IV U 326/24 2025-07-18 02:00:00.0 CEST 2025-09-16 19:30:07.0 CEST 15102520 2021 SENTENCE, REASON sędzia Andrzej Kurzych Andrzej Kurzych sędzia Andrzej Kurzych Świadczenia rehabilitacyjne Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 477(14); art. 477(14) § 1; art. 477(14) § 2) Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 1999 r. Nr 60, poz. 636 - art. 17; art. 17 ust. 1; art. 17 ust. 3; art. 22; art. 68) Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1998 r. Nr 137, poz. 887 - ) art. 17 ust. 1 i art. 22 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczeń społecznych w razie choroby i macierzyństwa 1.Stosowanie art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej w odniesieniu do świadczenia rehabilitacyjnego wymaga w pewnej części odpowiedniej modyfikacji tego przepisu. Chodzi właśnie o okres sankcji, która spotyka ubezpieczonego w związku z nadużyciem prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W pozostałym zakresie przepis ten stosuje się wprost. Przepis art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej nie ogranicza wskazanej sankcji do konkretnej daty, w której doszło do nadużycia, nie rozpościera jej też na cały okres niezdolności do pracy ustalonej w decyzji. Nie ma więc powodów, aby w przypadku świadczenia rehabilitacyjnego owa sankcyjność była ukształtowana odmiennie. Skoro zatem na gruncie świadczenia rehabilitacyjnego nie występuje „okres zwolnienia”, a jednocześnie art. 18 ust. 2 ustawy zasiłkowej posługuje się miarą miesięczną, to należy przyjąć, wobec braku jakichkolwiek innych miar, że „okresem zwolnienia” jest jeden miesiąc. Ponadto rozsądne jest, aby domniemanie, na którym opiera się art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej, nie obejmowało okresu zbyt długiego. Okres miesięczny, w ocenie Sądu, wydaje się być w tym zakresie rozsądnym kompromisem. 2.Praktyka organów rentowych wskazuje, że w przypadku zdarzenia, które godziło w cel świadczenia rehabilitacyjnego, organy te odmawiają prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej za pełen miesiąc kalendarzowy, w którym zdarzenie nastąpiło. Praktyka ta jednak nie ma umocowania w obowiązujących przepisach. W ustawie zasiłkowej sformułowano autonomiczną definicję miesiąca. Przepis ten, na podstawie art. 22 ustawy zasiłkowej, stosuje się również do świadczenia rehabilitacyjnego. Przyjąć zatem należy, że okres miesiąca na gruncie świadczenia rehabilitacyjnego to zawsze okres 30 dni, bez względu na to ile trwa miesiąc kalendarzowy. Tak samo należy rozumieć okres miesiąca w kontekście art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej. Przeciwna wykładnia doprowadzałaby bowiem bardzo często do niesymetrycznie krzywdzącej dla ubezpieczonych sytuacji. Działoby się tak wówczas, gdyby zdarzenie skutkujące odmową prawa do świadczenia następowałoby w miesiącu liczącym 31 dni. Anna Czerniawska Jolanta Dembowska 2025-09-16 19:30:07.0 CEST 2026-02-14 16:54:01.0 CET