<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="151510000003506_VII_Ka_000410_2016_Uz_2016-08-10_001">
   <signature>VII Ka 410/16</signature>
   <date>2016-07-22 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2016-08-16 19:15:29.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15151000</courtId>
   <departmentId>3506</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Rafał Olszewski</chairman>
   <judges>
      <judge>Jerzy Pukas –spr.</judge>
      <judge>Danuta Józefowska</judge>
      <judge>Rafał Olszewski</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Przedawnienie</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 178, poz. 1479 - art. 10)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 - art. 17; art. 17 ust. 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 29, poz. 257 - art. 4; art. 4 ust. 1; art. 4 ust. 1 pkt. 3; art. 4 ust. 1 pkt. 3 poz. 50; pkt. 5)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 - art. 29; art. 29 ust. 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 - art. 35; art. 35 ust. 1; art. 35 ust. 1 pkt. 3; ust. 1; ust. 1 pkt. 3)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 113; art. 113 § 1; art. 44; art. 44 § 1; art. 44 § 1 pkt. 1; art. 44 § 1 pkt. 2; art. 44 § 2; art. 44 § 5; art. 54; art. 54 § 1; art. 69; art. 69 § 1; art. 69 § 2; art. 70; art. 70 § 1; art. 70 § 1 pkt. 1; art. 72; art. 72 § 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 17; art. 17 § 1; art. 17 § 1 pkt. 1; art. 17 § 1 pkt. 2; art. 17 § 1 pkt. 6; art. 392; art. 392 § 1; art. 4; art. 437; art. 437 § 1; art. 442; art. 442 § 3; art. 520780387; art. 520780387 § 1; art. 624; art. 624 § 1; art. 632; art. 632 pkt. 2; art. 7)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 - art. 2; art. 2 § 2; art. 27; art. 37; art. 37 § 1; art. 37 § 1 pkt. 1; art. 37 § 1 pkt. 2; art. 37 § 1 pkt. 3; art. 38; art. 38 § 1; art. 38 § 1 pkt. 1; art. 38 § 1 pkt. 3; art. 38 § 2; art. 38 § 2 pkt. 1; art. 39; art. 39 § 1; art. 44; art. 44 § 1; art. 44 § 1 pkt. 1; art. 44 § 2; art. 44 § 3; art. 44 § 5; art. 54; art. 54 § 1; art. 54 § 2; art. 6; art. 6 § 1; art. 6 § 2; art. 7; art. 7 § 1; art. 76; art. 76 § 2; art. 9; art. 9 § 3; § 1; § 1 pkt. 1; § 2)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art.17 § 1 pkt. 6 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder></recorder>
   <thesis>W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych, określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. (m. in. gdy czynu nie popełniono lub czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego) oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. (nastąpiło przedawnienie karalności), Sąd powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia. Jednak zasada ta nie ma zastosowania wówczas, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych, a zatem gdy doszło do zbadania podstaw odpowiedzialności oskarżonego. W takiej sytuacji sąd powinien podjąć decyzję odnoszącą się do braku tych podstaw, a więc wydać wyrok uniewinniający, a nie umarzający postępowanie z powodu przedawnienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2002 r., V KKN 484/00, LEX nr 50036). Sąd Najwyższy wskazywał, że postępowanie należy umorzyć w sytuacji, gdy nastąpiło przedawnienie karalności, ale tylko wtedy, gdy nie ma od razu podstaw do uniewinnienia oskarżonego z braku czynu lub braku znamion czynu jako przestępstwa (wykroczenia), albo braku winy.
Umorzenie z racji przedawnienia wchodzi zawsze w rachubę, gdyby kwestie istnienia czynu, jego znamion i odpowiedzialności wymagały dalszego dowodzenia, gdyż postępowaniu w tej materii stoi już na przeszkodzie przedawnienie karalności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r., IV KKN 264/99, LEX nr 54407). 
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Iwona Pa�ubicka</reviser>
   <publisher>Iwona Pa�ubicka</publisher>
   <dateOfPublication>2016-08-16 19:15:29.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2016-08-16 17:29:00.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>