<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="151015450000503_I_Co_001558_2022_Uz_2022-12-02_002">
   <signature>I Co 1558/22</signature>
   <date>2022-12-02 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2023-09-28 21:00:04.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15101545</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>DECISION, REASON</type>
   <chairman>sędzia Dorota Słowik</chairman>
   <judges>
      <judge>sędzia Dorota Słowik</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Orzeczenia</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 184; art. 199; art. 199 § 1; art. 199 § 1 pkt. 1; art. 3; art. n)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 184 i nast. k.p.c., art. 3 k.p.c., art. 199 k.p.c.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder></recorder>
   <thesis>W ramach badania dopuszczalności wniosku o zawezwanie do próby ugodowej sąd musi uwzględnić to, czy wystąpienie z nim nie jest - jako nadużycie uprawnienia procesowego - sprzeczne z dobrymi obyczajami, a jeżeli stwierdzi, że taka sprzeczność występuje, powinien odrzucić wniosek o zawezwanie do próby ugodowej.
Sprzecznie z dobrymi obyczajami działa wierzyciel, który występuje z wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej nie w celu realizacji swojego roszczenia w drodze zawarcia ugody, lecz chcąc wyłącznie wydłużyć okres jego zaskarżalności przez doprowadzenie do przerwy biegu przedawnienia.</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Małgorzata Solińska</reviser>
   <publisher>Małgorzata Solińska</publisher>
   <dateOfPublication>2023-09-28 21:00:04.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2023-09-28 16:33:30.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>