<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<xPart xPublisherFullName="Sebastian Kasper" xPublisher="s.kasper" xEditorFullName="Sebastian Kasper" xEditor="s.kasper" xml:space="preserve" xDocType="Uz" xVolNmbr="002298" xYear="2024" xVolType="15/450525/0000503/C" xFlag="published" xToPage="7" xFromPg="1" xLang="PL" xVersion="1.0">
  <xName>Uzasadnienie+Zarządzenie</xName>
  <xBlock>
    <xText> Sygnatura akt I C 2298/24</xText>
    <xUnit xBold="true" xType="part" xIsTitle="true">
      <xName>UZASADNIENIE</xName>
      <xText>
        <xBx>wyroku z 19 sierpnia 2026 roku</xBx></xText>
      <xText>Na podstawie <xLexLink xArt="art. 505(8);art. 505(8) § 4" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 505<xSUPx>8</xSUPx> § 4 k.p.c.</xLexLink> uzasadnienie wyroku zostało ograniczone do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa, bowiem wartość przedmiotu sporu w sprawie nie przekracza czterech tysięcy złotych.</xText>
      <xText><xBx> Ocena prawna</xBx></xText>
      <xText>Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości, ponieważ strona powodowa skutecznie wykazała, że w spornym stosunku prawnym występowały uchybienia uzasadniające skorzystanie z tzw. sankcji kredytu darmowego.</xText>
      <xText>Pominięciu podlegał dowód z opinii biegłego z zakresu rachunkowości jako niemający znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i prowadzący jedynie do przedłużenia postępowania, bowiem dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, a pochodzące od stron były wystarczające do wydania orzeczenia.</xText>
      <xText>Powód w niniejszym postępowaniu nie nadużywa przysługujących mu praw wskutek wystąpienia z powództwem w tej sprawie. Wskazać trzeba, że powoływanie się na <xLexLink xArt="art. 5" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 5 k.c.</xLexLink> wymaga w pierwszej kolejności, by strona, która podnosi taki zarzut również podejmowała czynności zgodnie z obowiązującymi zasadami współżycia społecznego. W takim przypadku obowiązuje bowiem tzw. zasada „czystych rąk”. Zdaniem Sądu, taki kierunek argumentacji mógłby znaleźć zastosowanie w przypadku celowego działania konsumenta, tj. zawarcia umowy będąc w pełni świadomym o występowaniu sprzecznych z przyjętymi normami postanowień umownych, by następnie – działając w celu osiągnięcia korzyści – by następnie kwestionować te postanowienia umowne. W tej sprawie taki przypadek jednak nie zaistniał, toteż nie sposób uznać stronę powodową za naruszających jakiekolwiek zasady współżycia społecznego.</xText>
      <xText>Zdaniem Sądu, łącząca strony umowa narusza przepisy ustawy o kredycie konsumenckim, które skutkują zastosowaniem tzw. „sankcji kredytu darmowego”. Zgodnie bowiem z <xLexLink xArt="art. 3;art. 3 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 3 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt (pożyczkę) w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Sporny stosunek prawny był zatem umową o kredyt konsumencki.</xText>
      <xText>Jak wynika z <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> w przypadku naruszenia przez kredytodawcę <xLexLink xArt="art. 29;art. 29 ust. 1;art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 2;art. 30 ust. 1 pkt. 3;art. 30 ust. 1 pkt. 4;art. 30 ust. 1 pkt. 5;art. 30 ust. 1 pkt. 6;art. 30 ust. 1 pkt. 7;art. 30 ust. 1 pkt. 8;art. 30 ust. 1 pkt. 10;art. 30 ust. 1 pkt. 11;art. 30 ust. 1 pkt. 14;art. 30 ust. 1 pkt. 15;art. 30 ust. 1 pkt. 16;art. 30 ust. 1 pkt. 17;art. 31;art. 32;art. 33;art. 33 a;art. 36 a;art. 36 c" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c</xLexLink> konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Stosownie do ust. 5 ww. przepisu, uprawnienie, o którym mowa w <xLexLink xArt="art. 29 ust. 1" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">ust. 1</xLexLink>, wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy. Stosunek zobowiązaniowy (umowa) jest szczególnym rodzajem stosunku prawnego łączącego przynajmniej dwa podmioty, które mają względem siebie określone uprawnienia i obowiązki. Umowa zatem składa się z kilku zobowiązań, zaś ustawodawca w ww. przepisie posłużył się pojęciem „wykonania umowy”, co wprost musi prowadzić do wniosku, że chodzi o wykonanie każdego ze zobowiązań, dopiero od tego czasu możliwe jest rozpoczęcie biegu wygaśnięcia prawa złożenia ww. oświadczenia.</xText>
