<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="152000000001006_II_AKzw_000690_2022_Uz_2022-07-13_001">
   <signature>II AKzw 690/22</signature>
   <date>2022-07-13 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2022-08-12 21:00:03.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15200000</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>DECISION, REASON</type>
   <chairman>Robert Pelewicz ()</chairman>
   <judges>
      <judge>Robert Pelewicz ()</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 820)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 286; art. 286 § 1; art. 294; art. 294 § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 437; art. 437 § 1; art. 624; art. 624 § 1; art. 634)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 - art. 1; art. 1 § 2; art. 19; art. 19 § 3; art. 206; art. 206 § 2; art. 51; art. 51 § 1)</reference>
   </references>
   <legalBases/>
   <recorder>Luiza Borończyk-Saczka</recorder>
   <thesis>Samo tylko oświadczenie obrońcy skazanego, iż jego mandant nie posiada żadnego majątku, nie stanowi wystarczającej podstawy do umorzenia pozostałych mu do zapłaty kosztów sądowych. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że sytuacja majątkowa T. Ś. stanowi „wyjątkowy” (w rozumieniu art. 51 § 1 k.k.w. w zw. z art. 206 § 2 k.k.w.) wypadek uzasadniający zastosowanie wobec niego tej instytucji, w szczególności nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie podnoszonych przez siebie argumentów. I tak zauważyć należy, że obrońca twierdzi np. iż nieuiszczenie przez skazanego kosztów sądowych może doprowadzić do odwołania udzielonego mu warunkowego przedterminowego zwolnienia, nie przedstawia jednak odpisu postanowienia o zastosowaniu wobec niego rzeczonego środka probacyjnego (nie wskazuje nawet jego daty, sygnatury i siedziby udzielającego go sądu penitencjarnego), co uniemożliwia Sądowi Apelacyjnemu zweryfikowanie, czy rzeczywiście – jak podnosi skarżący (k. 87) – nałożono na niego w tym postanowieniu obowiązek zapłaty należności zasądzonych od niego w innych postępowaniach. Także argument, iż z przeprowadzonych przez kuratora sądowego wywiadów środowiskowych (sporządzonych w związku ze sprawowanym przez niego dozorem nad skazanym) wynika, że T. Ś. nie posiada żadnego majątku, nie został poparty żadnymi dowodami – skarżący nie przedstawił odpisów wspomnianych przez siebie wywiadów środowiskowych, albo chociażby nie wskazał sygnatury akt sprawy i ich adresu aktowego. Dodać należy, że obowiązek udowodnienia podnoszonych w toku postępowania okoliczności spoczywał właśnie na skarżącym (art. 19 § 3 k.k.w.).

W tym stanie rzeczy nie sposób zgodzić się ze skarżącym, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że postępowanie egzekucyjne wobec skazanego, obecnie zawieszone na podstawie art. 820 k.p.c., po ewentualnym podjęciu okazałoby się bezskuteczne, co w ocenie skarżącego ma przemawiać za umorzeniem pozostałych skazanemu do zapłaty kosztów sądowych. Nie doszło zatem do zarzucanego Sądowi Okręgowemu błędu w ustaleniach faktycznych.</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Natasza Żak</reviser>
   <publisher>Jolanta Więsek</publisher>
   <dateOfPublication>2022-08-12 21:00:03.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2022-08-12 16:07:34.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>