<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="152005300002015_IV_P_000063_2016_Uz_2016-11-14_001">
   <signature>IV P 63/16</signature>
   <date>2016-11-14 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2016-12-15 14:59:00.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15200530</courtId>
   <departmentId>2015</departmentId>
   <type>REGULATION, SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Anna Baran</chairman>
   <judges>
      <judge>Emilia Ziarko</judge>
      <judge>Anna Baran</judge>
      <judge>Elżbieta Kowenzowska</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Mobbing</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 98; art. 98 § 1; art. 98 § 3)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 207; art. 207 § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 481; art. 481 § 1; art. 481 § 2)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 - art. 100; art. 100 § 1; art. 11(1); art. 300; art. 47(1); art. 50; art. 50 § 3; art. 50 § 4; art. 52; art. 52 § 1; art. 52 § 1 pkt. 2; art. 55; art. 55 § 1; art. 55 § 1(1); art. 58; art. 61(1); art. 61(2); art. 61(2) § 1; art. 8; art. 94(1); art. 94(1) § 4; art. 94(3); art. 94(3) § 2; art. 94(3) § 4; § 1(1))</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 55§1 k.p. w zw. z art. 943§4 k.p., art. 611 k.p. w zw. z art. 612§1 k.p. w zw. z art. 481§1 i §2 k.c. w  zw. z art. 300 k.p.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Martyna Nemčok</recorder>
   <thesis>
1.	Mobbing jest deliktem prawa pracy, jest czynem niedozwolonym zaś zespół znamion charakteryzujących zachowania mobbingowe - w  swej istocie - jest zbliżony do znamion określających typ czynu zabronionego z art. 207§1 k.k., a mianowicie psychicznego i fizycznego znęcania się nad inną osobę. Za działania i  zachowania o  charakterze mobbingowym - w ocenie Sądu - uznać można wyłącznie takie, które wykazują podobieństwo do tych działań i  zaniechań, jakie podlegają penalizacji w ramach art. 207§1 k.k. Te działania mają przecież polegać na nękaniu lub zastraszaniu pracownika i potencjalnie mają być zdatne do wywołania niekorzystnych dla niego skutków w miejscu zatrudnienia tudzież spowodowania rozstroju jego zdrowia; stąd też nie mogą to być działania i zachowania - wedle obiektywnej miary - błahe i nieistotne, które skutkują co najwyżej dyskomfortem psychicznym. Okoliczność tę należy mocno podkreślić, aby zdecydowanie oddzielić działania i zachowania poważne, mieszczące się w zakresie określonym w przepisie art. 943§ 2 k.p., od błahych i nieistotnych. Mobbing jako czyn niedozwolony prawa pracy musi być traktowany z  należytą powagą tak, aby zapewnić pracownikom, którzy są ofiarami takich praktyk, właściwą i skuteczną ochronę, wobec czego niedopuszczalnym jest obejmowanie jego zakresem takich zachowań, które wynikają z konfliktu między pracownikami czy pracownikiem oraz przełożonym.

2.	Jeżeli zaś pracownik decyduje się na rozwiązanie stosunku pracy w trybie natychmiastowym przewidzianym dla ciężkiego naruszenia obowiązków wobec pracownika to musi liczyć się z konsekwencjami w razie wykazania w toku procesu sądowego niezasadności rozwiązania stosunku pracy na podstawie ar. 55§11 k.p. Rozwiązanie stosunku pracy w tym trybie nie stanowi bowiem zwykłego normalnego sposobu ustania zatrudnienia, lecz jest przewidziane dla szczególnych, wyjątkowych sytuacji i  podobnie jak rozwiązanie stosunku pracy z winy pracownika w trybie art. 52§1 pkt.2 k.p. powinno być stosowane z wyjątkową ostrożnością. Pracownik nie może stosować instytucji z art. 55§11 k.p. tylko z tej przyczyny, że chce się niezwłocznie rozstać z pracodawcą w sytuacji gdy nie istnieją obiektywne okoliczności uzasadniające rozwiązanie stosunku pracy w tym trybie. Instytucja z art. 55§11 k.p. nie została przewidziana dla wygody pracownika i umożliwienia mu rozwiązania stosunku pracy w dogodnej dla niego chwili, lecz w celu jego ochrony. Jeżeli pracownik rozwiązuje stosunek pracy na podstawie powołanego przepisu, mimo braku przesłanek w nim przewidzianych, to musi liczyć się z konsekwencjami, w tym również obciążenia odszkodowaniem z art. 611 k.p.
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Bożena Łukasiewicz</reviser>
   <publisher>Bożena Łukasiewicz</publisher>
   <dateOfPublication>2016-12-15 14:59:00.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2017-06-30 15:46:59.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>