<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="153000000001006_II_AKa_000084_2020_Uz_2020-07-23_001">
   <signature>II AKa 84/20</signature>
   <date>2020-07-23 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2020-10-05 22:00:04.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15300000</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>SSO del. do SA Artur Achrymowicz</chairman>
   <judges>
      <judge>Beata Siewielec</judge>
      <judge>Wojciech Zaręba</judge>
      <judge>SSO del. do SA Artur Achrymowicz</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Kara</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 - art. 10; art. 10 ust. 1; art. 3; art. 3 ust. 1)</reference>
      <reference>Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 - § 1)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 12; art. 12 § 1; art. 284; art. 284 § 2; art. 294; art. 294 § 1; art. 33; art. 33 § 3)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 471; art. 675; art. 675 § 1; art. 709(17))</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2002 r. Nr 200, poz. 1679 - art. 8 a)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 2; art. 2 ust. 1; art. 2 ust. 1 pkt. 3; art. 438; art. 438 pkt. 1; art. 438 pkt. 1 a; art. 438 pkt. 2; art. 438 pkt. 3; art. 438 pkt. 4; art. 439; art. 636; art. 636 § 1)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 438 pkt 4 k.p.k.</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder></recorder>
   <thesis>Opóźnienie po stronie dostawcy przedmiotów leasingu mogłoby stanowić „okoliczność łagodzącą” przy rozpatrywaniu odpowiedzialności za opóźnienia w spłacie rat (gdyby istniał taki występek, a w postępowaniu cywilnym – nawet wyłączającą odpowiedzialność korzystającego, jako dłużnika, na zasadzie art. 471 K.c.), lecz w żadnym razie nie stanowi okoliczności łagodzącej co do przywłaszczenia (oskarżony w odniesieniu do dostawcy mógł korzystać ze środków cywilnoprawnych, w tym ewentualnie – zależnie od treści umowy – pociągnąć go do odpowiedzialności odszkodowawczej obejmującej przychody utracone na skutek opóźnienia i niewykonania zaplanowanych usług, co pozwoliłoby mu na uregulowanie rat za czas owego opóźnienia).
Nie zaistniała zatem żadna z dwóch ww. przesłanek wymiaru kary, przyjętych przez Sąd Okręgowy na korzyść oskarżonego.
Represja o charakterze finansowym ma natomiast w celach prewencyjnych uświadamiać sprawcy nieopłacalność czynu, przede wszystkim w znaczeniu dosłownym, tj. w aspekcie materialnym (roli tej nie pełni samo pozbawienie sprawcy owoców przestępstwa – wówczas o żadnej nieopłacalności nie może być mowy, a w grę wchodzi jedynie ostateczny brak zysku). 
Z tego punktu widzenia grzywna wymierzona przez Sąd I instancji – obiektywnie niewysoka, a w stosunku do rozmiaru szkody niemal symboliczna – funkcji tej nie realizuje, jawiąc się wręcz jako rażąco łagodna.
</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Monika Marcyniuk</reviser>
   <publisher>Barbara Michoń</publisher>
   <dateOfPublication>2020-10-05 22:00:04.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2020-10-05 13:33:55.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>