<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="152000000001006_II_AKa_000249_2023_Uz_2024-03-13_001">
   <signature>II AKa 249/23</signature>
   <date>2024-03-13 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2024-05-13 19:30:16.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15200000</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Tomasz Grebla</chairman>
   <judges>
      <judge>Robert Pelewicz</judge>
      <judge>Jacek Polański</judge>
      <judge>Tomasz Grebla</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Dowody</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 280; art. 280 § 2; art. 64; art. 64 § 1)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 k.p.k.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Dominik Dąbrowny</recorder>
   <thesis>Składanie wniosków dowodowych w końcowej fazie postępowania dowodowego, następnie ich ponawianie w apelacji i dalej w postępowaniu odwoławczym, nie jest wprawdzie wykluczone przez procedurę karną, ale czynności takie muszą być oceniane także przez pryzmat przepisu art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., z uwagi na obligatoryjny charakter tej normy. Jeżeli zaś analiza zgłaszanego  po raz kolejny wniosku dowodowego w zestawieniu z całokształtem okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności faktyczną niemożliwością przeprowadzenia takiegoż dowodu, w rozumieniu art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k., na wcześniejszym etapie postępowania doprowadzi do jednoznacznego stwierdzenia, że celem takiego wniosku było tylko przedłużenie postępowania karnego, to zastosowanie normy art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. będzie nie tylko uzasadnione, ale i konieczne.</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Anita Kus</reviser>
   <publisher>Jolanta Więsek</publisher>
   <dateOfPublication>2024-05-13 19:30:16.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2024-05-13 17:12:47.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>