VII Kz 292/17 2017-07-27 02:00:00.0 CEST 2017-10-03 22:05:28.0 CEST 15151000 3506 DECISION, REASON Iwona Kowalczyk Iwona Kowalczyk Błąd Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 - art. 14; art. 14 ust. 1; art. 29; art. 29 ust. 1; art. 6; art. 6 ust. 1; art. 6 ust. 2; art. 6 ust. 3) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 9; art. 9 § 3) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 17; art. 17 § 1; art. 17 § 1 pkt. 2; art. 339; art. 339 § 3; art. 339 § 3 pkt. 1; art. 437; art. 437 § 2; art. 632; art. 632 pkt. 2) Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 - art. 10; art. 10 § 3; art. 10 § 4; art. 107; art. 107 § 1; art. 110 a; art. 110 a § 1; art. 113; art. 113 § 1; art. 14; art. 6; art. 9; art. 9 § 3) art. 10§4 k.k.s. sekr. sądowy Klaudia Talar Stosownie do powołanego art. 10 § 4 k.k.s. nie popełnia przestępstwa skarbowego, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności. Ustalenie czy w konkretnym przypadku sprawca nie uświadamiał sobie, że jego zachowanie stanowi realizację znamion przestępstwa skarbowego, a jego przekonanie było usprawiedliwione wymaga przede wszystkim odniesienia się do niepowtarzalnych okoliczności konkretnego przypadku wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu Okręgowego, mimo faktycznie występujących w przeszłości wątpliwości co do skuteczności przepisów art. 6 i art. 14 u.g.h. w krajowym porządku prawnym oraz potencjalnego wpływu tej sytuacji na świadomość osób urządzających i prowadzących gry na automatach w okresie po dniu 3 września 2015 r. dla przyjęcia, że zaistniał przypadek usprawiedliwionej nieświadomości co do karalności czynu nie jest wystarczające odwołanie się, jak uczynił to Sąd Rejonowy, wyłącznie do okoliczności natury ogólnej. Po wtóre, badając wynikającą z art. 10 § 4 k.k.s. formułę usprawiedliwienia należy odwołać się do wzorca zachowania przeciętnego obywatela, odnosząc go zachowań sprawcy będących przedmiotem osądu w konkretnej sprawie. Model osobowy nie będzie jednak w każdym przypadku tożsamy, gdyż niewątpliwie od osoby prowadzającej działalność gospodarczą należy wymagać podwyższonych standardów staranności w zakresie zapoznania się ze stanem prawnym i skutkami określonych regulacji, niż od osoby która na tle stosunków podatkowych czy celnych nie występuje jako profesjonalista. Tym samym w całej rozciągłości należy podzielić funkcjonujące w piśmiennictwie stanowisko zgodnie, z którym im wyższe oczekiwania od sprawcy, tym możliwość wystąpienia usprawiedliwionego błędu jest mniejsza. Joanna Stefa�czyk Danuta Kula 2017-10-03 22:05:28.0 CEST 2017-10-03 14:25:47.0 CEST