II Ca 496/17 2017-06-07 02:00:00.0 CEST 2017-07-20 22:06:15.0 CEST 15200500 1003 DECISION, REASON Mariusz Broda Anna Pać-Piętak Mariusz Broda Sławomir Buras Odszkodowanie Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 13; art. 13 § 2; art. 233; art. 233 § 1; art. 378; art. 378 § 1; art. 378 § 2; art. 385; art. 385 § 1; art. 610; art. 610 § 1; art. 677; art. 72; art. 72 § 1; art. 72 § 1 pkt. 1; art. 73; art. 73 § 2) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 172; art. 172 § 1; art. 206; art. 336) Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe (Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 - ) art.378 § 1 i 2 kpc art.178 § 1 kc art.206 kc starszy protokolant sądowy Agnieszka Baran 1.Rozbieżność pomiędzy zakresem zaskarżenia, a treścią wniosku apelacji w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia na rzecz małżonków,polegająca na tym,że jeden z małżonków zaskarża postanowienie w całości, ale wnosi o jego zmianę poprzez stwierdzenie zasiedzenia tylko na swoją rzecz, nie jest przeszkodą do rozpoznania apelacji, ze względu na tzw.integralność postanowienia, skoro stanowi ono rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie prawa własności do nieruchomości na rzecz małżonków pozostających w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej, a więc do ich majątku wspólnego.Źródłem tej integralności pozostaje wspólność prawa własności do nieruchomości.Nie do pogodzenia – z punktu widzenia istoty wspólności majątkowej małżeńskiej, byłaby sytuacja, w której co do zasady mogłoby zdarzyć się tak, że doszłoby do różnych – w stosunku do każdego z małżonków rozstrzygnięć w przedmiocie takiego wniosku, tylko dlatego, że na rzecz jednego z nich postanowienie zostało zaskarżone, a na rzecz drugie – nie zaskarżono go. 2.Odstępstwo od wyrażonej w art.378 par.1 kpc zasady związania granicami apelacji i wyjście poza podmiotowe granice zaskarżenia postanowienia sądu pierwszej instancji, w duchu rozwiązania przyjętego w art.378 par.2 kpc uzasadnia sama tylko ścisła więź prawna, istniejąca miedzy współwłaścicielami nieruchomości ( także małżonkami z tytułu wspólności łącznej ), będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie zasiedzenia, w powiązaniu z przewidzianym w art.13 par.2 kpc nakazem odpowiedniego stosowania przepisów o procesie w postępowaniu nieprocesowym.Za takim rozwiązaniem przemawia interes prawny w uczestnictwie, postrzegany w przypadku współmałżonków przez pryzmat silnej łączącej ich więzi prawnej, której źródłem jest wspólność majątkowa małżeńska. 3.Brak podstaw do uznania jednego z małżonków - współwłaściciela nieruchomości, za samoistnego jej posiadacza ( w rozumieniu art.172 par.1 kc w zw. z art.336 kc ) , czyli posiadającego nieruchomość ponad granicę wyznaczoną wykonywaniem współposiadania, o jakim mowa w art.206 kc, przesądza o nieprzysługiwaniu analogicznego statusu także nieposiadającemu z nim drugiemu współmałżonkowi. Urszula Zielińska Ilona Kwiatkowska Tiesler 2017-07-20 22:06:15.0 CEST 2017-07-20 17:59:59.0 CEST