VII Ga 372/25 2026-03-11 01:00:00.0 CET 2026-06-30 18:40:29.0 CEST 15050500 3527 SENTENCE, REASON sędzia Leszek Ciulkin Leszek Ciulkin sędzia Leszek Ciulkin Dowody Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 232; art. 232 zd. 2; art. 233; art. 233 § 1; art. 235(1); art. 235(2); art. 235(2) § 2; art. 235(2) § 2 pkt. 6; art. 236; art. 236 § 1; art. 245; art. 3; art. 385; art. 385 pkt. 1; art. 98; art. 98 § 1; art. 98 § 1(1); art. 98 § 2; art. 98 § 2 pkt. 6; art. 98 § 3; art. 98 § 3 pkt. 2) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 353(1); art. 3531; art. 455; art. 483; art. 483 § 1; art. 498; art. 498 § 1; art. 5; art. 58; art. 58 § 1; art. 58 § 2; art. 58 § 3; art. 6; § 1; § 2) Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 1993 r. Nr 47, poz. 211 - art. 15; art. 3) art. 235^1^ kpc, art. 235^2^ § 1 pkt 6 kpc i art. 236 kpc Z art. 235¹ kpc, wynika, że we wniosku o przeprowadzenie dowodu strona jest zobowiązana oznaczyć dowód w sposób umożliwiający przeprowadzenie go oraz wyszczególnić fakty, które mają zostać wykazane tym dowodem. Ujawnienie faktów poprzez ich wyszczególnienie, umożliwia sądowi weryfikację, czy okoliczności będące przedmiotem wniosku są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i sporne pomiędzy stronami. Należy podkreślić, że ustawodawca nałożył na sąd symetryczny obowiązek, bowiem art. 236 § 1 kpc wymaga aby w postanowieniu o dopuszczeniu dowodu oznaczyć także fakty, które mają nim zostać wykazane. Fakt, o którym mowa w art. 235¹ k.p.c., to konkretna okoliczność faktyczna, którą strona może wykazać wskazanym przez siebie dowodem. Przepis wymaga, aby każdy wniosek dowodowy wskazywał, jakie fakty mają być udowodnione – i to w sposób jasny, jednoznaczny i możliwy do zweryfikowania. Jeżeli pełnomocnik (czy strona) nie przedstawi we wniosku dowodowym żadnych spornych i istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów, a sąd, nie wnikając w treść zawnioskowanej tezy dowodowej, dopuści dowód, to proces cywilny dryfuje, aż do wyczerpania wadliwie zgłoszonych dowodów. Tak zgłoszone dowody, skoro nie wskazano, jakie fakty mają wykazać, mogą okazać się bezużyteczne, zbędne, nieistotne, a nawet niesporne. W efekcie prowadzi to jedynie do marnowania czasu zarówno sądu, jak i pełnomocnika strony przeciwnej, który nie wniósł o ich pominięcie na podstawie art. 2352 § 2 pkt 6 k.p.c. z uwagi na brak wskazania w tezie dowodowej faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Czas traci również pełnomocnik składający taki wniosek, skoro sam nie wie, jaki fakt zamierza wykazać. Nie chodzi jednak o to, aby w tezie dowodowej wskazać to, co ma zeznać świadek, a jedynie to, jaki fakt zeznaniami tego świadka chcesz wykazać. Nie można akceptować praktyki, w której pełnomocnicy próbują odwrócić właściwą kolejność czynności procesowych, wnosząc najpierw o dopuszczenie dowodu, a dopiero później deklarując, że – jeśli wynik tego dowodu okaże się dla nich korzystny – wskażą fakty, które mają z niego wynikać. Ustawodawca wymaga, aby najpierw zostały ujawnione sporne i istotne dla rozstrzygnięcia spraw fakty, które w procesie mają być wykazane, a później dopiero zapadło postanowienie dopuszczające dowód. Akceptowanie przez sądy takiego odwrócenia kolejności czynności procesowych powoduje, że pełnomocnicy w praktyce zostają zwolnieni z obowiązków wynikających z art. 235¹ k.p.c. W konsekwencji sąd przez wiele miesięcy przesłuchuje świadków, nie wiedząc, jakie fakty ich zeznania mają wykazać. Nie wiedzą tego również pełnomocnicy, którzy zgłosili taki dowód, ponieważ gdyby znali fakty, które zamierzają wykazać zeznaniami świadków, ujawniliby je we wniosku dowodowym. Skoro pełnomocnik powoda nie oznaczy faktów, które zamierzał wykazać osobowymi środkami dowodowymi, to zgłoszone przez niego dowody osobowe należało pominąć. Edyta Kornacka Dorota Kasperuk 2026-06-30 18:40:29.0 CEST 2026-06-30 15:21:51.0 CEST