<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="152015250000503_I_Ns_000492_2018_Uz_2023-06-13_001">
   <signature>I Ns 492/18</signature>
   <date>2023-06-13 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2025-02-17 18:00:17.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15201525</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>DECISION</type>
   <chairman>sędzia Jerzy Wróbel</chairman>
   <judges>
      <judge>sędzia Jerzy Wróbel</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Zasiedzenie</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 520; art. 520 § 3)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 292; art. 352; art. 352 § 1)</reference>
   </references>
   <legalBases/>
   <recorder>Beata Jarosz</recorder>
   <thesis>W orzecznictwie wskazuje się, że wykonanie trwałego i widocznego urządzenia przez posiadacza nieruchomości w zakresie służebności gruntowej drogi dojazdowej jest przesłanką zasiedzenia tej służebności (por. Uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 9 sierpnia 2011r. III CZP 10/11).
W ocenie Sądu zasiedzenie służebności dopuszczalne jest także, kiedy urządzenie, o którym mowa w art. 292 k.c. wykona osoba trzecia, jednakże nie może to być właściciel potencjalnie obciążonej nieruchomości.</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Przemysław Cyrwus</reviser>
   <publisher>Przemysław Cyrwus</publisher>
   <dateOfPublication>2025-02-17 18:00:17.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2026-10-05 20:42:05.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>