<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="151020250000503_I_Ns_000077_2015_Uz_2017-04-13_001">
   <signature>I Ns 77/15</signature>
   <date>2017-04-13 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2018-02-26 21:02:26.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15102025</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>DECISION, REASON</type>
   <chairman>sędzia Wiesław Sługiewicz</chairman>
   <judges>
      <judge>sędzia Wiesław Sługiewicz</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Zasiedzenie</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 13; art. 13 § 2; art. 321; art. 321 § 1; art. 520; art. 520 § 1; art. 520 § 1 pkt. 4)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 147 - art. 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 1; art. 1 ust. 1; art. 112; art. 112 zd. 1; art. 123; art. 123 § 1; art. 140; art. 172; art. 172 § 1; art. 172 § 2; art. 174; art. 175; art. 176; art. 176 § 1; art. 176 § 2; art. 2; art. 339; art. 6; art. 6 ust. 2; art. 7; art. 9)</reference>
      <reference>Dekret z dnia 25 września 1945 r. - Prawo małżeńskie (Dz. U. z 1945 r. Nr 48, poz. 270 - )</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 172 § 1 i 2 k.c., 175 k.c. oraz art. 176 § 1 i 2 k.c.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>stażysta Daria Bujak</recorder>
   <thesis>1. Stan faktyczny, ustalony w tej sprawie w pełni wskazuje, iż posiadanie lokalu mieszkalnego było posiadaniem samoistnym, a domniemanie z art. 339 k.c. - mimo zwrócenia uwagi na nie wprost przez Sąd na ostatniej rozprawie - nie zostało obalone. Uczestnik postępowania nie wniósł o dopuszczenie jakiegokolwiek dowodu w celu jego obalenia, a wywody przeczące tej konkluzji z tego powodu należało uznać za całkowicie dowolne. 

2. G.P. w chwili rozpoczynania biegu posiadania samoistnego niewątpliwe była w złej wierze, a domniemanie z art. 7 k.c. zostało wyłączone. Na obszarze uregulowanym przez u.k.w.h. domniemanie z art. 6 ust. 2 u.k.w.h. ma pierwszeństwo przez domniemaniem z art. 7 k.c. jako lex specilis i tej konkluzji nie może zmienić to, iż tę ustawową definicję złej wiary umieszczono przy regulacji dotyczącej rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Skoro rękojmia jest fundamentem prawa wieczystoksięgowego, to w zakresie, w jakim jest stosowana (działy I-Sp, II, III oraz IV), zastosowanie musi znajdować - z logicznego punktu wiedzenia - zastosowanie także definicja złej wiary z art. 6 ust. 2 u.k.w.h. i to nawet w sytuacji, gdy nie chodzi o rękojmię. Ta definicja ustawowa pozostaje bowiem w ścisłej relacji z art. 2 u.k.w.h. i dopiero te regulacje - obie łącznie - nadają sens uregulowaniom wieczystoksięgowym w rozumieniu naczelnej zasady postępowania wieczystoksięgowego wyrażonej w regulacji z 2rt. 1 ust. 1 u.k.w.h. - księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości, która jest jednocześnie główną dyrektywą interpretacyjną. Prowadzi to do konkluzji o wyłączeniu art. 7 k.c. na obszarze objętym przepisami wieczystoksięgowymi w tym oczywiście także tej sprawie.
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Anna Jungto-Stępnakowska</reviser>
   <publisher>Anna Jungto-Stępnakowska</publisher>
   <dateOfPublication>2018-02-26 21:02:26.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2018-02-26 10:52:02.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>