<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="150505050003021_VI_P_000226_2018_Uz_2020-06-25_002">
   <signature>VI P 226/18</signature>
   <date>2020-06-25 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2020-08-21 23:06:27.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15050505</courtId>
   <departmentId>3021</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Sędzia Marta Kiszowara</chairman>
   <judges>
      <judge>Sędzia Marta Kiszowara</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 143; art. 144; art. 144 § 1; art. 213; art. 213 § 2; art. 233; art. 233 § 1; art. 333; art. 333 § 1; art. 333 § 1 pkt. 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 23; art. 24; art. 445; art. 448; art. 481; art. 481 § 1; art. 481 § 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 - art. 171; art. 171 § 1; art. 300; art. 86; art. 86 § 1; art. 92; art. 92 § 1; art. 92 § 1 pkt. 1; art. 97; art. 97 § 1)</reference>
   </references>
   <legalBases/>
   <recorder></recorder>
   <thesis>(…)Przesłankami ochrony dóbr osobistych, które muszą być spełnione łącznie, są: 1) istnienie dobra osobistego, 2) zagrożenie lub naruszenie tego dobra, 3) bezprawność zagrożenia lub naruszenia. (…)Odnosząc powyższe do realiów przedmiotowej sprawy należy wskazać, iż zachowanie pozwanej było nie tylko bezprawne, ale i zawinione. Nie budziło wątpliwości, że działanie [pozwanej ] jest niezgodne z prawem. Pozwana była pracodawcą, więc jako profesjonalista winna znać przepisy prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Są to bowiem dziedziny prawa, które musiała stosować na co dzień. Jednocześnie zarzuty kierowane przez powódkę wobec pozwanej nie dotyczyły materii skomplikowanej, wymagającej wiedzy szczegółowej z zakresu prawa pracy. Obowiązki: wydania świadectwa pracy, wypłacenia wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy oraz wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy są znane także pracownikom, zatem ich istnienie można zakwalifikować nawet do tzw. „wiedzy powszechnej”. W tym świetle szereg uchybień, jakich dopuściła się pozwana, jawi się już jako zachowanie rażąco niezgodne z prawem. Nie można też przyjąć, by działanie [pozwanej ] nie było zawinione. Pozwana, jak już wspomniano, musiała zdawać sobie sprawę z tego, jakie obowiązki na niej jako pracodawcy ciążą. (…)                               </thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Anna Wieremiejuk</reviser>
   <publisher>Artur Żochowski</publisher>
   <dateOfPublication>2020-08-21 23:06:27.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2021-02-14 06:56:00.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>