów kredytu indeksowanego do waluty obcej, w odwołaniu się do kursu jej sprzedaży przez /ówcześnie/ bank, wedle którego, [ w stanie faktycznym rozstrzyganej sprawy ] , przeliczana miała być wpłata złotówkowa, mająca prowadzić do ograniczenia długu umownego obydwojga powodów.</xText>
      <xText>Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, wyrażonym w motywach wyroku z dnia 3 października 2019r sygn. C – 260/18 , postanowienie art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 , należy wykładać w ten sposób [a jest to wykładania, którą Sądy krajowe muszą brać pod uwagę przy rozstrzyganiu indywidualnych spraw, są bowiem nią bezwzględnie związane] , iż stoi ono na przeszkodzie wypełnianiu luk w umowach spowodowanych eliminacją klauzul uznawanych za niedozwolone , wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, nie będących przepisami dyspozytywnymi lub takimi , które będą mieć zastosowanie dlatego , że strony umowy wyrażą na to wolną i uświadomioną zgodę.</xText>
      <xText>Takiej regulacji ,[ jak dotąd] w polskim porządku prawnym brak.</xText>
      <xText>Nie można też w sposób usprawiedliwiony przyjmować , że wolą stron w połowie czerwca 2010r . było zawarcie umowy kredytu waloryzowanego walutą obcą , bez mechanizmu waloryzacji wzajemnych świadczeń , na podstawie kursów waluty polskiej i szwajcarskiej, przy równoczesnym pozostawieniu wskaźnika referencyjnego 3m EURIBOR ,stosowanego tylko w kredytach walutowych oraz wypadku kredytu waloryzowanego do europejskiego pieniądza.</xText>
      <xText>Analiza treści pozostałych postanowień umownych w tym w szczególności tych , które określały sposób wypłaty kwoty kredytu i warunki jej spłaty, takiemu zamiarowi w sposób nie budzący wątpliwości zaprzecza , by przypomnieć tylko sposób określenia wysokości należności odsetkowej i sposobu jej wyrażenia.</xText>
      <xText>Skoro tak , to uzasadnionym jest wniosek zgodnie z którym tego rodzaju zabiegi , jakie postuluje Syndyk , motywując omawiane zarzuty materialne, zmierzające do uznania , iż umowa kredytowa powinna zostać uznana za ważną są - / szczególnie przy stanowczym, zrelacjonowanym wyżej , stanowisku powodów , iż nie są zainteresowani przywróceniem, z mocą wsteczną, dalszego obowiązywania pomiędzy stronami stosunku umownego / - niedopuszczalne - skoro prowadziłoby to , do tak znacznego przekształcenia umowy, iż wywołałoby skutek nie dający się pogodzić z charakterem stosunku prawnego nawiązanego przez strony.</xText>
      <xText>Trzeba także podkreślić , iż eliminacja postanowień niedozwolonych, o ile nie miałaby prowadzić do nieważności umowy kredytowej jako całości , musi zapewniać to , że prawa i obowiązki stron są nadal ściśle oznaczone i w tym zakresie nie zachodzi skutek deformacji regulacji umownej, [także z punktu widzenia celu, jaki strony chciały osiągnąć, wyrażając wzajemny konsens poprzez zawarcie umowy kredytowej określonego rodzaju, na oznaczonych naówczas warunkach].</xText>
      <xText>W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju deformacja , przy aprobacie dla argumentacji apelacyjnej Syndyka , zwłaszcza zaważywszy na charakterystyczne elementy kredytu waloryzowanego walutą obcą , miałaby, przy jej potencjalnym utrzymaniu , miejsce.</xText>
      <xText>Dlatego w uznaniu , iż żaden z zarzutów na których została oparta apelacja strony pozwanej nie jest usprawiedliwiony , Sąd II instancji oddalił ją jako bezzasadną , na podstawie <xLexLink xArt="art. 385" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 385 kpc</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 385(1);art. 385(1) § 1;art. 385(1) § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 385 <xSUPx>1</xSUPx> §1 i 2 kc</xLexLink> oraz <xLexLink xArt="art. 189" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 189 kpc</xLexLink>/ pkt I sentencji uzasadnianego orzeczenia. /</xText>
      <xText>Rozstrzygając o kosztach postępowania apelacyjnego , Sąd II instancji zastosował <xLexLink xArt="art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 98 §1 i 3 kpc</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 391;art. 391 § 1" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 391 §1 kpc</xLexLink> , sięgając , dla wzajemnego rozliczenia stron z tego tytułu, po zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy.</xText>
      <xText>Kwota należna powodom z tego tytułu- 8100 zł. - została im zasądzona łącznie , odpowiadając wynagrodzeniu zastępującego ich na etapie odwoławczym pełnomocnika - adwokata - ustalonego - jako pochodna wskazanej w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia [ 835 931 zł ] , na podstawie §2 pkt 7 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 [ DzU z 2015 poz. 1800.].</xText>
      <xText>Należność kosztowa została przyznana wraz z odsetkami o których , po myśli <xLexLink xArt="art. 98;art. 98 § 1(1)" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 98 §1<xSUPx>1</xSUPx> kpc</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 391;art. 391 § 1" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 391 §1 kpc</xLexLink> , Sąd Odwoławczy był zobowiązany orzec z urzędu. /pkt II sentencji uzasadnianego wyroku /</xText>
    </xUnit>
  </xBlock>
</xPart>