      <xText>Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt V ACa 118/18, zgodnie z którym przez wykonanie umowy należy rozumieć sytuację, w której należycie wypełniono wszystkie obowiązki w ramach stosunku kredytu konsumenckiego, w tym obowiązki powstające z mocy ustawy (np. odnośnie do zapłaty odsetek za opóźnienie na podstawie <xLexLink xArt="art. 481;art. 481 § 1" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 481 § 1 k.c.</xLexLink>). Chodzi o obowiązki dotyczące świadczenia głównego i świadczeń ubocznych, po stronie konsumenta oraz kredytodawcy, wykonane dobrowolnie lub przymusowo.</xText>
      <xText><xUx>W typowych przypadkach umowę o kredyt konsumencki uznaje się za wykonaną w dniu, w którym konsument spłacił ostatnią należność z tytułu tej umowy na rzecz kredytodawcy, przy czym spłata ta nastąpiła w przewidzianym przez umowę terminie.  Oznacza to, że oświadczenie złożone w tej sprawie wywołało skutek i stanowiło podstawę czynienia dalszych ustaleń w kontekście wskazanych naruszeń.</xUx></xText>
      <xText>Celem <xLexLink xArt="art. 30 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 u.k.k.</xLexLink> (do którego przede wszystkim odwołuje się przepis <xLexLink xArt="art. 45 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 u.k.k.</xLexLink>) jest zapewnienie konsumentowi łatwego dostępu do informacji na temat warunków udzielonego mu kredytu oraz jego sytuacji prawnej w związku z kredytem. Dokument umowy, który otrzymuje konsument, ma stanowić zwięzłe kompendium informacji prawnej dla konsumenta, tak aby nie musiał on ponosić kosztów transakcyjnych (wysiłku, wydatków) w celu uzyskania potrzebnych mu wiadomości. Dokument umowy ma być instrumentem redukującym asymetrię informacyjną między kredytodawcą a konsumentem na temat sytuacji prawnej stron (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 1 lipca 2019 roku, V ACa 118/18).</xText>
      <xText>Obowiązki informacyjne wynikają z treści art. 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (dalej również jako „Dyrektywa”), która jest podstawą do ujednolicenia standardów informacyjnych w całej wspólnocie, zapewniając z jednej strony wysoki standard ochrony konsumenta (poprzez jego właściwe poinformowanie), jak również umożliwiając stworzenie wspólnej przestrzeni przepływu usługi i kapitału. Przyjęta zaś w <xLexLink xArt="art. 45 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 u.k.k.</xLexLink> sankcja kredytu darmowego, stanowi transpozycję obowiązku zapewnienia skutecznego egzekwowania nałożonych przez dyrektywę obowiązków (<xLexLink xArt="art. 23" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 23</xLexLink> dyrektywy).</xText>
      <xText>Zdaniem Sądu sporny stosunek prawny naruszał <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.</xLexLink>, natomiast zarzuty naruszenia pozostałych przepisów wskazanych przez stronę powodową były nieusprawiedliwione.</xText>
      <xText><xUx>naruszenie <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.</xLexLink></xUx></xText>
      <xText>Zgodnie z <xLexLink xArt="art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.</xLexLink> umowa o kredyt konsumencki powinna określać rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia. W tej sprawie istotne było pojęcie „całkowita kwota do zapłaty” przez konsumenta, która została podana w sposób nieprawidłowy przez pozwaną. Jak wyjaśnił Trybunał Sprawiedliwości, niedopuszczalne jest stosowanie stopy oprocentowania nie tylko do całkowitej kwoty kredytu, lecz również do kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów związanych z tym kredytem i wchodzących w związku z tym w skład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta (C-744/24).</xText>
