II AKa 251/24 2025-04-24 02:00:00.0 CEST 2026-03-13 19:30:37.0 CET 15100000 1006 SENTENCE, REASON Krzysztof Ciemnoczołowski Dorota Rostankowska Anna Makowska-Lange Krzysztof Ciemnoczołowski Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii Przestępczość zorganizowana Narkomania Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 - art. 178; art. 178 ust. 1; art. 178 ust. 3; art. 45) Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 - art. 25; art. 25 ust. 3) Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 - art. 55; art. 55 ust. 3; art. 55 ust. 3 pkt. 10; art. 55 ust. 3 pkt. 3; art. 55 ust. 3 pkt. 9; art. 62; art. 62 ust. 1; art. 62 ust. 1 pkt. 7; art. 70; art. 70 ust. 4) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 1; art. 1 § 2; art. 11; art. 11 § 2; art. 11 § 3; art. 115; art. 115 § 2; art. 12; art. 12 § 1; art. 18; art. 18 § 1; art. 18 § 1 pkt. 5; art. 18 § 1 pkt. 6; art. 18 § 2; art. 18 § 3; art. 18 § 3 pkt. 11; art. 19; art. 19 § 1; art. 258; art. 258 § 1; art. 258 § 1 pkt. 1; art. 258 § 1 pkt. 4; art. 258 § 1 pkt. 8; art. 4; art. 4 § 1; art. 53; art. 53 § 1; art. 53 § 2; art. 60; art. 60 § 3; art. 60 § 4; art. 60 § 6; art. 60 § 6 pkt. 2; art. 60 § 6 pkt. 4; art. 63; art. 63 § 1; art. 65; art. 65 § 1; art. 69; art. 69 § 1; art. 85; art. 85 § 1; art. 86; art. 86 § 1; art. 86 § 2; rozdział 6) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 168 b; art. 175; art. 175 § 1; art. 2; art. 2 § 2; art. 378 a; art. 378 a § 1; art. 378 a § 2; art. 378 a § 3; art. 378 a § 4; art. 378 a § 5; art. 378 a § 6; art. 378 a § 7; art. 381; art. 381 zd. 2; art. 4; art. 410; art. 424; art. 424 § 1; art. 424 § 1 pkt. 1; art. 424 § 1 pkt. 2; art. 427; art. 427 § 2; art. 437; art. 437 § 2; art. 438; art. 438 pkt. 1; art. 438 pkt. 1 a; art. 438 pkt. 2; art. 438 pkt. 3; art. 438 pkt. 4; art. 439; art. 439 § 1; art. 439 § 1 pkt. 10; art. 439 § 1 pkt. 9; art. 440; art. 454; art. 454 § 1; art. 5; art. 5 § 2; art. 6; art. 607; art. 607 e; art. 607 e § 1; art. 607 e § 3; art. 607 e § 3 pkt. 4; art. 607 e § 3 pkt. 5; art. 607 e § 3 pkt. 8; art. 607 § 3; art. 607 § 3 pkt. 4; art. 626; art. 626 § 1; art. 7; art. 74; art. 74 § 1; art. 80; art. 99 a; art. a) art. 437 par. 1 k.p.k. sekretarz sądowy Lazar Nota 1. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie konsekwentnie też (patrz: wyrok z 19 grudnia 2024r., II AKa 310/21) podtrzymuje stanowisko, że nie w pełni popiera podawane w we wskazanym w apelacji wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 6 listopada 2000r., II AKa 431/00 kryteria oceny dowodu z pomówienia. Nie sposób bowiem – w ocenie Sądu odwoławczego - warunkować wiarygodności depozycji pomawiającego od tego czy informacje tak uzyskane są przyznane przez pomówionego (pkt 1). Gdyby bowiem taka sytuacja miała miejsce, nie byłoby potrzeby odwoływania się do dowodu z pomówienia, gdyż wystarczyłoby odwołać się do wyjaśnień pomówionego. Dyskusyjne jest również kryterium potwierdzenia tych informacji innymi dowodami (pkt 2). W polskiej procedurze karnej nie obowiązuje bowiem zasada „jeden świadek, żaden świadek”. Złożenie depozycji obciążających pomówionego nie bezpośrednio po „przeżyciu objętych nimi zaszłości” nie jest jednoznaczne z tym, że są one niewiarygodne gdyż pomawiający ma czas na „uknucie intrygi” (pkt 3). Należy bowiem również ocenić czy istnieją inne jeszcze przesłanki pozwalające na uznanie, że pomawiający składa nieprawdziwe, obciążające pomawianego wyjaśnienia, tj. czy ma motyw w bezpodstawnym obciążaniu pomawianego. Kwestia bezstronności, zainteresowania w obciążaniu pomówionego (pkt 4) również należy do sfery oceny dowodów. Wszak