<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="150505150000503_I_C_000484_2013_Uz_2014-10-13_002">
   <signature>I C 484/13</signature>
   <date>2014-10-13 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2014-11-06 19:15:08.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15050515</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>REASON</type>
   <chairman></chairman>
   <judges/>
   <themePhrases/>
   <references>
      <reference>Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 - § 6; § 6 pkt. 5)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 102; art. 11; art. 98; art. 98 § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 - art. 34; art. 34 ust. 1; art. 43; art. 43 ust. 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 - art. 113; art. 113 ust. 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 177; art. 177 § 2; art. 178; art. 178 § 1; art. 72; art. 72 § 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 425; art. 444; art. 445; art. 445 § 1; art. 455; art. 481; art. 481 § 1; art. 481 § 2; art. 822; art. 822 § 1)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 22.05.2003 r. o ubezpieczanich obowiązkowych Ubezpieczonym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder></recorder>
   <thesis>Podnoszony przez pozwanego zarzutu naruszenia zasad współżycia społecznego Sąd uznał za niezasadny w realiach niniejszej sprawy. W ocenie Sądu pozwany nie udowodnił, iż jego sytuacja jest szczególna i zasługująca na ochronę. W szczególności pozwanego od odpowiedzialności, zwłaszcza wynikłej z zachowania niedozwolonego, jakim jest prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, nie może zwalniać sam fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ponadto M. S.  nie może się powoływać na naruszenie przez powoda zasad współżycia społecznego, skoro sam je naruszył zachowując się w sposób powszechnie nieakceptowany, a wręcz naganny. Stosownie do ugruntowanej w orzecznictwie zasady tzw. „czystych rąk” na naruszenie zasad współżycia społecznego nie może się powoływać się osoba, która sama zasady te narusza. W ocenie Sądu dotyczy to także wyjątkowo niemoralnego zachowania kierowcy, który prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, co skutkowało spowodowaniem przez niego wypadku drogowego, a w konsekwencji poważne naruszenie czynności ciała poszkodowanego. W takiej jednak sytuacji to nałożenie na ubezpieczyciela ekonomicznego obowiązku poniesienia szkody stałoby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.  </thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Halina Brechun</reviser>
   <publisher>Halina Brechun</publisher>
   <dateOfPublication>2014-11-06 19:15:08.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2021-02-20 19:55:20.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>