II Ca 501/18 2018-05-30 02:00:00.0 CEST 2018-07-13 21:58:45.0 CEST 15200500 1003 SENTENCE, REASON Mariusz Broda Mariusz Broda Sławomir Buras Teresa Strojnowska Pożyczka Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 233; art. 233 § 1; art. 385; art. 485; art. 485 § 1; art. 485 § 1 pkt. 3; art. 98; art. 98 § 1) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 354; art. 354 § 1; art. 720; art. 720 § 1) art. 254§1 kc w zw. z art. 720§1 kc starszy sekretarz sądowy Ewa Banaszek Uznanie nieprawidłowe należy rozumieć tak, jak na potrzeby stosowania art. 485 § 1 pkt. 3 kpc, czyli jako oświadczenie wiedzy, a nie oświadczenie woli. Zapewnia ono wierzycielowi korzystną sytuację procesową w postępowaniu dowodowym. Dłużnik zachowuje prawo obrony, ale może ponieść tylko trzy rodzaje zarzutów: - podważyć autentyczność dokumentu (np. stwierdzić, że podpis nie pochodzi od niego), - podważyć prawdziwość dokumentu (twierdzić, ze zawarte w nim oświadczenie nie było zgodne z prawdą już w momencie jego składania, ale pozwany winien wówczas logicznie wytłumaczyć przyczyny podpisania niezgodnego z prawdą dokumentu, a sąd to winien ocenić), - nie kwestionując prawdziwości i autentyczności treści dokumentu, podnieść, że po złożeniu oświadczenia doszło do zdarzenia powodującego nie należność świadczenia, np. należytego wykonania zobowiązania, przy czym istotne jest to, że prawdziwość tych faktów pozwany powinien udowodnić. Zatem uznanie nieprawidłowe, o ile ma być przedmiotem zwalczenia, to przez samego pozwanego i na nim w związku z tym spoczywa ciężar dowodu co do tych okoliczność, które taki skutek mają wywołać. Patrycja Bogdańska Ilona Kwiatkowska Tiesler 2018-07-13 21:58:45.0 CEST 2022-09-23 01:28:25.0 CEST