<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="153000000000503_I_AGa_000007_2025_Uz_2025-08-01_003">
   <signature>I AGa 7/25</signature>
   <date>2025-08-01 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2025-09-17 19:30:05.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15300000</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Mariusz Tchórzewski</chairman>
   <judges>
      <judge>Mariusz Tchórzewski</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Kredyt</themePhrase>
      <themePhrase>Zasady współżycia społecznego</themePhrase>
      <themePhrase>Powództwo</themePhrase>
      <themePhrase>Nieważność umowy</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 108; art. 108 § 1; art. 213; art. 213 § 2; art. 229; art. 230; art. 232; art. 232 zd. 1; art. 233; art. 233 § 1; art. 333; art. 333 § 1; art. 333 § 1 pkt. 2; art. 381; art. 385; art. 391; art. 391 § 1; art. 69; art. 98; art. 98 § 1; art. 98 § 1(1); art. 99)</reference>
      <reference>Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy (Dz. U. z 1934 r. Nr 57, poz. 502 - art. 7; art. 7 ust. 2 u)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 30 u)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 22(1); art. 353(1); art. 359; art. 359 § 1; art. 359 § 2(1); art. 359 § 4; art. 384; art. 384 § 1; art. 385(1); art. 5; art. 58; art. 58 § 1; art. 58 § 2; art. 58 § 3; art. 6)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 58 kc, art 353(1)kc, art. 213§2kpc</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Dorota Jędrak</recorder>
   <thesis>a.	Przyznanie przez stronę zasadności roszczenia przeciwnika nie mieści w sobie przyznania
faktów;
b.	Odwołanie do wskaźnika WIBOR nie oznacza, że świadczenie kredytobiorcy zostało
pozostawione woli kredytodawcy, ani nie doszło do zachwiania równowagi praw i obowiązków
stron;
c.	Zasada „uczciwości kupieckiej&quot; [pozycjonowana w kategorii „dobrych obyczajów&quot;] może zaś
obejmować również oczekiwanie kontrahenta przedsiębiorcy, że określony standard postępowania w obrocie gospodarczym będzie utrzymywany i standardem tym będzie opieranie działalności wyłącznie na ekonomicznych regułach obrotu gospodarczego, lojalności wobec partnera i niewykorzystywanie np. pozycji dominującej w stosunkach cywilnoprawnych, czy informacji niedostępnych kontrahentom itp.
d.	Brak jest jakiegokolwiek normatywnego źródła kreującego obowiązek banku — wbrew stanowisku apelującego — informowania dowolnego kredytobiorcy, na etapie negocjowania umowy kredytowej, o samym mechanizmie określania stawki WIBOR;
e.	Bank ma obowiązek poinformowania wyłącznie o istocie zmiennej stopy procentowej, a nie wyjaśniać sposób działania WIBOR;
f.	Postanowienia umowne wypełniające obowiązek informacyjny powinny przekazywać — jak w niniejszej sprawie - wyłącznie najistotniejsze wiadomości (tzw. esencję wiadomości) i nigdy nie można oczekiwać, że przekażą kredytobiorcy pełną i wyczerpującą informację.
g.	Kredytodawca nie ma obowiązku doręczania kredytobiorcy regulaminu określającego fixing WIBOR, gdyż jest to regulamin administratora wskaźnika referencyjnego, a nie wzorzec umowy określony przez którąkolwiek ze stron samej umowy;
h.	Ryzyko zmiany WIBOR obciąża (w przeciwieństwie do ryzyka walutowego wynikającego z umowy kredytu indeksowanego/denominowanego) obie strony kontraktu, a nie tylko kredytobiorcę i żadna ze stron umowy nie ma bezpośredniego i samodzielnego wpływu na kształtowanie wskaźnika.
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Magdalena Szymaniak</reviser>
   <publisher>Magdalena Szymaniak</publisher>
   <dateOfPublication>2025-09-17 19:30:05.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2025-09-17 16:17:40.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>