      <xText>W realiach rozpoznawanej sprawy pozwana w treści umowy wskazała, że całkowita kwota do zapłaty to suma całkowitej kwoty kredytu oraz całkowitego kosztu kredytu. Pozwana przy tym, sprzecznie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, naliczała odsetki także od kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów związanych z kredytem i wchodzących w związku z tym w skład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta. Spowodowało to wprowadzenie w błąd konsumenta co do jego rzeczywistego obciążenia. Oznacza to, że postanowienia te były nieskuteczne. Również sama potencjalna abuzywność tych postanowień umownych pozostawała bez znaczenia dla tej oceny, ponieważ jest to element następczy tego stosunku prawnego. Powodowało to dalsze uchybienia, które dotyczyły nieprawidłowego ustalenia wysokości RRSO, a więc elementu niezwykle istotnego w stosunkach dotyczących konsumentów. Trybunał Sprawiedliwości wprost wskazał, że Dyrektywa została przyjęta w podwójnym celu związanym z zapewnieniem wszystkim konsumentom w Unii Europejskiej wysokiego i równoważnego poziomu ochrony ich interesów oraz z ułatwieniem powstawania dobrze funkcjonującego wewnętrznego rynku kredytów konsumenckich. Z motywu 19 tej dyrektywy wynika, że zmierza ona w szczególności do zagwarantowania, by przed zawarciem umowy o kredyt konsument otrzymał odpowiednie informacje, dotyczące w szczególności RRSO w całej Unii Europejskiej, tak aby miał on możliwość porównania praktykowanych stóp oprocentowania (wyrok z 16 lipca 2020 roku, <xAnon>I. (...)</xAnon>, C-686/19, EU:C:2020:582, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo). Jest to niezwykle istotne, ponieważ po pierwsze, informacja ta przyczynia się do przejrzystości rynku, gdyż umożliwia ona konsumentowi porównanie ofert kredytowych. Po drugie, umożliwia ona konsumentowi dokonanie oceny zakresu podejmowanego zobowiązania (wyrok z 21 kwietnia 2016 roku, <xAnon>T.</xAnon> i <xAnon>T.</xAnon>, C-377/14, EU:C:2016:283, pkt 90 i przytoczone tam orzecznictwo).</xText>
      <xText>W myśl <xLexLink xArt="art. 5;art. 5 pkt. 12 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 5 pkt 12 u.k.k.</xLexLink> RRSO jest to całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu. W <xLexLink xArt="art. 5;art. 5 ust. 7 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 5 ust. 7 u.k.k.</xLexLink> określono definicję całkowitej kwoty kredytu jako maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt. Z kolei zgodnie z <xLexLink xArt="art. 5;art. 5 pkt. 8 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 5 pkt 8 u.k.k.</xLexLink> całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta to suma całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu. Należy zatem zauważyć, że ustawodawca wprowadził dwa odrębne pojęcia całkowitej kwoty kredytu oraz całkowitego kosztu kredytu. W myśl <xLexLink xArt="art. 5;art. 5 pkt. 6;art. 5 pkt. 6 lit. a;art. 5 pkt. 6 lit. u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 5 pkt 6 lit. a u.k.k.</xLexLink> całkowity koszt kredytu to wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże, jeżeli są znane kredytodawcy.</xText>
      <xText>Trybunał Sprawiedliwości wprost wskazał, że ocena zakresu podejmowanego zobowiązania następuje jeszcze przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki, stąd ukazanie go w sposób zupełny jest jednym z najważniejszych elementów tego stosunku prawnego. Ponadto, jak podkreślił Trybunał Sprawiedliwości, obowiązek wskazania RRSO w umowie o kredyt w sposób jasny i zwięzły nie ogranicza się do zakazu zaniżania go, ponieważ błędne wskazanie RRSO może również zasadniczo polegać na zawyżeniu jego wartości. Dopuszczenie do tego, aby umowa o kredyt zawierała zawyżone RRSO, mogłoby bowiem pozbawić to wskazanie praktycznej użyteczności dla konsumenta, a tym samym zagrażałoby realizacji celu realizowanego przez obowiązek przewidziany w art. 10 ust. 2 lit. g) Dyrektywy (wyrok z 13 lutego 2025 roku, C-472/23, <xAnon>(...)</xAnon>przeciwko <xAnon>(...)</xAnon> Bank, LEX nr 3827620).</xText>
      <xText>W świetle powyżej przytoczonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości naruszenie powołanych norm niewątpliwie zaburzało ocenę konsumenta w stosunku co do wysokości jego zobowiązania. Przy tym naruszenie to było istotne, ponieważ zaprzeczało celowi Dyrektywy dotyczącego harmonizacji rynków w Unii Europejskiej. Wskazanie RRSO, która nie odzwierciedla dokładnie wszystkich kosztów, pozbawia konsumenta możliwości określenia zakresu jego zobowiązania w taki sam sposób jak brak podania tej stopy (wyrok z 21 marca 2024 roku, C-714/22, LEX nr 3695860). Sama zaś potencjalna abuzywność postanowień umownych pozostawała bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, ponieważ było to naruszenie następcze, które zaistniało już po naruszeniu obowiązków informacyjnych mających na celu ochronę interesu konsumenta. Z tych względów, wyrok wydany przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-714/22, w części obejmującej rozważania dotyczące wpływu abuzywności na RRSO, nie znajdował zastosowania w tej sprawie.</xText>
