<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="152020150002527_V_GC_000433_2023_Uz_2024-06-25_002">
   <signature>V GC 433/23</signature>
   <date>2024-06-25 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2024-08-28 19:30:17.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15202015</courtId>
   <departmentId>2527</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>sędzia Zbigniew Miczek</chairman>
   <judges>
      <judge>sędzia Zbigniew Miczek</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Ubezpieczenie</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 - art. 22)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 229; art. 230; art. 245; art. 278; art. 278 § 1; art. 327(1); art. 327(1) § 1; art. 505(7); art. 505(7) § 1; art. 505(7) § 2; art. 505(8); art. 505(8) § 4; art. 98; art. 98 § 1; art. 98 § 3; art. 99)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 - )</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 - poz. 1144)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 35; art. 359; art. 359 § 1; art. 36; art. 36 ust. 1; art. 36 ust. 1 zd. 1; art. 361; art. 361 § 1; art. 361 § 2; art. 362; art. 363; art. 415; art. 425; art. 436; art. 436 § 1; art. 444; art. 445; art. 446; art. 447; art. 481; art. 481 § 1; art. 481 § 2; art. 805; art. 805 § 1; art. 822; art. 822 § 1; art. 822 § 4; § 2(4))</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006 r. Nr 225, poz. 1635 - )</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 805 i 822 k.c. w zw. z art. 436 § 1 k.c. i 361 § 1 k.c.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Sylwia Jop</recorder>
   <thesis>Wskazać należy, ze w szczególności strona pozwana nie zawnioskowała dowodu z ksiąg rachunkowych wynajmującego pojazd, czy stawka zastosowana w umowie z powodem odbiegała od stawek, które przyjęto w innych umowach najmu. Dopiero w takiej sytuacji byłby podstawa do ewentualnego dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Podnieść należy, że w ramach swobody prowadzenia działalności gospodarczej każdy przedsiębiorca ma prawo ustalania takich cen/stawek/marż, które będą uwzględniały rynkowe realia podaży i popytu. Idąc tokiem rozumowania strony pozwanej należałoby przyjąć, że każdy ubezpieczyciel powinien stosować średnie stawki, gdyż ewentualne stosowanie stawek wyższych mogłoby zostać uznane za nadużycie pozycji rynkowej lub nawet próbę wyłudzenia, a stosowanie stawek niższych za czyn nieuczciwej konkurencji. Oczywiście taka teza ma charakter rozumowania in absurdum, ale do tego samego sprowadza się zarzut strony pozwanej. O tym, czy stawka najmu miałaby charakter nierynkowy mogłaby świadczyć analiza polityki sprzedażowej podmiotu wynajmującego pojazd zastępczy, a nie analiza średnich stawek, które nie musza mieć charakter stawek realnych. Można sobie wyobrazić sytuację, że w hipotecznym okresie analizowanym przez biegłego na rynku pojawi się nowy podmiot zajmujący się wynajmem pojazdów i będzie prowadził agresywną politykę cenową, aby zaistnieć na tym rynku, co w badaniu arytmetycznym spowoduje zaniżenie wyniku średnich cen, które w danym momencie nie muszą mieć charakteru adekwatnych cen rynkowych.</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Elżbieta Kwiek</reviser>
   <publisher>Ewa Micek</publisher>
   <dateOfPublication>2024-08-28 19:30:17.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2024-08-28 16:39:54.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>