II Ca 87/18 2018-03-14 01:00:00.0 CET 2018-05-07 21:59:48.0 CEST 15200500 1003 SENTENCE, REASON Anna Pać – Piętak Monika Wrona-Zawada Mariusz Broda Anna Pać – Piętak Apelacja Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 105; art. 105 § 2; art. 233; art. 233 § 1; art. 385; art. 98; art. 98 § 1; § 1; § 2) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 498; art. 498 § 1; art. 498 § 2; art. 499; art. 60; art. 61; art. 61 § 1; art. 65; art. 65 § 1; art. 65 § 2; art. 65(1); § 1; § 2) art. 65§1 i 2 kc art. 368§3 kpc starszy sekretarz sądowy Ewa Banaszek Utrwalony pozostaje pogląd, który na tle istoty art. 65 § 1 i 2 kc, jako zawierających reguły interpretacji (wykładni) – odpowiednio - oświadczeń woli oraz umów, a jednocześnie służących do czynienia ustaleń podstawy faktycznej orzeczenia, wprost wskazuje na konieczność rozróżnienia dwóch sytuacji. Przy czym, przede wszystkim podkreślić należy, że owe ustalenia, są efektem w pierwszej kolejności identyfikacji i wykazania pewnych zachowań strony czynności prawnej, a dopiero w następnej kolejności – stanowią efekt prawnomaterialnej oceny znaczenia tychże zachowań przez pryzmat reguł opisanych w art. 65 §1 i 2 kc. Zatem istota zagadnienia sprowadza się do tego, czy ewentualna wadliwość poczynionych przez sąd pierwszej instancji ustaleń ma polegać w pierwszej kolejności na nieprawidłowym , tj. niezgodnym z efektami postępowania dowodowego (w szczególności wobec wadliwej oceny dowodów) zrekonstruowaniu samych zachowań stron (których prawne znaczenie zostało następnie ocenione przez pryzmat reguł wynikających z art. 65 § 1 lub 2 kc, czy też wobec prawidłowości ustaleń tych pierwszych, wadliwość wyprowadzonych przez sąd wniosków polega na błędnym odczytaniu (interpretacji) znaczenia tych prawidłowo ustalonych zachowań, w konteście nieprawidłowego zastosowania , bądź niezastosowania reguł opisanych w art. 65 § 1,czy 2 kc. Innymi słowy, od tego, czy wadliwość rozumowania sądu pierwszej instancji doprowadziła najpierw do nieprawidłowych ustaleń samych „zachowań”, a następnie do wadliwego odczytania ich prawnomaterialnego znaczenia, czy też same zachowania zostały ustalone niewadliwie, a problem dotyczy tylko samej interpretacji ich treści i znaczenia – z punktu widzenia zasad wynikających z art. 65 § 1,czy 2 kc, każdorazowo zależy odpowiedź na pytanie, o to, jakiego rodzaju zarzuty winna postawić w apelacji strona zwalczająca zapadły w takich realiach procesowych wyrok. Utrwalony pozostaje pogląd, że dla skutecznego wzruszenia prawidłowości wyprowadzonych przez sąd pierwszej instancji wniosków co do znaczenia prawnego określonych zachowań postrzeganych jako oświadczenia woli, w pierwszej z w/w sytuacji – koniecznym pozostaje najpierw sformułowanie zarzutu naruszenia prawa procesowego (w szczególności art. 233 § kpc), które doprowadziło do wadliwego ustalenia samego „zachowania”, a dopiero w następnej kolejności – zarzutu naruszenia art. 65 § 1 lub 2 kc (w zależności od tego, czy chodzi o interpretację oświadczenia woli , czy też treści całej umowy). Z kolei w tej drugiej sytuacji, wystarczającym jest poprzestanie tylko na zarzucie naruszenia art. 65 § 1 lub 2 kc. Tej treści pogląd uwzględnia istotę zarzutów naruszenia prawa procesowego, czyli nastawionych na zwalczanie prawidłowości poczynionych przez sąd ustaleń, a także zasadza się na właściwym odczytaniu istoty zarzutów naruszenia prawa materialnego, przy całej specyfice art. 65 § 1 i 2 kc, które to przepisy służą interpretacji znaczenia określonych zachowań stanowiących wyraz oświadczeń woli lub treści umowy. Justyna Bińkowska Ilona Kwiatkowska Tiesler 2018-05-07 21:59:48.0 CEST 2018-05-07 11:51:30.0 CEST