<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="152005300002015_IV_P_000126_2017_Uz_2017-12-21_001">
   <signature>IV P 126/17</signature>
   <date>2017-12-21 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2018-01-15 20:59:30.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15200530</courtId>
   <departmentId>2015</departmentId>
   <type>REGULATION, SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Anna Baran</chairman>
   <judges>
      <judge>Anna Baran</judge>
      <judge>Anna Mazurek-Kamys</judge>
      <judge>Marzanna Kwiatkowska</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Umowa o pracę</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 102; art. 477(2); art. 477(2) § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 - art. 113; art. 113 ust. 4)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 61; art. 61 § 1; art. 61 § 1 zd. 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 - art. 300; art. 36; art. 36 § 1; art. 36 § 1 pkt. 3; art. 53; art. 53 § 1; art. 53 § 1 pkt. 1; art. 53 § 1 pkt. 1 lit. b; art. 56; art. 56 § 1; art. 58; art. 58 zd. 1)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>Zgodnie z normą art. 444 § 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p., podstawą określenia wysokości renty uzupełniającej, przysługującej poszkodowanemu pracownikowi, powinny być przeciętne zarobki, jakie pracownik ten pobierałby w przyszłości, gdyby nie doznał ograniczenia w zdolności do zarobkowania. Należy się przy tym opierać na przeciętnych zarobkach, jakie w okresach, za które przypadać ma wymieniona renta, osiągają lub z dużym prawdopodobieństwem będą osiągać zatrudnieni nadal pracownicy o tych samych kwalifikacjach, stażu pracy i to na takich stanowiskach, na których byłby zatrudniony pracownik, gdyby nie został wyłączony z procesu pracy w następstwie wypadku przy pracy. (OSA w Katowicach z dnia 14 października 2016 r., III APa 22/16, SIP Lex)</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>staż. Kinga Paruch</recorder>
   <thesis>Z brzmienia art. 53§1 pkt. 1 lit. b Kodeksu pracy wynika, bowiem, że ochrona pracownika przed rozwiązaniem stosunku pracy obejmuje łączny okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku z tytułu choroby oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące po ustaniu okresu zasiłkowego. Kontynuacja ochrony po wyczerpaniu prawa do zasiłku chorobowego zależy, więc od uzyskania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Rozwiązanie stosunku pracy nie może też nastąpić, jeśli pracownik stawi się do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności. Pracodawca ma prawo do rozwiązania umowy o pracę po upływie łącznego okresu pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego, jeżeli pracownik nie nabył prawa do świadczenia rehabilitacyjnego lub nie stawił się do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności. Jeżeli jednak pracownik wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego, to ocena zgodności z prawem rozwiązania umowy o pracę w okresie między upływem okresu pobierania zasiłku chorobowego a rozstrzygnięciem wniosku pracownika o świadczenie rehabilitacyjnej zależy od treści rozstrzygnięcia tego wniosku. Jeżeli postępowanie o zasiłek trwa dłużej niż podstawowy okres zasiłkowy, to pracodawca podejmuje określone ryzyko naruszenia art. 53 § 1 pkt 1lit. b k.p., gdyż może się okazać, że pracownik uzyskuje dalszy zasiłek lub świadczenie rehabilitacje, przedłużające okres ochrony przed rozwiązaniem zatrudnienia bez wypowiedzenia. 

</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Bożena Łukasiewicz</reviser>
   <publisher>Bożena Łukasiewicz</publisher>
   <dateOfPublication>2018-01-15 20:59:30.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2018-01-15 13:32:43.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>