IX Ca 576/22 2022-11-10 01:00:00.0 CET 2022-12-06 18:00:04.0 CET 15051500 4503 SENTENCE, REASON Jacek Barczewski Jacek Barczewski Konsument Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 - art. 45; art. 45 ust. 1) Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 233; art. 233 § 1; art. 321; art. 321 § 1; art. 385; art. 391; art. 391 § 1; art. 98; art. 98 § 1; art. 98 § 1(1); art. 98 § 3) Ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1081 - art. 15; art. 15 ust. 1) Ustawa z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 165, poz. 984 - ) Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 - art. 113; art. 113 ust. 1) Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 - art. 111; art. 111 ust. 1; art. 111 ust. 1 pkt. 4; art. 69; art. 69 ust. 1) Ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. z 2000 r. Nr 22, poz. 271 - ) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 353(1); art. 354; art. 385(1); art. 385(1) § 1; art. 385(1) § 1 ust. 1; art. 385(1) § 1 ust. 2; art. 385(1) § 1 ust. 2 pkt. 1; art. 385(1) § 1 ust. 2 pkt. 2; art. 385(1) § 1 ust. 2 pkt. 4; art. 385(1) § 1 zd. 1; art. 385(1) § 2; art. 385(1) § 3; art. 385(1) § 4; art. 385(2); art. 405; art. 410; art. 410 § 1; art. 410 § 1 ust. 1; art. 410 § 1 ust. 4; art. 410 § 2; art. 481; art. 481 § 1; art. 481 § 2; art. 56; art. 58; art. 58 § 3; art. 65; § 16; § 16 ust. 4; § 19; § 19 pkt. 3; § 19 pkt. 6; § 23; § 23 ust. 3; § 23 ust. 3 pkt. 5; § 4; § 4 ust. 1; § 8; § 8 ust. 9; § 8 ust. 9 pkt. 3) art 383^1^§ 1 kc, art. 383 § 1 kc staż. Dorota Ostaszewska Z powyższego wynika, iż powodowie w pierwszej kolejności dochodzili żądania zapłaty z tytułu tzw. „odfrankowienia kredytu”, nie zaś jego nieważności. Tak określona w konstrukcji pozwu kolejność żądań miała istotne znaczenie, skoro wywoływała dla powodów określone skutki procesowe i musi być respektowana. Nie do sądu, lecz do powoda należy opowiedzenie się za tymi konsekwencjami, które uważa za możliwie najlepiej realizujące jego interesy, stąd nawet przy uznaniu, że umowa kredytu mogła być traktowana jako nieważna, należało zaakceptować wybór konsumentów, a co za tym idzie, rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego oparte o założenia dotyczące bezskuteczności niektórych klauzul. W tym zakresie decydujące było stanowisko kredytobiorców, który domagali się w pierwszej kolejności nie przesłankowego stwierdzenia nieważności umowy, lecz pozostawienia jej w obrocie prawnym z wyeliminowaniem postanowień abuzywnych. W rezultacie kierując się oświadczeniem kredytobiorców jasno wyrażonym na obu etapach postępowania sąd odwoławczy uznał, że zgodne z interesem konsumenta w realiach sprawy jest istnienie umowy jako zawartej w walucie polskiej i oprocentowaniu LIBOR. Przyjąć bowiem należy, że powodowie mają czytelny obraz własnej sytuacji ekonomicznej i świadomość skutków jakie wiążą się z ewentualnym unieważnieniem umowy. Iwona Kowalska Ewa Pogorzelska 2022-12-06 18:00:04.0 CET 2022-12-06 15:13:35.0 CET