<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="151500000001006_II_AKa_000358_2017_Uz_2017-10-10_001">
   <signature>II AKa 358/17</signature>
   <date>2017-10-05 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2018-02-07 20:53:47.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15150000</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Waldemar Szmidt</chairman>
   <judges>
      <judge>Waldemar Szmidt</judge>
      <judge>Grzegorz Wątroba</judge>
      <judge>Adam Synakiewicz</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Środki zaskarżenia</themePhrase>
      <themePhrase>Zamiar</themePhrase>
      <themePhrase>Zabójstwo</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 - art. 17)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 - art. 157 § 2 pkt. 2; art. 29; art. 29 ust. 1; art. 29 ust. 1 pkt. 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 11; art. 11 § 2; art. 11 § 3; art. 148; art. 148 § 1; art. 156; art. 156 § 3; art. 157; art. 157 § 2; art. 157 § 2 pkt. 2; art. 207; art. 207 § 1; art. 85; art. 85 § 1; art. 86; art. 86 § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 437; art. 437 § 1; art. 437 § 2; art. 438; art. 438 pkt. 3; art. 442; art. 442 § 2; art. 624)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 437 kpk</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Magdalena Bauer</recorder>
   <thesis>Nie można mówić o obrazie prawa materialnego w sytuacji, gdy nietrafność orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za jego podstawę. Dążąc do uzasadnienia zarzutu obrazy prawa materialnego należy bowiem opierać się na tych okolicznościach faktycznych, które ustalił sąd pierwszej instancji i z tej perspektywy wykazywać, że prawnomaterialne ich zakwalifikowanie jest wadliwe
Oparcie się bowiem przez Sąd Okręgowy na kategorycznym stwierdzeniu, przywołanym w ślad za Sądem Apelacyjnym w Warszawie, iż sposób działania sprawcy nie może sam przez się stanowić wystarczającej przesłanki do przyjęcia zamiaru zabójstwa, nie może zyskać akceptacji Sądu Apelacyjnego w składzie sprawę rozpoznającym. O ile bowiem co do zasady teza ta może być trudna do zakwestionowania, o tyle uznawanie jej za wyznacznik dokonywania oceny strony podmiotowej działania każdego sprawcy pozbawienia życia innej osoby nie jest racjonalne, podobnie jak i twierdzenie, że zawsze wielość i ciężkość obrażeń automatycznie przekłada się na ocenę zamiaru sprawcy.</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Magdalena Gierszner</reviser>
   <publisher>Renata Kopiec</publisher>
   <dateOfPublication>2018-02-07 20:53:47.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2018-02-05 15:08:31.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>