<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="151015450000503_I_Co_001135_2022_Uz_2022-08-26_003">
   <signature>I Co 1135/22</signature>
   <date>2022-08-26 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2023-06-15 18:30:05.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15101545</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>DECISION, REASON</type>
   <chairman>sędzia Dorota Słowik</chairman>
   <judges>
      <judge>sędzia Dorota Słowik</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Orzeczenia</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 13; art. 13 § 2; art. 184; art. 199; art. 199 § 1; art. 199 § 1 pkt. 1; art. 3; art. n)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c., art. 3 k.p.c., art. 123 § 1 pkt 1 k.c.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder></recorder>
   <thesis>W ramach badania dopuszczalności wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, której przedmiotem jest roszczenie banku o zwrot wynagrodzenia za korzystanie przez kredytobiorcę z kapitału kredytu, sąd musi uwzględnić to, czy wystąpienie z nim nie jest - jako nadużycie uprawnienia procesowego - sprzeczne z dobrymi obyczajami, a jeżeli stwierdzi, że taka sprzeczność występuje, powinien odrzucić wniosek o zawezwanie do próby ugodowej.
Powszechnie przyjmuje się, że sprzecznie z dobrymi obyczajami (art. 3 k.p.c.) działa wierzyciel, który występuje z wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej nie w celu realizacji swojego roszczenia w drodze zawarcia ugody, lecz chcąc wyłącznie wydłużyć okres jego zaskarżalności przez doprowadzenie do przerwy biegu przedawnienia. 
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Małgorzata Solińska</reviser>
   <publisher>Małgorzata Solińska</publisher>
   <dateOfPublication>2023-06-15 18:30:05.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2023-06-15 16:24:01.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>