<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="153000000000503_I_ACa_000079_2022_Uz_2022-07-06_003">
   <signature>I ACa 79/22</signature>
   <date>2022-07-06 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2022-08-11 20:00:02.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15300000</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Mariusz Tchórzewski</chairman>
   <judges>
      <judge>Mariusz Tchórzewski</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Cesja</themePhrase>
      <themePhrase>Pisma procesowe</themePhrase>
      <themePhrase>Wyzysk</themePhrase>
      <themePhrase>Konsument</themePhrase>
      <themePhrase>Dokumenty</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 - art. 32; art. 32 ust. 1; art. 45; art. 45 ust. 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 102; art. 128; art. 128 § 1; art. 227; art. 229; art. 232; art. 232 zd. 1; art. 232 zd. 2; art. 233; art. 233 § 1; art. 243(1); art. 244; art. 245; art. 3; art. 308; art. 316; art. 316 § 1; art. 319; art. 385; art. 391; art. 391 § 1; art. 391 § 2; art. 391 § 2 ust. 7; art. 77; art. 98; art. 98 § 1; art. 98 § 3; art. 99)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 26 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 131, poz. 1075 - )</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 147 - )</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 - art. 69)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 2; art. 385(1); art. 385(1) § 2; art. 385(3); art. 385(3) pkt. 5; art. 388; art. 388 § 1; art. 388 § 2; art. 471; art. 481; art. 481 § 1; art. 509; art. 509 § 1; art. 519; art. 58; art. 58 § 1; art. 58 § 2; art. 6; art. 65; art. 65 ust. 1; art. 69; art. 71; art. 74; art. 75; art. 77(3); art. 79; art. 79 ust. 1; art. 79 ust. 2; art. 79 ust. 3; art. 80)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art.243^1^ art.308</legalBasis>
      <legalBasis>art.128 kpc</legalBasis>
      <legalBasis>art.388 kc</legalBasis>
      <legalBasis>art.56§2 k.c</legalBasis>
      <legalBasis>art.385^3^ k.c</legalBasis>
      <legalBasis>art.509 k.c</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder></recorder>
   <thesis>a.	brak jest normy prawnej, która wymagałaby nadawaniu odpisowi pisma cech samego pisma (co oznacza, że odpis pisma nie musi zawierać podpisu autora), jak również brak jest podstaw do wywodzenia obowiązku poświadczenia odpisów załączników „za zgodność z oryginalem&quot;;
b.	kserokopia dokumentu (której nie nadano cech poświadczonego odpisu) w zasadzie nie jest dokumentem w dotychczasowym, utrwalonym, procesowym rozumieniu tego pojęcia (czyli nadal nie jest dokumentem prywatnym, ani urzędowym), ale wbrew poprzednio wyrażanym poglądom, od dnia 8.09.2016 r. jest dokumentem zgodnym z normą art. 773 k.c., czyli wprost innym środkiem dowodowym z art. 308 k.p.c., będącym dowodem pośrednim co do istnienia dokumentu o określonej treści (podobnie, jak np. fotografia dokumentu), przeprowadzanym w procesie w oparciu o przepisy o dowodzie z dokumentów (art. 308 in fine k.p.c.);
c.	. niepoświadczona za zgodność z oryginalem kserokopia dokumentu jest w pełni dopuszczalnym dowodem dla czynienia ustaleń, co do istnienia i treści samego dokumentu w sytuacjach (jak w niniejszej sprawie), gdy z obiektywnych przyczyn faktycznych lub prawnych strona posługująca się tym środkiem dowodowym nie może definitywnie przedstawić czy to samego oryginału dokumentu, czy jego wiarygodnego odpisu;
d.	przepis art. 388 k.c. wyłącza zastosowanie art. 58 § 2 k.c.;
e.	dokonanie ewentualnej umowy cesji wierzytelności bez zgody dłużnika skutkuje nie jej nieważnością, ale jedynie berskutecznością zawieszoną; przepisy ustawy nie uzależniają ważności umowy przelewu wierzytelności przysługujących przedsiębiorcy od konsumenta, od zgody tegoż konsumenta; zasady takiej nie ustanawia art. 3853 pkt 5 k.c.;
f.	przelew wierzytelności oparty na normie art. 509 k.c., a wynikającej z umowy „konsumenckiej&quot; jest dopuszczalny także wtedy, gdy konsument takiej zgody nie udzielił; pomiędzy art. 509 § 1 k.c. I art. 3853 pkt 5 k.c. nie zachodzi w ogóle relacja właściwa dla przepisu ogólnego (lex general&apos;) do przepisu szczególnego (lex speciali).
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Magdalena Szymaniak</reviser>
   <publisher>Magdalena Szymaniak</publisher>
   <dateOfPublication>2022-08-11 20:00:02.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2025-06-27 09:35:31.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>