II AKa 201/17 2017-07-06 02:00:00.0 CEST 2017-08-30 22:05:40.0 CEST 15150000 1006 SENTENCE, REASON Marek Charuza Arkadiusz Cichocki Marek Charuza Beata Basiura Zadośćuczynienie Ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. z 1991 r. Nr 34, poz. 149 - art. 13; art. 8; art. 8 ust. 4; ust. 1) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 445; art. 445 § 1; art. 445 § 2) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 413; art. 413 § 1; art. 413 § 1 pkt. 5; art. 434; art. 434 § 1; art. 434 § 1 pkt. 3; art. 437; art. 437 § 2; art. 487 d; art. 552; art. 552 § 1) Dekret z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. z 1981 r. Nr 29, poz. 154 - art. 46; art. 46 ust. 1) art. 8 ust. 4 ustawy z 23.02.1991r. Grzegorz Pawelczyk Istotą regulacji zawartej w art. 8 ust. 4 ustawy lutowej jest wyłączenie stosowania zasady res iudicata w sprawach o odszkodowania lub zadośćuczynienia, które – z uwagi na względy słuszności – umożliwia wszczynanie kolejnych postępowań w tym przedmiocie, pomimo istnienia w obrocie prawnym uprzedniego prawomocnego orzeczenia. Zaliczenie na poczet zasądzonego zadośćuczynienia kwoty przyznanej wcześniej byłoby uzasadnione tylko w takiej sytuacji, gdyby poprzednie orzeczenie o zadośćuczynieniu zostało uchylone a przez to wyeliminowane z obrotu prawnego. W takiej sytuacji nowy wyrok byłby jedynym funkcjonującym w obrocie orzeczeniem rozstrzygającym o roszczeniach wnioskodawcy. Gdy jednak ustawodawca akceptuje - jako wyjątek - jednoczesne funkcjonowanie w obrocie dwóch rozstrzygnięć co do roszczeń z tego samego tytułu (a do tego sprowadza się instytucja przewidziana w art. 8 ust. 4 ustawy lutowej), nie ma podstaw do dokonywania takiego zaliczenia Magdalena Gierszner Renata Kopiec 2017-08-30 22:05:40.0 CEST 2017-08-30 13:47:31.0 CEST