      <xText>Tym samym już to uchybienie powodowało, że powództwo było usprawiedliwione, zatem nie ma potrzeby odnosić się do dalszych zarzutów.</xText>
      <xText><xUx>Proporcjonalność sankcji</xUx></xText>
      <xText>Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia stosowania tych sankcji. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające (art. 23 Dyrektywy).</xText>
      <xText>Z powołanego powyżej przepisu, w związku z motywem 47 Dyrektywy wynika, że o ile wybór systemu sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z tą dyrektywą pozostaje w gestii państw członkowskich, o tyle przewidziane w ten sposób sankcje powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Oznacza to, że sankcje powinny być odpowiednio surowe w stosunku do wagi naruszeń, które są przez nie karane, zwłaszcza z zapewnieniem rzeczywiście odstraszającego skutku i przy poszanowaniu ogólnej zasady proporcjonalności (zob. podobnie wyrok z dnia 9 listopada 2016 r., <xAnon>(...)</xAnon>, C-42/15, EU:C:2016:842, pkt 61-63 i przytoczone tam orzecznictwo).</xText>
      <xText>Trybunał Sprawiedliwości w powyższym wyroku wskazał, że nie występują przeszkody, by państwo członkowskie przewidziało w uregulowaniu krajowym, że w wypadku gdy umowa o kredyt nie zawiera wszystkich elementów wymaganych w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy, umowę tę uważa się za nieoprocentowaną i bezpłatną, o ile chodzi o element, którego brak może podważyć możliwość dokonania przez konsumenta oceny zakresu ciążącego na nim zobowiązania. Zauważył przy tym, że nie można uznać za proporcjonalne stosowania, zgodnie z takim uregulowaniem krajowym, takiej sankcji, mającej poważne konsekwencje wobec kredytodawcy, w wypadku braku elementów, spośród tych określonych w art. 10 ust. 2 Dyrektywy, które ze względu na ich charakter nie mogą mieć wpływu na zdolność konsumenta do oceny ciążącego na nim zobowiązania (pkt 72).</xText>
      <xText>Ze względu na zasadnicze znaczenie, jakie dla konsumenta ma zawarcie RRSO w takiej umowie, Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że sąd krajowy może zastosować z urzędu przepisy krajowe przewidujące, że brak takiej wzmianki skutkuje tym, iż przyznany kredyt uważa się za nieoprocentowany i bez opłat (zob. podobnie postanowienie z dnia 16 listopada 2010 r., <xAnon>Z.</xAnon>, C-76/10, EU:C:2010:685, pkt 77).</xText>
      <xText>Dodatkowo, Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że przepisy Dyrektywy nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje – w przypadku naruszenia obowiązku informacyjnego nałożonego na kredytodawcę zgodnie z art. 10 ust. 2 tej dyrektywy – jednolitą sankcję polegającą na pozbawieniu kredytodawcy prawa do odsetek i opłat, niezależnie od indywidualnego stopnia wagi takiego naruszenia, o ile naruszenie to może podważyć możliwość oceny przez konsumenta zakresu jego zobowiązania wyrok z 13 lutego 2025 roku, C-472/23, <xAnon>A.</xAnon> przeciwko <xAnon>(...)</xAnon> Bank, LEX nr 3827620).</xText>
      <xText>Uchybienia, które zostały dostrzeżone przez Sąd są istotne, ponieważ w obu wypadkach wpływają na postrzeganie wysokości zobowiązania przez konsumenta. Tego rodzaju uchybienia muszą spotkać się z bezpośrednią reakcją, w szczególności mającą na celu pozbawienie kredytodawców osiąganego przez nich zysku. Wysoki poziom ochrony konsumentów wynika ze znaczącej przewagi kontraktowej kredytodawców jako podmiotów profesjonalnych, na które nałożone są obowiązki, w tym obowiązek dbania o interesy podmiotów słabszych, korzystających z ich usług. Dlatego też, sankcja wskazana w <xLexLink xArt="art. 45 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 u.k.k.</xLexLink> jest sankcją proporcjonalną, a przy tym odpowiednio surową i odstraszającą.</xText>
      <xText>Te wszystkie argumenty wskazują, że oświadczenie złożone przez konsumenta wywołało określony w <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> skutek. Skoro tak, to spełnione świadczenie stanowiło nienależne świadczenie stosownie do <xLexLink xArt="art. 410;art. 410 § 1;art. 410 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 410 § 1 oraz 2 k.c.</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 405" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 405 k.c.</xLexLink> Ten kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania tej korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości.</xText>
