<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="152000000001006_II_AKzw_000065_2023_Uz_2023-02-01_001">
   <signature>II AKzw 65/23</signature>
   <date>2023-02-01 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2023-03-16 17:30:03.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15200000</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>DECISION, REASON</type>
   <chairman>Robert Pelewicz</chairman>
   <judges>
      <judge>Robert Pelewicz</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Kara pozbawienia wolności</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 286; art. 286 § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 437; art. 437 § 1; art. 624; art. 624 § 1; art. 634)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 - art. 1; art. 1 § 2; art. 153; art. 153 § 1; art. 153 § 2; art. 19; art. 19 § 3)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 153 k.k.w.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Małgorzata Orłowska</recorder>
   <thesis>W pierwszej kolejności trzeba wskazać, iż w sytuacji procesowej skazanego Ł. M. nie zachodzą przesłanki z art. 153 § 1 k.k.w. Słusznie zatem przyjął Sąd Okręgowy, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że za udzieleniem przerwy przemawia stan zdrowia skazanego, a konkretnie zdiagnozowana u niego przepuklina pachwinowa i doznany uraz kolana.  Jak wynika bowiem z dokumentów załączonych do wniosku skazany uzyskał skierowanie do poradni chirurgii ogólnej wystawione przez lekarza rodzinnego w dniu 24 lutego 2022 r. Do daty doprowadzenia do odbycia kary (24.05.2022r.) nie zrealizował skierowania ( co sam potwierdza), a zatem  wyrażone we wniosku przekonanie o niezwłoczności wykonania zabiegu operacyjnego nie jest potwierdzone żadnym dokumentem. Twierdzenia skazanego i jego obrońcy w zażaleniu o prywatnej wizycie u lekarza i umówionym terminie zabiegu również nie zostały potwierdzone żadnym dokumentem, a zatem ich wiarygodność budzi wątpliwości.
W tym miejscu przypomnieć nadto trzeba, że przepis art. 19 § 3 k.k.w. przenosi ciężar dowodowy w zakresie składania wniosków o wszczęcie postępowania wykonawczego przed sądem na podmioty uprawnione do inicjowania tego postępowania. Tymczasem, skarżący temu ciężarowi dowodzenia nie podołał. Musi budzić zasadnicze wątpliwości zaniechanie przedłożenia dokumentacji potwierdzającej okoliczności, co do stanu zdrowia K. M. i N. M., w sytuacji gdy według skazanego i jego obrońcy mają one kluczowe znaczenie dla przedmiotu niniejszego postępowania. 
Niezależnie od powyższego zauważenia wymaga, że żona skazanego (przy uznaniu, że faktycznie kwalifikuje się do zabiegu) może podjąć kroki zmierzające do zorganizowania tymczasowej opieki synowi przez inne osoby, m.in. zwracając się o pomoc do odpowiednich instytucji pomocy społecznej. Zauważyć trzeba, że taka pomoc organu udzielającego pomocy społecznej może być realizowana między innymi w postaci usług opiekuńczych, które obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną i pielęgnację. Jednocześnie realizacja tej pomocy może nastąpić nie tylko w postaci wizyt pielęgniarki środowiskowej lub odpowiedniego pracownika socjalnego, ale także w ramach ośrodka wsparcia, o którym mowa w art. 51 ustawy o pomocy społecznej, i w trybie pilnym. 
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Anita Kus</reviser>
   <publisher>Jolanta Więsek</publisher>
   <dateOfPublication>2023-03-16 17:30:03.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2023-03-16 09:23:12.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>