<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="152000000001006_II_AKa_000308_2023_Uz_2023-10-09_001">
   <signature>II AKa 308/23</signature>
   <date>2023-10-09 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2023-12-21 19:30:05.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15200000</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Tomasz Grebla</chairman>
   <judges>
      <judge>Robert Pelewicz</judge>
      <judge>Jacek Polański</judge>
      <judge>Tomasz Grebla</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Zadośćuczynienie</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references/>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 8 ust. 1 ustawy lutowej</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Olga Wiktorowicz</recorder>
   <thesis>1.	Normatywna konstrukcja art. 8 ust. 1 ustawy lutowej nie przewiduje żadnych sprecyzowanych kryteriów określania wysokości zadośćuczynienia, pozostawiając te oceny praktyce orzeczniczej w konkretnych sprawach. Podobnie przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zadośćuczynienia ograniczają się do wskazania, że zasądzona suma ma być odpowiednia - art. 445 § 1 k.c. W konsekwencji o tym czy zasądzone zadośćuczynienie spełnia te kryteria decyduje sąd orzekający na podstawie zindywidualizowanych kryteriów, wynikających z materiału dowodowego sprawy, w następstwie rozważenia wszystkich jej istotnych okoliczności. Zaznaczyć przy tym trzeba, w kontekście konstytucyjnej równości wobec prawa, że odnoszenie wysokości należnej kwoty zadośćuczynienia do innych tego rodzaju spraw jest nieuprawnione z uwagi na to, że rozmiar krzywdy w kontekście konkretnych ustaleń dotyczących danej sprawy, musi być zawsze określony indywidulanie.
2.	W świetle przepisów art. 146 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 30, poz. 179) i § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 września 1990 r. w sprawie zasad stopniowego przekazywania kompetencji i mienia Milicji Obywatelskiej i Służby Bezpieczeństwa jednostkom Policji i Urzędu Ochrony Państwa (Dz.U. Nr 64, poz. 381), ex lege następcą prawnym Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Krakowie obecnie jest Komenda Wojewódzka Policji w Krakowie.  Na podstawie art. 146 ust. 1 ustawy Policji z chwilą utworzenia Policji Milicja Obywatelska zostaje rozwiązana. Zgodnie z ust. 4 powyższego artykułu Minister Spraw Wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określi zasady stopniowego przekazywania kompetencji i mienia, o których mowa w ust. 2, do jednostek Policji i Urzędu Ochrony Państwa. Stosownie zaś do przepisu § 8 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych jednostkom Policji i Urzędu Ochrony Państwa, z dniem przekazania mienia jednostki przejmujące wstępują w prawa i obowiązki jednostek przekazujących, wynikające z wcześniej zawartych umów. Również kompetencje w zakresie praw i obowiązków dotyczących mienia, o którym mowa w § 1, oraz odpowiedzialności cywilnoprawnej za szkody wyrządzone przez byłych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz policjantów, a także byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa oraz funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa, zgodnie z § 7 tego rozporządzenia, zostały przejęte odpowiednio przez Policję i Urząd Ochrony Państwa. W rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie miał fakt, iż likwidacja Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Krakowie nastąpiła w wyniku przekształcenia organizacyjnego.
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Anita Kus</reviser>
   <publisher>Jolanta Więsek</publisher>
   <dateOfPublication>2023-12-21 19:30:05.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2023-12-21 11:45:40.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>