<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="150505150000503_I_C_000208_2014_Uz_2014-12-29_002">
   <signature>I C 208/14</signature>
   <date>2014-12-29 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2015-01-29 19:15:11.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15050515</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>REASON</type>
   <chairman></chairman>
   <judges/>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Skarga Pauliańska</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 98; art. 98 § 1; art. 98 § 3; art. 99)</reference>
      <reference>Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 - § 6; § 6 pkt. 5)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 527; art. 527 § 1; art. 527 § 3; art. 528; art. 528 § 2; art. 529)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 527 kc</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder></recorder>
   <thesis>Strona powodowa, żądając uznania czynności za bezskuteczną, zobligowana była zatem do wykazania, iż pozwany, nabywając od dłużnika udział wynoszący 5/12 części w gospodarstwie rolnym niezabudowanym położonym w P., zdawał sobie sprawę, iż S. K.  działa ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Sąd zważył przy tym, iż okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają na zastosowanie przepisu art. 527  § 3 k.c., zgodnie z którym w przypadku gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli korzyść majątkową uzyskała osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. W ocenie Sądu nie sposób bowiem zgodzić się twierdzeniem strony powodowej, iż z racji wyłącznie więzów krwi uznać należy, iż pozwany był osobą bliską względem dłużnika i tym samym wiedział, że S. K. działał z zamiarem pokrzywdzenia swoich wierzycieli. Zauważyć należy, iż świadek I. K. zeznała, iż ani ona, ani jej mąż nie wiedzieli o zobowiązaniach brata pozwanego. Przeciwko uznaniu relacji braci za bliskie przemawia przy tym fakt, iż w okresie zarówno zaciągnięcia zobowiązania przez S. K., jak i zawarcia pozornej umowy darowizny, nie zamieszkiwali oni wspólnie, pozwany wraz z żoną nie odwiedzał brata i bratowej w K. R. (byli tam wyłącznie raz). Na osłabienie ich relacji wskazywała również okoliczność, iż każdorazowa wpłata na poczet należności z tytułu przeniesienia własności udziału w gospodarstwie rolnym potwierdzana była pisemnym oświadczeniem stron umowy,  co niewątpliwie nie jest powszechną praktyk wśród osób bliskich. </thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Jolanta Chwiedźko</reviser>
   <publisher>Halina Brechun</publisher>
   <dateOfPublication>2015-01-29 19:15:11.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2024-04-10 19:14:14.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>