<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="153010000000503_I_C_001275_2013_Uz_2017-09-18_001">
   <signature>I C 1275/13</signature>
   <date>2017-08-11 02:00:00.0 CEST</date>
   <publicationDate>2020-07-30 19:10:03.0 CEST</publicationDate>
   <courtId>15301000</courtId>
   <departmentId>503</departmentId>
   <type>SENTENCE, REASON</type>
   <chairman>Anna Kierończyk</chairman>
   <judges>
      <judge>Anna Kierończyk</judge>
   </judges>
   <themePhrases/>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 - art. 98)</reference>
      <reference>Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - art. 353; art. 353 § 1; art. 481)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 353 §1 kc</legalBasis>
      <legalBasis>art. 481 kc</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>sekretarz sądowy Kamil Winiarski</recorder>
   <thesis>Zachowanie strony pozwanej, polegające na podpisaniu pisma z dnia 21 kwietnia 2010 roku spełnia wymogi tzw. uznania właściwego, ustalającego. Uznanie właściwe jest czynnością prawną, a właściwie umową jednostronnie zobowiązującą, zawartą między dłużnikiem a wierzycielem, w której dłużnik potwierdza swoje zobowiązanie, zasadniczo mając na celu ustalenie lub stabilizacje istniejącej między stronami sytuacji prawnej. Uznanie takie, choć nieuregulowane w prawie polskim, jest uznawane za dopuszczalne w ramach swobody umów. Do uznania właściwego stosuje się przepisy ogólne o zobowiązaniach umownych. Co do zasady nie wymaga ono zachowania formy szczególnej, aczkolwiek w realiach niniejszej sprawy zostało dokonane na piśmie.</thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Kamil Winiarski</reviser>
   <publisher>Ewa Ryczek</publisher>
   <dateOfPublication>2020-07-30 19:10:03.0 CEST</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2020-07-30 11:53:21.0 CEST</dateOfLastUpdate>
</judgement>