II AKa 52/19 2019-05-30 02:00:00.0 CEST 2019-11-28 17:50:52.0 CET 15150000 1006 SENTENCE, REASON Wojciech Kopczyński Alicja Bochenek Marcin Ciepiela Wojciech Kopczyński Wyrok łączny Reformationis in peius Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 - art. 56; art. 56 ust. 1; art. 56 ust. 3) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 11; art. 11 § 2; art. 119; art. 119 § 1; art. 12; art. 242; art. 242 § 4; art. 275; art. 275 § 1; art. 276; art. 278; art. 278 § 1; art. 279; art. 279 § 1; art. 280; art. 280 § 1; art. 280 § 2; art. 286; art. 286 § 1; art. 64; art. 64 § 1; art. 64 § 2; art. 85; art. 85 § 1; art. 85 § 2; art. 86; art. 86 § 1; rozdział 9; rozdział 9 art. 19; rozdział 9 art. 19 ust. 1) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 17; art. 17 § 1; art. 17 § 1 pkt. 7; art. 434; art. 434 § 1; art. 434 § 1 pkt. 1; art. 434 § 4; art. 437; art. 437 § 1; art. 438; art. 438 pkt. 4; art. 439; art. 439 § 1; art. 439 § 1 pkt. 8; art. 443; art. 455; art. 572; art. 575; art. 575 § 1; art. 576; art. 576 § 1; art. 577; art. 577 pkt. 1; art. 618; art. 618 § 1; art. 618 § 1 pkt. 11; art. 618 § 17; art. 618 § 17 ust. 5; art. 624; art. 624 § 1) art. 439§1 pkt 8 k.p.k. art. 434§1 pkt 1 Anna Moczek Art. 19 ust. 1 in fine noweli lutowej przewiduje wszak jedną sytuację, gdy do łączenia kar orzeczonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. 1 lipca 2015 r.) zastosowanie znajdą przepisy rozdziału IX Kodeksu karnego w brzmieniu nadanym wymienioną ustawą. Ma ona miejsce, gdy zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie owej ustawy. W przepisie tym mowa jest o „skazaniu”, które oznacza rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonego w zakresie czynu zarzuconego mu w akcie oskarżenia, a nie jedynie wymierzenie kary łącznej w wyroku łącznym. Stąd, tylko wówczas, gdy oprócz wyroków jednostkowych orzekających kary podlegające łączeniu wydanych przed 1 lipca 2015 r., co najmniej jeden z wyroków orzekających takie kary został wydany po tej dacie, możliwe jest stosowanie przepisów o karze łącznej w brzmieniu nadanym nowelą lutową. Zastosowanie tych przepisów jest natomiast wykluczone, gdy wszystkie wyroki jednostkowe orzekające kary podlegające łączeniu zapadły przed 1 lipca 2015 r., a po tej dacie wydano jedynie wyroki łączne. Różnica w porównaniu z ostatnim wyrokiem łącznym normującym sytuację prawną skazanego sprowadzała się do tego, że Sąd I instancji za podstawę wydania wyroku łącznego dodatkowo przyjął karę łączną orzeczoną właśnie wspomnianym ostatnim wyrokiem łącznym. Skoro w tym zakresie zachodziła różnica między przedmiotem rozpoznania (zakresem orzekania) Sądu I instancji, a innych postępowań, w których zapadły prawomocne orzeczenia rozstrzygające kwestie kary łącznej, to zaskarżony wyrok łączny nie był dotknięty bezwzględną przyczyną odwoławczą przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Nawet gdyby stwierdzono przesłankę w postaci powagi rzeczy osądzonej – w przypadku zaskarżenia wyłącznie przez obrońcę wyroku łącznego obniżającego de facto karę pozbawienia wolności, którą skazany miał do odbycia – obowiązujące przepisy nie pozwalałoby na uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania. W takim układzie procesowym umorzenie postępowania byłoby bowiem rozstrzygnięciem na niekorzyść skazanego, czego zabrania art. 434 § 1 pkt 1 k.p.k. a contrario. Pogląd ten opiera się na dostrzeżeniu, że art. 439 k.p.k. nie stanowi lex specialis w stosunku do art. 434 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 443 k.p.k. Izabela Orczyk Renata Kopiec 2019-11-28 17:50:52.0 CET 2019-11-28 15:29:26.0 CET