depozycje obciążające podejrzanych/oskarżonych składają nie tylko bezstronni świadkowie ale również współpodejrzani / współoskarżeni. Nie sposób uznać aby ta okoliczność sama w sobie świadczyła o niewiarygodności ich wyjaśnień. Podobnie jak kwestia konsekwencji w składaniu wyjaśnień (pkt 5), to również należy do sfery oceny depozycji zgodnie z dyrektywami określonymi w art.7 kpk. Na ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego nie może mieć – zdaniem Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie – kwestia opinii o nim, w szczególności czy jest ona nieposzlakowana (pkt 6). Gdyby bowiem to decydowało o wiarygodności wyjaśnień, mielibyśmy do czynienia z legalną oceną dowodów, która w polskiej procedurze karnej nie obowiązuje. Warto również w tym miejscu wskazać, że obeznanie z mechanizmami procesu karnego nie stanowi okoliczności istotnej dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w przypadku ubiegania się o status tzw. małego świadka koronnego. Po dokonaniu bowiem ich swobodnej oceny to sąd decyduje czy są one wiarygodne nawet jeżeli oskarżony nie ukrywa, że celem złożenia wyjaśnień jest skorzystanie z instytucji przewidzianej w art.60 § 3 i 4 kk (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 28 lutego 2023r., II AKa 351/22, wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie z: 22 czerwca 2022r. II AKa 221/21, 8 kwietnia 2022r. II AKa 97/20; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 12 maja 2022r., II AKa 246/21). Z tego względu – w ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie – analogicznie, nie sposób uznać aby obeznanie z mechanizmami procesu karnego samo w sobie miało świadczyć o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego czy zeznań świadka, czy też brak takiego obeznania miał świadczyć o ich wiarygodności. Z przedstawionych we wskazanym w apelacji wyroku kryteriów oceny wiarygodności dowodu z pomówienia na pełną akceptację Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie zasługuje jedynie kryterium wskazane w pkt. 7), tj. czy pomawiający przedstawia również w sposób wiarygodny swoją rolę w inkryminowanych zdarzeniach. 2. Sąd odwoławczy w niniejszym składzie podziela również stanowisko prezentowane w orzecznictwie i literaturze (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 20 listopada 2019r., II AKa 291/18; wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2001r., III KKN 81/01; S. Steinborn „Konwalidacja wadliwej rozprawy oraz częściowe uchylenie wyroku w świetle bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art.439 § 1 kpk”, Palestra 2003/5-6/73), że nie zawsze zaistnienie przed Sądem I instancji uchybienia mogącego w innej sytuacji procesowego skutkować uznaniem, że doszło do bezwzględnej przyczyny odwoławczej, nawet jeżeli uchybienie to nie zostało sanowane przed Sądem I instancji musi doprowadzić do uchylenia orzeczenia. Dzieje się tak w sprawach, w których oskarżony stanął pod zarzutem popełnienia więcej niż jednego czynu. Nieprzeprowadzenie dowodu pod nieobecność obrońcy oskarżonego w sytuacji obrony obligatoryjnej nie musi wówczas skutkować zaistnieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej w odniesieniu do czynów, na okoliczność których owi świadkowie nie zeznawali. W ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie, taki tok rozumowania dotyczy również sytuacji gdy dowody przeprowadzane na rozprawie, w której nie uczestniczył obrońca oskarżonego przy obligatoryjnym charakterze tej obrony nie odnoszą się do zarzutów postawionych temu oskarżonemu. Monika Nowacka Monika Nowacka 2026-03-13 19:30:37.0 CET 2026-03-13 14:07:32.0 CET