<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="152005000001003_II_Ca_000115_2018_Uz_2018-03-30_001">
   <signature>II Ca 115/18</signature>
   <date>2018-03-30 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2018-05-07 21:59:48.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15200500</courtId>
   <departmentId>1003</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Rafał Adamczyk</chairman>
   <judges>
      <judge>Mariusz Broda</judge>
      <judge>Sławomir Buras</judge>
      <judge>Rafał Adamczyk</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 233; art. 233 § 1; art. 247; art. 321; art. 385; art. 386; art. 386 § 1; art. 505(1); art. 505(1) pkt. 1; art. 505(3); art. 98; art. 98 § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 366; art. 58; art. 58 § 1; art. 65; art. 65 § 2; art. 876; art. 876 § 2; art. 878; art. 878 § 1; art. 878 § 2; art. 881)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 505^1^ pkt. 1 kpc</legalBasis>
      <legalBasis>art. 878§1 i 2 kc</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>starszy sekretarz sądowy Ewa Banaszek</recorder>
   <thesis>1.  W przypadku rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji w postępowaniu uproszczonym, pomimo braku ku temu ustawowych przesłanek (art. 505 1 pkt. 1 kpc), sąd drugiej instancji nie jest tym trybem związany, a winien rozpoznać sprawę w postępowaniu apelacyjnym we właściwym, tj. zwykłym trybie. 
2. Konieczność oznaczenia górnej kwotowej granicy poręczenia – w rozumieniu art. 878 § 1 kc, nie istnieje, w sytuacji, w której poręczenie nie dotyczy długu przyszłego, a już istniejącego, lecz jeszcze niewymagalnego. Taka sytuacja występuje w przypadku poręczenia za dług wynikający z umowy o kredyt bankowy, ale także – analogicznie – za dług  w postaci czynszu, wynikający z umowy najmu, bo i w tym przypadku od samego początku wiadomym jest, do jakiego zachowania najemca zobowiązuje się wobec wynajmującego i można uznać, że jego dług (z tytułu zapłaty czynszu oraz innych opłat z tytułu używania lokalu) powstał, ale odpowiadająca mu wierzytelność stanie się  wymagalna w razie spełnienia opisanych w umowie przesłanek, w szczególności oddania lokalu do używania i nadejścia terminu zapłaty poszczególnych opłat czynszowych i tych pozostałych wynikających z treści konkretnego stosunku najmu. </thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Justyna Bińkowska</reviser>
   <publisher>Ilona Kwiatkowska Tiesler</publisher>
   <dateOfPublication>2018-05-07 21:59:48.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2018-05-19 13:29:34.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>