<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="151510000003506_VII_Kz_000400_2017_Uz_2017-08-31_001">
   <signature>VII Kz 400/17</signature>
   <date>2017-08-31 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2017-10-23 22:05:27.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15151000</courtId>
   <departmentId>3506</departmentId>
   <type>REASON</type>
   <chairman></chairman>
   <judges/>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Środki zapobiegawcze</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 - art. 12 k; art. 59; art. 59 ust. 1; art. 59 ust. 3; art. 62; art. 62 ust. 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 258; art. 258 § 2; art. 259; art. 437; art. 437 § 1)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 258§2 k.p.k.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder></recorder>
   <thesis>Z treści art. 258 § 2 k.p.k. wynika, że jeżeli przedmiotem zarzutu jest zbrodnia lub umyślny występek zagrożony karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, to z mocy prawa istnieje domniemanie, że może być konieczne wymierzenie surowej kary, a groźba wymierzenia takiej kary może skłaniać podejrzanego do podejmowania działań zakłócających czy wręcz uniemożliwiających prawidłowy tok postępowania i równocześnie wprowadza przypuszczenie, iż konieczne jest zabezpieczenie prawidłowego jego toku właśnie poprzez stosowanie aresztu, której to potrzeby nie eliminuje brak w zachowaniu podejrzanego elementów wskazujących na utrudnianie procesu. </thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Joanna Stefa�czyk</reviser>
   <publisher>Danuta Kula</publisher>
   <dateOfPublication>2017-10-23 22:05:27.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2017-10-23 13:37:45.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>