VI P 126/15 2015-11-16 01:00:00.0 CET 2015-12-04 15:46:44.0 CET 15050505 3021 SENTENCE, REASON Marta Kiszowara Irena Grygolec Marta Kiszowara Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 11) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 1; art. 1 ust. 2; art. 266; art. 266 ust. 1; art. 66) Ustawa z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006 r. Nr 225, poz. 1635 - ) Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 - art. 100; art. 100 ust. 2; art. 3; art. 3 ust. 3; art. 30; art. 30 ust. 4; art. 30 ust. 5; art. 52; art. 52 ust. 1; art. 52 ust. 1 pkt. 1; art. 52 ust. 2; art. 52 ust. 3) Mariola Drozdowska (…) przy ocenie wagi naruszonych obowiązków pracowniczych nie jest istotna szkoda, jaką poniósł pracodawca. Ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych zachodzi jedynie wówczas, gdy mamy do czynienia z winą umyślną lub winą nieumyślną w postaci rażącego niedbalstwa. O stopniu i rodzaju winy nie decyduje więc wysokość szkody lub stopień zagrożenia interesów pracodawcy. Szkoda może zatem stanowić jedynie element pomocniczy w kwalifikacji naruszenia obowiązków pracowniczych jako ciężkiego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 2011 r., II BP 8/11, LEX 1294157, wyrok Sądu Najwyższego z 15 kwietnia 1999 r., I PKN 12/99, OSNP 2000/12/467). Anna Wieremiejuk Anna Wieremiejuk 2015-12-04 15:46:44.0 CET 2017-10-11 13:19:07.0 CEST