<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="151015000007503_XV_C_000458_2018_Uz_2022-09-28_001">
   <signature>XV C 458/18</signature>
   <date>2022-09-28 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2022-11-10 19:00:03.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15101500</courtId>
   <departmentId>7503</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Weronika Klawonn</chairman>
   <judges>
      <judge>Weronika Klawonn</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Klauzule abuzywne</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 232; art. 317)</reference>
      <reference>Traktat z dnia 16 kwietnia 2003 r. między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Republiką Portugalską, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864 - art. 267; art. 288)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2005 r. Nr 183, poz. 1538 - )</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1807 - art. 65)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 - art. 1; art. 2; art. 5; art. 6; art. 69; art. 69 ust. 1; art. 69 ust. 2; art. 8)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 22(1); art. 3; art. 3 ust. 1; art. 3 ust. 2; art. 353; art. 353 § 1; art. 353(1); art. 353(1) § 1; art. 358(1); art. 358(1) § 2; art. 359; art. 385(1); art. 385(1) § 1; art. 385(1) § 3; art. 410; art. 5; art. 58; art. 58 § 3; art. 6)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 385^1^ k.c</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>sekr. sąd. Natalia Kapuścińska</recorder>
   <thesis>1. Marża Banku w klauzuli spreadu jest odrębnym zobowiązaniem umownym, które może być przedmiotem  indywidualnej kontroli pod kątem nieuczciwego charakteru. Marża Banku (marża kupna, marża sprzedaży) zawiera treść normatywną, ponieważ stwarza po stronie konsumenta obowiązek zapłaty wynagrodzenia (świadczenia) w związku z przeliczeniem kursu waluty przy uruchamianiu i spłacie kredytu. Temu obowiązkowi odpowiada roszczenie po stronie Banku. Obowiązek zapłaty marży pozostaje niezależny od innego elementu klauzuli przeliczeniowej tj. kuru średniego NBP. Ponadto obowiązek zapłaty marży poddaje się ocenie co do jej nieuczciwego charakteru:
- marża nie została wynegocjowana indywidualnie, 
- nie dotyczy głównego świadczenia umowy (tylko jednego z obowiązków związanych z wykonaniem umowy) 
- nie spełnia wymogów przejrzystości (tj. konsument nie wie, w jaki sposób jest kształtowana), 
- jest sprzeczna z zasadami dobrej wiary (tj.  bank decyduje o wysokości tego świadczenia jednostronnie)
- powoduje rażącą nierównowagę ze szkodą dla konsumenta – tj. uprawnieniu banku do jednostronnego kształtowania marży nie odpowiada jakikolwiek przywilej (kompensata)  po stronie konsumenta

2. Eliminacja samej marży z treści klauzuli spreadu nie pozbawia sensu klauzuli przeliczeniowej. W dalszym ciągu spełnia ona swój cel, jakim jest ustalenie zasad przeliczenia waluty. Możliwe jest w dalszym ciągu przeliczanie waluty przy uruchomieniu kredytu i jego spłacie w oparciu o obiektywny miernik stanowiący element klauzuli przeliczeniowej, jakim jest kurs średni NBP. Bez znaczenia dla funkcji (celu) klauzuli jest to, że kurs kupna i kurs sprzedaży będą miału jednakową wartość. Istotą klauzuli przeliczeniowej z punktu widzenia konstrukcji umowy, a tym bardziej interesów konsumenta, nie jest obowiązek zapłaty bankowi wynagrodzenia za „usługę przeliczenia waluty”, lecz określenie zasad przeliczenia, aby było możliwe uruchomienie i spłata rat kredytu w PLN. To właśnie marża pełni odmienną funkcję niż klauzula przeliczeniowa tj. stanowi wynagrodzenie (zarobek) banku w związku z przeliczeniem waluty.  Ten element dodatkowego zarobku zostaje wyeliminowany, pozostawiając jasne i pozbawione nieuczciwego charakteru zasady przeliczenia waluty. Poza tym to właśnie  marża stanowi narzędzie do niejasnego, dowolnego kształtowania salda kredytu, od którego naliczane są odsetki, a także do niejasnego, dowolnego kształtowania wysokości rat. Jej eliminacja spowoduje, że owa nieuczciwość ustalania salda zadłużenia oraz wysokości rat nie będzie miała miejsca.
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Urszula Skórzewska</reviser>
   <publisher>Urszula Skórzewska</publisher>
   <dateOfPublication>2022-11-10 19:00:03.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2024-01-21 00:54:04.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>