<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="153000000000503_I_AGa_000037_2021_Uz_2021-06-02_001">
   <signature>I AGa 37/21</signature>
   <date>2021-06-02 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2021-06-25 21:00:04.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15300000</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Mariusz Tchórzewski</chairman>
   <judges>
      <judge>Jolanta Terlecka</judge>
      <judge>Piotr Czerski</judge>
      <judge>Mariusz Tchórzewski</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Przedawnienie roszczeń</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 102; art. 227; art. 232; art. 233; art. 233 § 1; art. 327(1); art. 327(1) § 1; art. 328; art. 328 § 2; art. 386; art. 386 § 1; art. 386 § 2; art. 386 § 3; art. 386 § 4; art. 387; art. 387 § 2(1); art. 391; art. 391 § 1; art. 98; art. 98 § 1; art. 98 § 3)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 117; art. 117 § 2; art. 118; art. 123; art. 123 § 1; art. 123 § 1 pkt. 2; art. 5; art. 6; art. 60; art. 65; art. 65 § 1; art. 65 § 2)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 117 § 2 kc</legalBasis>
      <legalBasis>art. 123 § 1 pkt 2 kc</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>Agnieszka Zdanowicz-Martyna</recorder>
   <thesis>a.	W odniesieniu do uznania niewłaściwego dorozumiany zamiar dłużnika zrzeczenia się zarzutu przedawnienia w świetle okoliczności towarzyszących uznaniu musi być niewątpliwy i odrzuca się już konstrukcję zrzeczenia się zarzutu przedawnienia domniemywanego z samego tylko faktu częściowego spełnienia świadczenia;
b.	Uznanie właściwe, o ile następuje już po upływie okresu przedawnienia, co do zasady połączone jest ze zrzeczeniem się zarzutu przedawnienia. 0 ile, bowiem zachowania faktyczne (zapłata należności ubocznych, częściowe spełnienie roszczenia) mogą być wyrazem woli wykonania zobowiązania naturalnego, o tyle zawarcie przez wierzyciela i dłużnika stosownej umowy niepołączonej ze zrzeczeniem się roszczenia pozbawione jest prawnego sensu. Taka prawidłowa wykładnia normy art. 117 § 2 k.c. w zw. z art. 123 § 1 pkt 2 k.c. i art. 65 § 1 i 2 k.c. niesie za sobą ważkie konsekwencje procesowe w ewentualnym przyszłym sporze pomiędzy wierzycielem, a dłużnikiem. Bezspornie bowiem, to na tego ostatniego przerzucony zostaje onus probandi z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. wykazania, że przy zawarciu umowy uznania roszczenia, wyraźnie i widocznie dla kontrahenta wykluczył on dalszy skutek w postaci zrzeczenia się zarzutu przedawnienia.
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Magdalena Szymaniak</reviser>
   <publisher>Magdalena Szymaniak</publisher>
   <dateOfPublication>2021-06-25 21:00:04.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2025-06-27 13:14:43.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>