<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="153000000000503_I_ACa_000158_2022_Uz_2023-01-09_003">
   <signature>I ACa 158/22</signature>
   <date>2023-01-09 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2023-01-24 18:00:02.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15300000</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Mariusz Tchórzewski</chairman>
   <judges>
      <judge>Mariusz Tchórzewski</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Uzasadnienie orzeczenia</themePhrase>
      <themePhrase>Bankowe prawo</themePhrase>
      <themePhrase>Nieważność umowy</themePhrase>
      <themePhrase>Konsument</themePhrase>
      <themePhrase>Kredyt</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 108; art. 108 § 1; art. 189; art. 227; art. 233; art. 233 § 1; art. 235(2); art. 235(2) § 1; art. 235(2) § 1 pkt. 1; art. 235(2) § 1 pkt. 2; art. 235(2) § 1 pkt. 3; art. 235(2) § 1 pkt. 5; art. 235(2) § 2; art. 278; art. 327(1); art. 327(1) § 1; art. 327(1) § 2; art. 365; art. 365 § 1; art. 380; art. 385; art. 386; art. 386 § 2; art. 391; art. 391 § 1; art. 98; art. 98 § 1; art. 98 § 1(1); art. 98 § 1(2); art. 98 § 3; art. 99; § 4)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Przepisy wprowadzające kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 94 - art. 50)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 - art. 1; art. 1 ust. 2; art. 111; art. 111 ust. 1; art. 111 ust. 1 pkt. 4; art. 3; art. 3 ust. 3; art. 4; art. 4 ust. 1; art. 5; art. 5 ust. 1; art. 5 ust. 1 pkt. 3; art. 5 ust. 1 pkt. 69; art. 5 ust. 2; art. 5 ust. 2 pkt. 2; art. 5 ust. 2 pkt. 4; art. 5 ust. 2 pkt. 8; art. 69; art. 69 ust. 1; art. 69 ust. 2; art. 69 ust. 2 pkt. 2; art. 69 ust. 2 pkt. 4; art. 69 ust. 2 pkt. 4 a; art. 69 ust. 2 pkt. 8)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 22(1); art. 353(1); art. 358; art. 358 § 1; art. 358 § 2; art. 358 § 2 zd. 2022/4; art. 358(1); art. 358(1) § 2; art. 385(1); art. 385(1) § 1; art. 385(1) § 1 zd. 1; art. 385(1) § 2; art. 385(2); art. 410; art. 410 § 2; art. 58; art. 58 § 1; art. 58 § 2; art. 58 § 3; art. 65; art. 65 § 1; art. 69; art. 69 ust. 1; art. 69 ust. 2)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 385^1^ k.c.</legalBasis>
      <legalBasis>art 58 k.c.</legalBasis>
      <legalBasis>art. 353^1^ k.c.</legalBasis>
      <legalBasis>art. 327^1^§1 k.p.c.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>sekretarz sądowy Dorota Twardowska</recorder>
   <thesis>a.	Przepisy art. 385&apos; 5 1 i 2 k.c. muszą być aktualnie wykładane w sprawach „konsumenckich&quot;, jako lex specialis do art. 58 5 1 k.c., co rodzi w tzw. sprawach frankowych tę konsekwencję, że o ile nadal zasadą jest nieważność umowy naruszającej art. 353&apos; k.c.. lub sprzecznej z zasadami współżycia społecznego (art. 58 5 2 k.c.), o tyle w przypadku takich umów zawieranych przez przedsiębiorców (banki) z konsumentami nie można opisanego skutku wywodzić in principio, lecz stwierdzone naruszenie normy art. 3531 k.c. oceniać trzeba w kontekście przesłanki naruszenia interesów konsumenta, zaś sprzeczność czynności prawnej z zasadami współżycia społecznego (art. 58 5 2 k.c.) oceniać w kontekście przesłanki sprzeczności z dobrymi obyczajami — obie zawarte w hipotezie art. 385&apos; 51 k.c.;
b.	Naruszeniem zasad współżycia społecznego (dobrych obyczajów) nie jest samo zastosowanie w umowie z konsumentem klauzul zawierających ryzyko kursowe, natomiast niewątpliwie naruszeniem dobrych obyczajów w rozumieniu art. 3851 51 k.c. jest nieprawidłowe informowanie konsumenta o takim ryzyku, gdyż uniemożliwia mu to podjęcie racjonalnej decyzji, co do zawarcia umowy. Inaczej mówiąc, rażące naruszenie interesów konsumenta oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję - na niekorzyść konsumenta - praw i obowiązków wynikających z umowy, skutkujące niekorzystnym ukształtowaniem jego sytuacji ekonomicznej oraz jego nierzetelne traktowanie;
c.	Rażące naruszenie interesów konsumenta nie musi dotyczyć nierównowagi ekonomicznej. Wystarczy, że będzie wynikać z poważnego naruszenia sytuacji prawnej konsumenta - ograniczenia treści praw, które przysługują mu na podstawie tej umowy i stosownie do przepisów prawa, utrudnienia w korzystaniu z tych praw bądź nałożenia na konsumenta dodatkowego obowiązku, którego nie przewidują przepisy prawa;
d.	Nie jest błędem proceduralnym odwoływanie się przez Sąd I instancji do ugruntowanych poglądów doktryny, jak również poglądów orzeczniczych sformułowanych na gruncie innych spraw, które Sąd ten podziela. Oczywiste jest, że skoro Sąd powołał je w uzasadnieniu swojego wyroku i nie wskazał, aby powołał je wyłącznie w celu porównania do przyjmowanego przez siebie odmiennego stanowiska, to znaczy, że uwzględnił je na gruncie przedmiotowej sprawy, jako częściowe wyjaśnienie podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia.
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Magdalena Szymaniak</reviser>
   <publisher>Magdalena Szymaniak</publisher>
   <dateOfPublication>2023-01-24 18:00:02.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2025-06-27 12:01:43.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>