II K 1352/19 2021-01-28 01:00:00.0 CET 2021-10-12 21:00:05.0 CEST 15250520 1006 SENTENCE Sędzia Wojciech Baszczyński Sędzia Wojciech Baszczyński Fałszywe zeznania Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 - art. 17; art. 18; art. 31; art. 31 ust. 2; art. 31 ust. 3; art. 31 ust. 7; art. 32; art. 32 ust. 3; art. 37; art. 37 ust. 1; art. 42; art. 42 ust. 2; art. 51; art. 51 ust. 4; art. 52; art. 52 ust. 1; art. 8; art. 8 ust. 2; art. 9; art. 91) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 1; art. 1 § 1; art. 11; art. 11 § 2; art. 233; art. 233 § 1; art. 233 § 1 a; art. 233 § 2; art. 233 § 3; art. 2331 a; art. 270; art. 270 § 1; art. 286; art. 286 § 1; § 2) Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 17; art. 17 § 1; art. 17 § 1 pkt. 2; art. 175; art. 175 § 1; art. 177; art. 177 § 1; art. 177 § 285; art. 177 § 287; art. 183; art. 183 § 1; art. 192 a; art. 192 a § 1; art. 313; art. 313 § 1; art. 32; art. 32 ust. 2; art. 343; art. 343 a; art. 387; art. 389; art. 389 § 1; art. 6; art. 632; art. 632 pkt. 2; art. 74; art. 74 § 1; art. 74 § 175; art. 74 § 2; art. 74 § 3 a; art. 74 § 74; art. 87; art. 87 § 3; § 5; § 5 pkt. 1; § 7) Konwencja z dnia 4 listopada 1950 r. o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 - art. 48; art. 48 ust. 2) art.233§1a kk art,74§1 kpk art.175§1 kpk p. o. stażysty Ewelina Mieszała II K 1352/19 Teza do wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2021 r. W realiach faktyczno – prawnych rozpoznawanej sprawy (o przestępstwo z art. 233a § 1 k.k.), nie mogą znaleźć w jakimkolwiek stopniu obciążającego zastosowania, wyrażane w orzecznictwie i doktrynie tezy ( argumentowane,że prawo do obrony nie obejmuje prawa do kłamstwa ), że w każdej sytuacji, jeżeli świadek będący sprawcą przestępstwa lub osobą dla sprawcy najbliższą, zamiast odmówić zeznań lub odpowiedzi na pytania w zakresie okoliczności takich czynów – zeznaje nieprawdę, to zachowanie takie, jako nie mieszczące się w ramach prawa do obrony, nie może zwalniać go z odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań. Prawo dowolności od przymusu przyczyniania się do własnego obwinienia wraz z prawem do milczenia, co obejmuje też prawo do mówienia nieprawdy, to konstytutywne elementy prawa do obrony w rzetelnym procesie. Prawa te służą każdemu oskarżonemu, w każdej sprawie karnej i na każdym etapie oskarżenia – w autonomicznym, praktycznym znaczeniu tych pojęć – takim, jak na gruncie art. 6 Konwencji interpretuje się je w orzecznictwie strasburskim. {…} W określonych, badanych in concreto uwarunkowaniach, jednym z wynikających z Konwencji standardów ochrony prawa do obrony w jego materialnym aspekcie, jest bowiem gwarantowana w jego ramach wolność od przymuszania groźbą zastosowania sankcji do samooskarżania się ( także oskarżania osoby najbliższej). Należy ją rozumieć zarówno jako zakaz przeprowadzania czynności takich przesłuchań, jak i – gdy jednak do przesłuchania doszło – zakaz negatywnego ich wykorzystywania przeciwko poddanej nim osobie – niezależnie od ich nazwy, formy procesowej oraz formalnego toczenia się, czy nietoczenia przeciwko niej postępowania. Dla właściwej identyfikacji, interpretacji i stosowania (działania) tak rozumianego prawa do obrony i składania wyjaśnień, znaczenie ma nie nazwa czy lokalizacja w krajowym porządku prawnym podejmowanych przez organy postępowania czynności wobec obywatela, ani też czy w ich czasie sprawa jest w fazie in personam, czy tylko in rem – a więc aspekt czysto formalny - lecz istota, czas oraz rzeczywisty cel konkretnych sytuacji faktyczno – prawnych, w jakich organy te procedują w sprawach obywatela {…} Aurelia Stodolna Marlena Kosińska 2021-10-12 21:00:05.0 CEST 2021-10-12 11:00:23.0 CEST