      <xText>Zgodnie z <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy <xUx>w terminie i w sposób ustalony w umowie</xUx>.</xText>
      <xText>W umowie ustalono, że kredyt zostanie spłacony w 120 równych ratach płatnych do 15 dnia każdego miesiąca.</xText>
      <xText>Złożenie oświadczenia z <xLexLink xArt="art. 45;art. 45 ust. 1 u" xIsapId="WDU19970880553" xTitle="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny" xAddress="Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553">art. 45 ust. 1 u.k.k.</xLexLink> skutkowało zmianą treści stosunku łączącego strony, mianowicie obowiązek kredytobiorcy zmienił się <xIx>ex tunc</xIx> w zwrot samego kapitału kredytu, niemniej „w terminie i w sposób ustalony w umowie”, co oznacza spłatę w równych, miesięcznych ratach płatnych do 15 dnia każdego kolejnego miesiąca. Pełnomocnik powoda w sposób prawidłowy obliczył wysokość roszczenia dochodzonego w niniejszej sprawie (k. 16) w oparciu o dokumenty pochodzące od strony pozwanej (k. 28, k. 37).</xText>
      <xText>Podstawą zasądzenia odsetek był <xLexLink xArt="art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 481 § 1 i 2 k.c.</xLexLink> w zw. z <xLexLink xArt="art. 455" xIsapId="WDU19640160093" xTitle="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93">art. 455 k.c.</xLexLink> Na etapie przedsądowym powód pismem datowanym na 12 kwietnia 2024 roku wezwał pozwaną do zapłaty 15 459,86 zł w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. W odpowiedzi na reklamację z 24 kwietnia 2024 roku strona pozwana wskazała, że nie znajduje podstaw do skorzystania przez kredytobiorcę z sankcji kredytu darmowego. Odsetki zostały zatem zasądzone od 25 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty.</xText>
      <xText>Z tych względów, na podstawie przytoczonych przepisów, orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.</xText>
      <xText><xBx>Koszty procesu</xBx></xText>
      <xText>O kosztach procesu orzeczono w oparciu o <xLexLink xArt="art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</xLexLink> Pozwana, będąca stroną przegrywającą sprawę, obowiązana jest zwrócić na rzecz powódki koszty postępowania, na które złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 900 zł ustalone stosownie do § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.</xText>
      <xText>Na podstawie <xLexLink xArt="art. 98;art. 98 § 1(1)" xIsapId="WDU19640430296" xTitle="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego" xAddress="Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296">art. 98 § 1<xSUPx>1</xSUPx> k.p.c.</xLexLink> od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Wobec powyższego zasadnym było również zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonych kosztów procesu.</xText>
      <xText>Nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek pełnomocnika powoda o zasądzenie kosztów zastępstwa procesu w podwójnej wysokości.</xText>
      <xText>Zgodnie z § 15 ust. 3 ww. rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:</xText>
      <xText>1) niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;</xText>
      <xText>2) wartość przedmiotu sprawy;</xText>
      <xText>3) wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;</xText>
      <xText>4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.</xText>
      <xText>Niniejsza sprawa jest sprawą typową, jeżeli chodzi o tzw. sankcję kredytu darmowego. Nie wymagała takiego nakładu pracy, który mógłby skutkować zwiększeniem kosztów zastępstwa procesowego, zwłaszcza że w sprawie nie odbyła się rozprawa, a wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym.</xText>
      <xText>Na podstawie powołanych przepisów Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.</xText>
      <xText>asesor sądowy Wojciech Rosicki</xText>
    </xUnit>
    <xUnit xBold="true" xType="part" xIsTitle="true">
      <xName>ZARZĄDZENIE</xName>
      <xText>Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda oraz pełnomocnikowi pozwanej r. pr. <xAnon>J. I.</xAnon> – bez pouczeń.</xText>
      <xText><xAnon>R.</xAnon>, 22 września 2026 roku asesor sądowy <xAnon>R. T.</xAnon></xText>
    </xUnit>
  </xBlock>
</xPart>