<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="152005150003503_VII_C_000062_2015_Uz_2015-10-29_001">
   <signature>VII C 62/15</signature>
   <date>2015-10-29 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2018-05-30 21:59:25.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15200515</courtId>
   <departmentId>3503</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Ewa Wiater</chairman>
   <judges>
      <judge>Ewa Wiater</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 232; art. 3; art. 98; art. 98 § 1)</reference>
      <reference>Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 - § 6; § 6 pkt. 6)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 117; art. 117 § 2; art. 224; art. 224 § 1; art. 224 § 2; art. 225; art. 225 § 2; art. 229; art. 229 § 1; art. 230; art. 336; art. 348; art. 348 zd. 1; art. 348 zd. 2; art. 349; art. 6; art. 65; art. 65 § 1; art. 65 § 2; art. 710; art. 711; art. 712; art. 713; art. 714; art. 715; art. 716; art. 717; art. 718; art. 719; art. n)</reference>
   </references>
   <legalBases/>
   <recorder>sekr. sądowy Karolina Kamińska</recorder>
   <thesis>1.	Przepisy art. 224 i n. k.c. mają zastosowanie jedynie do stosunków bezumownych, czyli takich, gdy bez porozumienia zainteresowanych doszło do tego, że rzecz stanowiąca własność jednej osoby znalazła się w posiadaniu innej osoby. Przepisy te nie uchybiają odmiennemu uregulowaniu rozliczeń przez zainteresowanych i tym samym nie mają zastosowania wtedy, gdy do korzystania z rzeczy przez inną osobę, aniżeli właściciel dochodzi na podstawie porozumienia tej osoby z właścicielem. W takim wypadku o rozliczeniach decyduje wyraźna treść umowy, bądź dająca się wyprowadzić z całokształtu okoliczności towarzyszących zawarciu umowy (tak Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 12 marca 2014 r., I ACa 816/13). 
2.	Przez pojęcie „zwrot rzeczy”, o którym mowa w art. 229 § 1 k.c. oraz art. 230 k.c. należy rozumieć sytuacje, gdy rzecz znalazła się ponownie w posiadaniu właściciela bez względu na to, w jaki sposób to nastąpiło. Termin „zwrot rzeczy”, który – jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie - trzeba rozumieć szeroko, należy wiązać nie tylko ze świadomym przekazaniem rzeczy przez dotychczasowego posiadacza właścicielowi, lecz w istocie z każdą sytuacją, w której właściciel uzyskał możność bezpośredniego władztwa nad rzeczą, a dotychczasowy posiadacz to władztwo utracił; nie jest przy tym wymagana jakakolwiek szczególna forma - w szczególności nie jest wymagane protokolarne przekazanie rzeczy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2015r., II CSK 359/14, LEX nr 1653744).  W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że mieszczą się tu wszelkie formy odzyskania przez właściciela posiadania rzeczy; oddanie rzeczy przez posiadacza, wydobycie rzeczy przez właściciela w wyniku procesu windykacyjnego, zawładnięcie rzeczą przez właściciela. Należy wskazać, że przeniesienie posiadania może tu nastąpić, zarówno w formie traditio corporalis (art. 348 zd. 1 k.c., jak i traditio longa manu (art. 348 zd. 2 k.c.). Nie jest też wykluczona postać constitutum possessorium (art. 349 k.c.) – tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 lipca 2005 roku, III CZP 47/05 (OSNC 2006/6/100, Wokanda 2005/10/9, Biul.SN 2005/7/10, M.Prawn. 2006/6/320, M.Prawn. 2006/17/936, lex nr 152285). Przez „zwrot rzeczy”, o którym mowa w art. 229 § 1 k.c. oraz art. 230 k.c. należy rozumieć również likwidację stanu niezgodnego z prawem, polegającą na uzyskaniu przez dotychczasowego posiadacza nieruchomości prawa władania nieruchomością, zwrotem rzeczy w rozumieniu powołanego przepisu będzie zatem każda sytuacja faktyczna i prawna, która powoduje likwidację stanu bezprawności, inne bowiem rozumienie wskazanego przepisu oznaczałoby, że w sytuacjach takich przedawnienie nigdy nie rozpoczęłoby biegu. Należy zatem przyjąć, że zawarcie umowy darowizny pomiędzy powódką jako właścicielką nieruchomości a jej córką spowodowało zwrot rzeczy powódce jako właścicielowi w rozumieniu art. 229 k.c. Powódka bowiem uzyskała możność faktycznego władania rzeczą tak jak właściciel, czego wyrazem było darowanie wskazanej wyżej nieruchomości na rzecz córki. 
								SSR Ewa Wiater


</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Beata Czernichowska</reviser>
   <publisher>Agnieszka Niewadzi</publisher>
   <dateOfPublication>2018-05-30 21:59:25.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2018-05-30 13:46:52.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>