I ACa 457/20 2021-06-02 02:00:00.0 CEST 2021-06-25 21:00:04.0 CEST 15300000 503 SENTENCE Mariusz Tchórzewski Jolanta Terlecka Piotr Czerski Mariusz Tchórzewski Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie Koszty procesu Odszkodowanie Naprawienie szkody Powództwo Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 102; art. 108; art. 108 § 2; art. 162; art. 162 § 1; art. 177; art. 177 § 1; art. 177 § 1 pkt. 1; art. 217; art. 217 § 2; art. 227; art. 233; art. 233 § 1; art. 292; art. 321; art. 321 § 1; art. 355; art. 355 § 1; art. 381; art. 382; art. 383; art. 383 zd. 2; art. 385; art. 386; art. 386 § 1; art. 386 § 2; art. 386 § 3; art. 386 § 4; art. 386 § 6; art. 98; art. 98 § 1) Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 - ) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 224; art. 224 § 1; art. 224 § 2; art. 225; art. 363; art. 363 § 2; art. 415; art. 481; art. 481 § 1; art. 481 § 2) Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 154, poz. 1013 - ) Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe (Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 - ) Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 czerwca 1992 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w postępowaniu przed organami wymiaru sprawiedliwości (Dz. U. z 1992 r. Nr 48, poz. 220 - ) art. 108 § 2 k.p.c.; art. 225 k.c., art. 224 § 2 k.c., art. 187 k.p.c. Agnieszka Zdanowicz-Martyna a. Wysokość wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez pozwaną, jak też wysokość ewentualnego odszkodowania za pogorszenie rzeczy posiadanej przez posiadacza samoistnego w złej wierze bezpośrednio winny odnosić się zarówno do granic ingerencji pozwanej w prawa powodów, jak też ustalenia, czy rzecz posiadana przez pozwaną ulega normalnemu zużyciu zgodnie z jej przeznaczeniem. Rolą Sądu dokonującego ustaleń faktycznych jest więc nie tylko ustalenie granic przestrzennych posiadania części nieruchomości powodów przez pozwaną, ale również granic funkcjonalnych ingerencji w ich prawo własności; b. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwane też inaczej studium planistycznym jest strategicznym dokumentem wprowadzonym do polskiego systemu planistycznego ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. (art. 10). Dokument ten ma kreować politykę przestrzenną danej gminy i poprzedza Plan zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu studium zaliczane jest do aktów planowania planistycznego, tzw. aktów planowania ogólnego i nie jest nigdy aktem prawa miejscowego. Oznacza to, że nie zawiera norm prawa administracyjnego powszechnie obowiązujących i nie może być podstawą do wydawania decyzji administracyjnych. Ma wyłącznie charakter aktu kierownictwa wewnętrznego, obowiązującego w systemie organów gminy przy sporządzaniu Planów zagospodarowania przestrzennego dla konkretnych obszarem gminy (art. 9 ust. 4) i służy koordynacji ustaleń tych planów. Studium jest tylko informacją o potencjalnym przeznaczeniu gruntów w niesprecyzowanej przyszłości, jednak nie determinuje wcale (wbrew błędnemu stanowisku powodem i Sądu Okręgowego) ostatecznie ich przeznaczenia. Nie ma żadnej mocy prawnej i w niczym nie zobowiązuje (ani do niczego nie umocowuje) mieszkańców gminy i innych podmiotów gospodarujących na jej terenie; c. Żądanie pozwu i przytoczone na jego uzasadnienie okoliczności faktyczne stanowią jedną całość, nazywaną „powództwem". Tym samym, zmianą powództwa jest zarówno zmiana żądania, ale też każde przytoczenie nowych okoliczności faktycznych na uzasadnienie żądania pozwu. W konsekwencji, zmiana istotnych elementów żądania lub jego podstawy może oznaczać wystąpienie z nowym powództwem; d. Wskazana w art. 225 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c. odpowiedzialność samoistnego posiadacza jest odpowiedzialnością odszkodowawczą, kształtowaną autonomicznie przez własne reguły prawa rzeczowego. Nie obejmuje, zatem wszelkich szkód „w majątku" właściciela, pozostających nawet w związku przyczynowym z pogorszeniem posiadanej rzeczy, gdyż naprawienie szkody „dalszej" mote się odbywać w oparciu o ogólne przesłanki odpowiedzialności deliktowej; e. Pogorszenie jest jedną z trzech odrębnych kategorii stanu faktycznego stanowiących podstawę odszkodowawczą. Obejmuje wszelkie działania i zaniechania posiadacza, które — nie stanowiąc normalnego korzystania z rzeczy — prowadzą do obniżenia wartości użytkowej i ekonomicznej rzeczy, w szczególności poprzez naruszenie jej substancji, zmianę przeznaczenia; f. Granicą odpowiedzialności posiadacza — w ramach damnum emergens — jest „pełna" wartość rzeczy utraconej i całkowicie zużytej, natomiast w przypadku pogorszenia lub częściowego zużycia odpowiedzialność posiadacza jest „proporcjonalna"; g. Obowiązujące od 1997 r. akty prawne wynagrodzenie pełnomocnika przypisują do „sprawy", zaś KPC nie pozwala traktować „sprawy", którą wskutek uchylenia rozpoznaje sąd pierwszej (odpowiednio drugiej) instancji, jako sprawy innej. Przepisy art. 386 § 4 i § 6 k.p.c., podobnie jak art. 108 § 2 k.p.c., wskazują, że chodzi o tę samą sprawę. Przyjęta obecnie w polskiej procedurze cywilnej konstrukcja środków zaskarżenia sprawia, że sprawa może wrócić do ponownego rozpoznania przez sąd, który co do niej wcześniej rozstrzygał, ale co do zasady jest to nadal to samo postępowanie, w tym samym przedmiocie i przed sądem tej samej instancji, a nie dwa, lub więcej różnych postępowań w danej instancji. Magdalena Szymaniak Magdalena Szymaniak 2021-06-25 21:00:04.0 CEST 2021-06-25 10:13:36.0 CEST