II AKzw 702/23 2023-08-17 02:00:00.0 CEST 2023-10-05 21:00:04.0 CEST 15200000 1006 DECISION, REASON Sędzia Robert Pelewicz () Sędzia Robert Pelewicz () Kara pozbawienia wolności Przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 - art. 15; art. 15 ust. 1; art. 15 ust. 1 pkt. 2; art. 15 ust. 2; art. 16; art. 16 ust. 1; art. 16 ust. 2) Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 - art. 29; art. 29 ust. 1) Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 - § 1) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 258; art. 258 § 3) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 17; art. 17 ust. 4; art. 437; art. 437 § 2; art. 616; art. 616 § 1; art. 616 § 2; art. 616 § 2 pkt. 1; art. 616 § 2 pkt. 2; art. 618; art. 618 § 1; art. 618 § 1 pkt. 1; art. 618 § 1 pkt. 11; art. 624; art. 624 § 1; art. 626; art. 626 § 1; art. 626 § 3; art. 634; art. 636; art. 636 § 1) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 - art. 1; art. 1 § 2; art. 115; art. 141 a; art. 141 a § 1; art. 150; art. 150 § 1; art. 153; art. 153 § 1; art. 153 § 2) art. 153 § 1 k.k.w. Dominik Dąbrowny 1. Przebywający w warunkach zakładu karnego skazany jest objęty opieką medyczną na warunkach określonych w art. 115 k.k.w. Służba Więzienna dysponuje nie tylko służbą medyczną na poziomie zakładu karnego lub aresztu śledczego, lecz także specjalistycznymi oddziałami szpitalnymi, w których skazani mogą być leczeni, w razie potrzeby również operacyjnie, w warunkach pozbawienia wolności. Z tego powodu tak długo jak możliwe jest udzielanie choremu skazanemu pomocy medycznej na odpowiednim dla danego przypadku poziomie, czyni się to w warunkach zakładu karnego, natomiast udzielenie przerwy motywowanej stanem zdrowia skazanego staje się możliwe i zarazem konieczne, gdy okaże się, że więzienna służba zdrowia nie może zapewnić odpowiedniej opieki i leczenia, w związku z czym dalsze przebywanie skazanego w zakładzie karnym może zagrażać jego życiu lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Co w powyższym kontekście najistotniejsze, to zalegające w aktach sprawy opinie o stanie zdrowia skazanego K. S., wskazują na brak przeciwwskazań do jego dalszego izolowania w ramach wykonywanej kary pozbawienia wolności i skazany nadal może być leczony w warunkach penitencjarnej służby zdrowia (k. 99, 113-115, 155). Wbrew więc subiektywnym i nakierowanym na uzyskanie zwolnienia z zakładu karnego wywodom skazanego i jego obrońcy – Sąd Apelacyjny ocenił stanowisko Sądu Okręgowego w tej kwestii za prawidłowe. W ocenie Sądu Apelacyjnego zaskarżonym postanowieniem trafnie uznano, że stan zdrowia skazanego w żaden sposób nie przemawia za udzieleniem mu wnioskowanej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, gdyż K. S. ma zapewnioną opiekę lekarską, a w razie potrzeby może być i jest konsultowany przez tych samych lekarzy, którzy leczą w publicznych lub prywatnych placówkach zdrowotnych. Z opinii o stanie zdrowia skazanego wynika jednoznacznie, że K. S. może być leczony w zakładzie karnym. Z opinii tych wynika również, że skazany regularnie przyjmuje leki, był i jest konsultowany przez lekarzy specjalistów, z których żaden nie stwierdził do tej pory konieczności przeprowadzenia jakiegokolwiek zabiegu lub operacji czy też choćby potrzeby dalszego diagnozowania. Nie ulega przy tym wątpliwości, ze orzekając w przedmiocie przerwy na podstawie art. 153 § 1 k.k.w., sąd penitencjarny będzie się opierał przede wszystkim na orzeczeniu lekarza więziennej służby zdrowia – nawet gdy nie jest specjalistą w dziedzinie medycyny adekwatnej do choroby skazanego, to dysponuje najlepszą wiedzą co do możliwości leczenia w warunkach więziennych oraz ewentualnego zagrożenia dla życia lub zdrowia skazanego (por. W. Sych [w:] Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, red. T. Przesławski, W. Sych, LEX/el. 2023, teza 3 do art. 153). 2. Wbrew obowiązkowi, który wynikał z treści art. 16 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych, w orzeczeniu kończącym postępowanie Sąd Okręgowy nie określił wysokości należnej od skazanego opłaty, a w konsekwencji (zwalniając skazanego tylko „od ponoszenia wydatków w sprawie”), nie zawarł pełnego rozstrzygnięcia, co do kosztów sądowych za postępowanie wykonawcze. Skoro zatem w orzeczeniu kończącym postępowanie przed Sądem Okręgowym, opłaty nie określono, to orzeczenie w tym przedmiocie zobowiązany był wydać z urzędu Sąd Apelacyjny, jako sąd odwoławczy, na mocy art. 16 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych. Dlatego orzeczenie o zwolnieniu skazanego od ponoszenia opłaty od wniosku o udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności (art. 616 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych) i zwrotu wydatków związanych z doręczeniami (art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U. 2013.663 t.j.) oraz uznaniu, że ponosi je Skarb Państwa zapadło w oparciu o przepisy art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 ust. 4 i w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych. Anita Kus Jolanta Więsek 2023-10-05 21:00:04.0 CEST 2023-10-19 18:14:25.0 CEST