II AKz 436/22 2022-07-14 02:00:00.0 CEST 2022-08-12 21:00:03.0 CEST 15200000 1006 DECISION, REASON Lucyna Juszczyk Lucyna Juszczyk Jacek Polański Robert Pelewicz () Tymczasowe aresztowanie Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 279; art. 279 § 1; art. 64; art. 64 § 1; art. 65; art. 65 § 1) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 249; art. 249 § 1; art. 258; art. 258 § 1; art. 258 § 1 pkt. 1; art. 258 § 2; art. 259; art. 263; art. 263 § 4; art. 395; art. 437; art. 437 § 1) art. 263 § 4 k.p.k. Dominik Dąbrowny Potrzeba wykonania czynności dowodowych poza granicami kraju nie może – w realiach przedmiotowej sprawy – uzasadniać przedłużenia stosowania wobec S. S. środka zapobiegawczego w postaci aresztowania ponad okres wskazany w treści art. 263 § 4 k.p.k. Wspomniane czynności dowodowe (odezwy o pomoc prawną kierowane do niemieckich organów ścigania w ramach Europejskiego Nakazu Dochodzeniowego) przeprowadzane były jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego i – jak Sąd pierwszej instancji sam zauważył – zakończyły się w kwietniu 2021 r., przy czym nie było później potrzeby ich ponownego dokonywania. O ile zatem dość długi okres oczekiwania na odpowiedź niemieckich organów ścigania (ponad 9 miesięcy) ma znaczenie przy ocenie sprawności toczącego się postępowania oraz zasadności trzymania oskarżonego w izolacji do tej pory, o tyle teraz – gdy przedłużenie tymczasowego aresztowania następuje w trybie art. 263 § 4 k.p.k. – nie może on uzasadniać dalszego stosowania wobec S. S. najsurowszego ze środków zapobiegawczych. Obecnie żadne czynności dowodowe poza granicami kraju nie są przeprowadzane, brak jest zatem podstaw do izolowania oskarżonego z tego powodu. Słusznie jednak Sąd pierwszej instancji podniósł, że działanie obrońcy oskarżonego polegające na złożeniu wniosku o udostępnienie mu nagrań z monitoringu dopiero po upływie ponad 9 miesięcy od dnia wpłynięcia do sądu aktu oskarżenia – de facto na końcowym etapie postępowania – można uznać za celowe przewlekanie przez niego tego postępowania. Uwzględnienie tego wniosku – jak Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył – napotkało na niezależne od Sądu meriti trudności, okazało się bowiem, że skopiowanie nagrania, z uwagi na jego rozmiar na dysku oraz możliwość powstania uszkodzeń podczas transportowania, jest praktycznie niemożliwe (t. XVIII, k. 3523), zaś odtworzenie obrońcy tego nagrania w budynku sądu wymaga zwrócenia się o pomoc do biegłych lub do odpowiednich instytucji, którzy umieliby tak je odtworzyć, by nie spowodowało to ingerencji w zarejestrowany na nim materiał dowodowy (t. XVIII, k. 3534). Co warto podkreślić, o zwrócenie się w tym celu do odpowiednich instytucji lub biegłych wystąpił podczas rozprawy w dniu 31 maja 2022 r. także sam obrońca oskarżonego (t. XVIII, k. 3549v). Termin zapoznania się oskarżonego i jego obrońcy z tymi materiałami został wyznaczony – na prośbę obrońcy (t. XVIII, k. 3580A) – na dni 27-29 lipca 2022 r. (t. XVIII, k. 3581). Nie ulega wątpliwości, że gdyby obrońca oskarżonego wystąpił odpowiednio wcześniej z wnioskiem o udostępnienie mu tych nagrań, postępowanie sądowe z dużym prawdopodobieństwem zostałoby już zakończone i Sąd Rejonowy nie miałby potrzeby występowania do Sądu Apelacyjnego z wnioskiem o przedłużenie tymczasowego aresztowania ponad okres 2 lat. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji uznał działanie obrońcy oskarżonego za noszące znamiona celowego przewlekania postępowania, niezasadny jest zatem postawiony przez niego zarzut obrazy art. 263 § 4 k.p.k. Nie sposób przy tym zgodzić się z poczynioną „na marginesie” uwagą obrońcy oskarżonego, że „Sąd meriti w razie braku wniosku obrońcy prawdopodobnie wydałby wyrok bez bezpośredniego zapoznania się z przedmiotowymi nagraniami monitoringu”. Zauważyć należy, że wniosek obrońcy oskarżonego nie był wnioskiem o przeprowadzenie na rozprawie dowodu z tych nagrań (art. 395 k.p.k.), tylko wnioskiem o udostępnienie ich stronie i jej pełnomocnikowi (t. XVII, k. 3459; t. XVIII, k. 3528, 3549v). Brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych, by przypuszczać, że Sąd meriti przystępując do rozpoznania sprawy nie zapoznał się w dowodem w postaci tego nagrania i że dowód ten nie był mu znany. Natasza Żak Jolanta Więsek 2022-08-12 21:00:03.0 CEST 2022-08-12 15:16:00.0 CEST