<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="153000000000503_I_ACa_000674_2021_Uz_2022-03-16_003">
   <signature>I ACa 674/21</signature>
   <date>2022-03-16 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2022-04-26 20:00:05.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15300000</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Mariusz Tchórzewski</chairman>
   <judges>
      <judge>Mariusz Tchórzewski</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Przekaz</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 1025; art. 1025 § 1; art. 1025 § 1 pkt. 1; art. 1025 § 1 pkt. 9; art. 1026; art. 1026 § 1; art. 1036; art. 1036 § 2; art. 1066; art. 229; art. 232; art. 233; art. 233 § 1; art. 233 § 2; art. 316; art. 316 § 1; art. 366; art. 382; art. 385; art. 386; art. 386 § 2; art. 386 § 3; art. 386 § 4; art. 767; art. 767 § 1; art. 770; art. 770 § 1; art. 881; art. 882; art. 885; art. 886; art. 886 § 3; art. 887; art. 888; art. 896; art. 902)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 336; art. 356; art. 361; art. 361 § 1; art. 361 § 2; art. 415; art. 452; art. 488; art. 488 § 1; art. 5; art. 921(1); art. 921(3); art. 921(4))</reference>
      <reference>Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe (Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 - )</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art.921^1^ k.c</legalBasis>
      <legalBasis>art.921^2^kc</legalBasis>
      <legalBasis>art.921^4^ k.c</legalBasis>
      <legalBasis>art.902 kpc</legalBasis>
      <legalBasis>art.896 kpc</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder></recorder>
   <thesis>a.	sam przekaz nie stwarza bezpośredniego stosunku zobowiązaniowego między przekazanym, a odbiorcą przekazu. Na podstawie samego przekazu jego odbiorca nie może więc dochodzić świadczenia od przekazanego. Bezpośredni stosunek zobowiązaniowy między przekazanym, a odbiorcą przekazu (tzw. stosunek zapłaty) powstaje dopiero wówczas, gdy przekazany wyrazi zgodę (jednostronne oświadczenie woli, tzw. akcept) na wykonanie przekazu;
b.	przyjęcie przekazu przez przekazanego jest jednostronną czynnością prawną zobowiązującą przekazanego. Skutkiem prawnym takiego oświadczenia woli (wobec odbiorcy przekazu) jest z kolei powstanie po stronie przekazanego obowiązku spełnienia świadczenia wyłącznie na rzecz odbiorcy (do „jego rąk&quot;) i jednoczesne powstanie odpowiadającego mu roszczenia odbiorcy, a więc pojawienie się nowego zobowiązania o charakterze abstrakcyjnym, niezależnego od stosunku kauzalnego wiążącego dotychczas przekazanego z przekazującym, czy przekazującego z odbiorcą;
c.	przy przekazie „w dług&quot; przekazany ma - po akcepcie - dwóch wierzycieli (w stosunku pokrycia i stosunku zapłaty), a odbiorca dwóch dłużników (w stosunku waluty i stosunku zapłaty), przy czym w stosunku do przekazanego powstają (z chwilą akceptu) dwie wierzytelności — kauzalna i abstrakcyjna, przy czym ani przekazany, ani odbiorca nie wstępują w miejsce przekazującego;
d.	splata wymagalnego długu ze stosunku pokrycia do rąk odbiorcy przekazu (ze stosunku zapłaty) zawsze doprowadzi do zwolnienia z długu wobec przekazującego mimo, że ten nie może już domagać się od przekazanego świadczenia na swoją rzecz. Z tych względów, tylko zapłata przez przekazanego (do rąk odbiorcy) niewymagalnego świadczenia ze stosunku pokrycia może być uznawana, w określonych przypadkach, za berskuteczną względem innego wierzyciela przekazującego;
e.	dłużnik zajętej wierzytelności, który na skutek odmowy przekazania jej stosownie do wezwania komornika uniemożliwił pozyskanie sumy przez organ egzekucyjny, obowiązany jest wynagrodzić wierzycielowi — nie mogącemu już w żaden sposób ściągnąć swej należności od egzekwowanego dłużnika — nie równowartość tej wierzytelności, ale powstałą stąd realną szkodę, zgodnie z art. 361 § 1 k.c.;
f.	zajęcie wierzytelności na podstawie art. 896 k.p.c. obejmuje tylko wierzytelność istniejącą, tzn. konkretną, osadzoną w ramach określonego stosunku zobowiązaniowego, o sprecyzowanej treści, pomiędzy zindywidualizowanymi podmiotami, a skutkiem skutecznego zajęcia jest wejście
 
egzekwującego wierzyciela w miejsce dłużnika i możność domagania się od poddłużnika spełnienia świadczenia na rzecz organu egzekucyjnego prowadzącego egzekucję na rzecz wierzyciela;
g.	art. 885 in fine k. p.c. w zw. z art. 902 k.p.c. nie ma zastosowania do wierzytelności polegającej na spełnieniu świadczenia jednorazowego, jeżeli do rozporządzenia nią doszło przed zajęciem, a wymagalność wierzytelności następowała po zajęciu;
h.	o ile wierzytelność ze stosunku pokrycia stała się wymagalna przed chwilą jej zajęcia, to zajęcie komornicze jest bezprzedmiotowe i nie powoduje wygaśnięcia skutków przekazu nawet wówczas, gdy przekazany wykonuje swoje zobowiązanie względem odbiorcy przekazu (ze stosunku zapłaty) już po dacie zajęcia.
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Magdalena Szymaniak</reviser>
   <publisher>Magdalena Szymaniak</publisher>
   <dateOfPublication>2022-04-26 20:00:05.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2025-06-27 07:25:53.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>