<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="151500000001006_II_AKa_000469_2018_Uz_2019-01-11_001">
   <signature>II AKa 469/18</signature>
   <date>2018-12-14 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2019-11-28 17:50:52.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15150000</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Michał Marzec</chairman>
   <judges>
      <judge>Arkadiusz Cichocki</judge>
      <judge>Michał Marzec</judge>
      <judge>Beata Basiura</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 145 - art. 22(3); art. 22(3) ust. 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 - art. 17)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 - art. 29)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 11; art. 11 § 2; art. 11 § 3; art. 115; art. 115 § 11; art. 12; art. 13; art. 13 § 1; art. 14; art. 14 § 1; art. 157; art. 157 § 2; art. 261; art. 279; art. 279 § 1; art. 280; art. 280 § 1; art. 280 § 2; art. 288; art. 288 § 1; art. 63; art. 63 § 1; art. 64; art. 64 § 1; art. 64 § 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 105; art. 182; art. 182 § 1; art. 230; art. 230 § 2; art. 378; art. 378 § 2; art. 387; art. 410; art. 424; art. 424 § 1; art. 437; art. 437 § 2; art. 455 a; art. 5; art. 5 § 2; art. 624; art. 624 § 1; art. 636; art. 636 § 1; art. 7)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>378§2 kpk</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Barbara Mol</recorder>
   <thesis>Twierdzenie oskarżonego &quot;ograniczonym wpływie na tok sprawy&quot; z powodu braku porozumienia z obrońcą nie oznacza automatycznie, że zaistniały okoliczności uzasadniające zmianę obrońcy. Nie sposób doszukiwać się żadnych sprzeczności pomiędzy kierunkiem działań obrońcy a zachowaniem procesowym samego oskarżonego . Samodzielne (bez udokumentowanego i sformalizowanego uzgodnienia tego z oskarżonym) złożenie przez przez obrońcę wniosku o skazanie w trybie art. 387 k.p. i późniejsze oświadczenie oskarżonego, że on sam takiego wniosku nie składa, wcale nie świadczy o zagrożeniu jego prawa do obrony. Oskarżony  już w toku śledztwa po zakończeniu przesłuchania w charakterze podejrzanego sporządził bowiem własnoręczne oświadczenie, w którym wniósł o skazanie bez rozprawy. Zarówno przed Sądem I instancji, jak i na rozprawie odwoławczej  ograniczył zaś swoje stanowisko końcowe do wniosku o łagodny wymiar kary. Nie sposób w tej sytuacji twierdzić, by obrońca składając samodzielnie wniosek o  skazanie w trybie art. 387 k.p.k., będący wszak konsekwencją działań procesowych oskarżonego w toku śledztwa, czy też wnioskując przed Sądem I instancji o niski wymiar kary oraz zaskarżając wyrok jedynie w zakresie rozstrzygnięcia o karze działał w sposób sprzeczny z linią obrony przyjętą przez oskarżonego. 

</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Izabela Orczyk</reviser>
   <publisher>Renata Kopiec</publisher>
   <dateOfPublication>2019-11-28 17:50:52.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2019-11-28 15:17:29.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>