I C 896/18 2018-10-31 01:00:00.0 CET 2019-12-31 18:10:05.0 CET 15151505 503 SENTENCE, REASON Kamilla Gos-Górska Kamilla Gos-Górska Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 3; art. 98; art. 98 § 1) Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 - art. 69) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 118; art. 481; art. 481 § 2; art. 509; art. 511; art. 6) Wioletta Błaszczak W przypadku, gdy bezsporna jest okoliczność wypłaty kwoty kredytu, to na pozwanym kwestionującym żądanie powoda zwrotu tej kwoty jako „niewykazanej” ciąży obowiązek wykazania, że dokonał zwrotu co najmniej kwoty w wysokości równej kwocie udzielonego kredytu. Powód jako wierzyciel dochodzący zaspokojenia wierzytelności powinien wykazać podstawę (źródło) zobowiązania pozwanego i jego wysokość. Pozwany wskazał, iż „wątpliwości budzi wysokość roszczenia” albowiem powód nie przedłożył rozliczenia, które można byłoby zweryfikować. Pozwany wskazał, iż kwota roszczenia w wysokości 740,01 zł jest kwotą zawyżoną. Dalej pozwany wskazał, że „powód nie przedstawił żadnego potwierdzenia przekazania pozwanemu środków finansowych”. Należy zauważyć, że już w chwili zawarcia umowy kredytu pozwany złożył stanowcze i jednoznaczne oświadczenie o przelewie na jego rzecz kwoty 2.000 zł. Pozwany nie stwierdził, iż pierwotny wierzyciel nie wywiązał się ze swego obowiązku. W żaden sposób nie zawarł twierdzenia, iż kwoty tej nie otrzymał a jedynie zawarł ogólne sformułowanie, iż powód nie przedstawił potwierdzenia przekazania środków finansowych. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 3 k.p.c., strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Skoro pozwany nie zakwestionował wprost fundamentalnej okoliczności a to uzyskania kwoty kredytu co najmniej w wysokości wypłaconej jednorazowo w wysokości 2.000 zł, a jednocześnie nie oferuje żadnych dowodów spłaty tego zobowiązania, a nawet takich twierdzeń, pomijając w ogóle w swoim piśmie tę kwestię, to stanowisko, iż kwota 740,01 zł jest kwotą zawyżoną (…) nie zasługuje na uznanie. (…) Pozwany nie podważa bowiem zasadniczej okoliczności a to zaciągnięcia zobowiązania u wierzyciela pierwotnego w kwocie jak wynikająca z umowy, tj. spełnienia świadczenia do jakiego wierzyciel ten zobowiązał się, tj. przelewu kwoty 2.000 zł w terminie 2 dni od zawarcia umowy. Mając na uwadze, że roszczenie powoda dotyczy jedynie 30% kwoty wypłaconej i wobec postawy pozwanego, który nie oferuje żadnych dowodów na okoliczność spłaty tego zobowiązania w kwocie ponad spłaty uwzględnione przez powoda, Sąd uznał roszczenie za uzasadnione. Gliwice, 28 stycznia 2019 r. SSR Kamilla Gos-Górska Magdalena Sytnik Barbara Podstawek 2019-12-31 18:10:05.0 CET 2019-12-31 12:54:54.0 CET