<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<judgement id="153500000001006_II_AKa_000061_2018_Uz_2019-01-09_001">
   <signature>II AKa 61/18</signature>
   <date>2019-01-09 01:00:00.0 CET</date>
   <publicationDate>2020-12-22 21:00:05.0 CET</publicationDate>
   <courtId>15350000</courtId>
   <departmentId>1006</departmentId>
   <type>SENTENCE</type>
   <chairman>Marek Kordowiecki</chairman>
   <judges>
      <judge>Mariusz Tomaszewski</judge>
      <judge>Marek Kordowiecki</judge>
      <judge>Izabela Pospieska</judge>
   </judges>
   <themePhrases>
      <themePhrase>Przedawnienie</themePhrase>
      <themePhrase>Pomówienie</themePhrase>
      <themePhrase>Swobodna ocena dowodów</themePhrase>
   </themePhrases>
   <references>
      <reference>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 11; art. 11 § 2; art. 12; art. 13; art. 13 § 1; art. 14; art. 14 § 1; art. 158; art. 158 § 1; art. 159; art. 18; art. 18 § 1; art. 18 § 1 pkt. 22; art. 18 § 1 pkt. 5; art. 189; art. 189 § 1; art. 190; art. 190 § 1; art. 190 § 1 pkt. 10; art. 190 § 1 pkt. 31; art. 190 § 1 pkt. 50; art. 190 § 1 pkt. 6; art. 233; art. 233 § 1; art. 238; art. 245; art. 245 pkt. 10; art. 245 pkt. 10 lit. b; art. 245 pkt. 16; art. 245 pkt. 16 lit. b; art. 258; art. 258 § 1; art. 258 § 3; art. 270; art. 270 § 1; art. 270 § 3; art. 270 § 3 pkt. 10; art. 270 § 3 pkt. 12; art. 270 § 3 pkt. 27; art. 270 § 3 pkt. 50; art. 279; art. 279 § 1; art. 282; art. 284; art. 284 § 2; art. 286; art. 286 § 1; art. 286 § 2; art. 288; art. 288 § 1; art. 291; art. 291 § 1; art. 294; art. 294 § 1; art. 4; art. 4 pkt. 22; art. 4 § 1; art. 4 § 1 pkt. 14; art. 4 § 1 pkt. 15; art. 4 § 1 pkt. 25; art. 4 § 1 pkt. 26; art. 4 § 1 pkt. 3; art. 4 § 1 pkt. 8; art. 4 § 1 pkt. 9; art. 63; art. 63 § 1; art. 64; art. 64 § 1; art. 65; art. 65 § 1; art. 69; art. 69 § 1; art. 69 § 2; art. 70; art. 70 § 1; art. 70 § 1 pkt. 1; art. 85; art. 86; art. 86 § 1)</reference>
   </references>
   <legalBases>
      <legalBasis>art. 279 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w w. z art. 282 kk i art. 159 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 279 § 1 kk, art. 13 § 1 kk kk w zw. z art. 282 kk i art. 189 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 288 § 1 kk oraz art. 101 §  1 pkt 2a i 3 kk i art. 102 kk oraz art. 7 kpk</legalBasis>
   </legalBases>
   <recorder>st. sekr. sąd. Magdalena Ziembiewicz</recorder>
   <thesis>a. kodeks postępowania karnego, ani też ustawa z dnia 25.06.1997r. o świadku koronnym (Dz. U. z 2016r., poz. 1197), ani też żadna inna ustawa czy przepis prawny niższy rangą nie przewidują żadnych dodatkowych reguł dot. oceny zeznań takiego świadka, tj. świadka koronnego, tzn. małego świadka koronnego czy też jakiegokolwiek innego świadka, który wskazuje na sprawstwo konkretnej osoby w popełnieniu konkretnego czynu zabronionego. Zeznania te więc podlegają ocenie zgodnie z zasadami wyrażonym w art. 7 kpk tak jak każdy inny dowód ujawniony w toku rozprawy. 
b. Nadmienić jednak wyraźnie należy, że ocena poszczególnych dowodów dokonywana jest w  konkretnej sprawie, w której występują przeróżne, trudne do uogólnienia okoliczności, a tym samym nie można do każdego przypadku sprawy dopasowywać bardziej ogólnych zasad oceny dowodów wyrażonych w orzecznictwie sądowym lub w doktrynie. Zasady te zresztą również były artykułowane na tle konkretnych stanów faktycznych ustalonych w indywidualnych sprawach. 
c. Apelujący kwestionując przyjęcie w tym zakresie winy oskarżonego ma rację o tyle, że Sąd I instancji z uwagi na przedawnienie karalności tego przestępstwa nie mógł w ogóle uznać winy oskarżonego. Uznanie winy jest bowiem niezbędnym elementem wyroku skazującego a nie wyroku umarzającego postępowanie. To zaś oznacza, iż Sąd I instancji zastosował błędną formułę, uznając oskarżonego za winnego wskazanego przestępstwa z art, 258 par 1 kk, a następnie umarzając postępowanie o ten czyn. Z uwagi bowiem na wskazaną przeszkodę procesową uniemożliwiającą dalsze prowadzenie postepowania z powodu przedawnienia karalności zarzucanego oskarżonemu przestępstwa nie jest już możliwe stwierdzenie jego winy, które przełamałoby w tej sprawie domniemanie niewinności art. 5 par 1 kpk). Umarzając postępowanie wyrokiem z uwagi na okoliczności wyłączające ściganie (art. 414 par 1 kpk) stosuje się odpowiednio m. in. przepisy art. 322 par 2 i 3 kpk. To oznacza, iż rozstrzygnięcie to poza danymi osobowymi oskarżonego powinno wskazywać &quot;dokładne określenie czynu i jego kwalifikacji prawnej&quot;. 
d. Niebezpieczny przedmiot w rozumieniu tego przepisu (art. 159 kk) to taki, którego cechy indywidualne i same właściwości wskazują na to, że zwykle jego użycie stwarza dla życia bądź zdrowia zaatakowanego człowieka podobne niebezpieczeństwo jak użycie broni palnej lub noża. </thesis>
   <decision></decision>
   <reviser>Magdalena Ziembiewicz</reviser>
   <publisher>Julita Woźniak</publisher>
   <dateOfPublication>2020-12-22 21:00:05.0 CET</dateOfPublication>
   <dateOfLastUpdate>2026-10-30 03:25:16.0 CET</dateOfLastUpdate>
</judgement>